Hey meiden,

Moet even mijn hart luchten...wat een tranen vandaag.
Alsof het nog niet genoeg is dat onze 9de tp weer niet gelukt is, en we naar dusseldorf gaan, heb ik vandaag ook nog een confrontatie met zus gehad.
Ik merkte de laatste tijd al steeds minder betrokkenheid van haar.
Het kwam erop neer dat ze vond dat we toch eens meer moesten gaan kijken naar een toekomst zonder kinderen (om onzelf te beschermen...),dat we eens moesten proberen om niet altijd als we daar zijn over ivf te praten (zeker niet op verjaardagen van de kids
(3 stuks)en sinterklaas...)
en dat ze het te moeilijk vinden om wat te zeggen als het weer eens misgaat....(goh, voor ons niet dan???)
En, oh ja, dat het misschien beter is als ik snel weer hele dagen ga werken (werk even 50%) omdat ik anders toch maar de rest van de middag depressief naar de muren zit te kijken...huh?!Ik heb een
mega strakke planning;
Ik ren via maatsch.werk naar de ontspannende massage, naar de arbo,en via het bos voor een gezonde wandeling, weer terug naar huis omdat ik zo, zo ontzettend moe ben, en ik misschien nog een uurtje kan slapen! En, oh ja, ben ook nog druk met alles regelen voor dusseldorf; Dossier in orde, nog wat bloed prikken, vezekerings toestanden oplossen....en natuurlijk niet te vergeten; OH JA...de negende terugplaatsing is mislukt!! verdriet?
Zo zien de meeste van mijn middagen eruit...
Maar...ZE SNAPT HET WEL!!! mmmm....ik niet meer!!
Wat moet ik hier nu mee??
Heb de ogen uit mijn kop gejankt!! Heb ik het allemaal zo verkeerd gedaan dan? Wat kan en had ik anders kunnen doen??
Ik ben echt even ten einde raad!
liefs, krul

lieve lieve Krul,

Wat vervelend van je zus...... zo'n opmerking........
ik begrijp je helemaal.... dat soort dingen wil je helemaal niet horen toch?
Ik denk wel dat ze het goed bedoelt, maar dat ze de verkeerde woorden heeft gebruikt, waardoor dat op jouw hard overkomt.
En het is niet eerlijk zij wel kinderen en jullie niet? ja toch?
Misschien kun je haar bellen, of langsgaan met de veronderstelling dat je het niet erg gepast van haar vond wat ze tegen je gezegd heef, en dat ze jouw erg veel pijn heeft gedaan, misschien bedoelde ze het ook niet zo, maar bepaalde dingen hoeft je niet te pikken hoor ook niet van je broer en of zus, je moet wel een beetje rekening houden met elkaars gevoelens.Ook al is dat soms heel moeilijk

Hoop je zo een beetje geholpen te hebben

Liefs colinda78

Hoi Krul,

Eerste wat bij mij opkomt is dat het weer zo lekker makkelijk praten is voor mensen die waarschijnlijk alles hebben wat ze willen.
Snappen niet hoe het voelt, hoe het is, hoe je steeds je verdriet en teleurstelling de baas wordt en toch weer door kan gaan......beetje walgelijk van iemand die zelf wel 3 kids heeft.

Moet eerlijk zeggen dat mijn partner en ik juist om deze reden niet open zijn naar andere mensen toe en dat hebben we besloten puur uit zelfbescherming. Het kwetst namelijk, als mensen zo ongevoelig met je verdriet omgaan,waarbij wij dus het ergste altijd die (zoals je verhaal vol mee zit) aviezen van mensen vonden.
Best verdrietig eigenlijk als je beseft hoe kwetsend mensen kunnen zijn, goede vrienden en fam daarbij niet uitgesloten.
Wij willen het nu tussen ons houden. En dat bevalt ons erg goed, geen domme vragen, opmerkingen en o zo goed bedoelde sugggesties en adviezen. Ben daar vaak mee op mijn bek gegaan.

Ik steek mijn energie er niet meer in. Die steek ik liever in onze relatie en om onzelf staande te houden..........Hierdoor ook amper stres gevoelens gehad deze poging....tot nu toe dan. Het gaat om ons en om niemand anders. Voelt erg goed.

Is het een idee om voor jullie het nu ook tussen jullie te houden.

Persoonlijk zou ik je zus een kort bericht sturen, met de boodschap dat ze je zeer gekwetst heeft en dat je het heel verdrietig vind er zo achter te moeten komen dat ze er dus helemaal niks van snappen en hierdoor besloten hebt dat je het voortaan tussen jou en je partner wilt houden. dat jullie wel wat anders aan jullie hoofd hebben, dan hun ondoordachte, uiterst ongevoelige mening en dat jullie daar niet van gedient zijn!

Het is namelijk aan jullie om te beslissen hoe lang je door gaat enz. Dat je zus zo dom is om te denken dat dit nou nooit in jullie angstige gedachten opkomt is vooral een domme veronderstelling en getuigt van weinig invoelendheid en empathie.
Zolang je bezig bent heb je een schouder nodig om op uit te huilen en waar je je weer aan op kan trekken..........

Ik duim gewoon nog heel hard voor je!!!!!!!

Maar een tip van mij: Probeer je niet te laten kwetsen en hou het om die reden tussen jullie.......verdrietig, maar de ervaring leert dat alleen lotgenoten snappen wat je doormaakt.

Succes Meid! Laat je nog weten hoe het met je gaat?

Niet gelijk je koppie laten hangen hoor!
Maar dat is mijn mening

het hele gebeuren maakt inderdaad duidelijk dat ze er niks van snapt...wat ook wel logisch is als je zelf drie kinderren hebt. Dan kun je ook nooit volledig begrijpen wat dit traject inhoudt, d angst om ooit te moeten zeggen '' dit was de laatste keer, nu is het over'.
En om het van haar kant te bekijken (ja elk verhaal heeft twee kanten) zij voelen zich ws ongemakkelijk als jullie het erover hebben en zij dat met drie gezonde kinderen zitten...nou jammer dan voor hun. Dat is nl niks vergeleken met wat jullie moeten doorstaan! Ik ben het eens met wat iemand hierboven al zei: alleen lotgenoten kunnen precies begrijpen wat je voelt en doormaakt.

Je hebt alles goed gedaan, je had het niet anders kunnen aanpakken en dat zij je op dit moment (na het mislukken van verd*^&mme de 9de tp) is ongelooflijk kwetsend en hard. Huil maar lekker uit en kruip even dicht tegen je partner aan.

Ik zou je zus vertellen dat ze je ontzettend gekwetst heeft met de manier en timing...ik zou het niet gaan proberen uit te leggen. Dat kost teveel energie en die kun je nu beter gebruiken: Het verwerken van deze nieuwe tegenslag en de volgende stap!

Ik vind je juist dapper en moedig dat je de strijd nog niet hebt opgegeven en de stap neemt naar Dusseldorf...dat julie wens maar uit mag komen.

Een hele dikke virtuele

Hè Krul,

Lekker dan weer, lijkt verdomd veel op mijn gezellige schoonzus.
Die heeft òòk altijd van die fantastische opmerkingen e.d.
Misschien kunnen ze een keertje koffiedrinken ????
Hahahahahaha
Nee, nou zonder gein.

Wat een apart mens, en dat van je zus.
Ik denk wel ook dat ze jet niet zo bedoelt, maar het kwam er een beetje raar uit.
Misschien voelt zij zich nu wel heel erg k#t.

Laat jij je daar niet door ontmoedigen hè ?
Ik las dat je 2 iui's en 3 ivf's (en een afgebroken poging) hebt gedaan.
Wij zijn nu bezig met tp 10, we hebben 5x ICSI hyper gehad, en 5x cryo tp.

Wij geven het nog niet op.

De keuze is aan jou wanneer je het op wilt geven.

En iid zij weet niet hoe het is met 3 kids.

Ik ken òòk zo iemand, vrienden van ons.
Hoewel we er nu bijna niet meer komen.
Omdat ik er gek van werd hoe zijn praatte en hoe ze tegen haar kids deed.
Zij zei dus ook steeds, "Ik zou het niet kunnen wat jullie doen".
"Dan maar geen kids".
Terwijl alles wat ze ooit wilde (dat zegt ze zelf) is een gezin met kids.
Makkelijk praten als je er "zomaar" 3 krijgt.
De laatste 2 waren namelijk "ongelukjes".
Ze wilde er wel meer na 1 maar ze wilde er langere tijd tussen.

Zulke mensen hoef ik dus even niet zoveel contact mee.
Zo nu en dan zien we hun wel, maar da's op het moment meer om de verjaardagen bij te houden.

Heel veel sterkte en succes ermee !

Ik zou toch je zus een bericht sturen of evt. langsgaan of bellen.
Het is wel je zus en ze bedoelt het vast niet zo.
Hebben jullie normaal een goede band ?
Dan zou het eeuwig zonde zijn.

Groetjes Raffie

Hai Krul,

Ik ga het een heeeeeeeel klein beetje voor je zus opnemen. Ik merk dat mensen om ons heen er soms moeilijker mee om kunnen gaan dan wij. En vergeet niet, dat het ook voor mensen die mee willen leven heel lastig is om er mee om te gaan. Want eigenlijk kunnen ze niets zinvol toevoegen.
Deze onhandige poging van je zus laat zien dat ze mee leeft en het beste met jullie voor heeft maar ook niet meer weet wat ze met de situatie aan moet. Net als wij allemaal eigenlijk....

Dus, spreek het uit met je zus. Dan komt het allemaal weer goed.

Succes met de voorbereidingen voor Dusseldorf.

LL

Hey,

vervelend dit, maar snap beide partijen wel. Zit beetje in hetzelfde verhaal. Mijn zus is 13 wk zwanger, helemaal super, maar voor mijn man en mij qua timing natuurlijk meer dan rot. Een van mijn grootste angsten 3 wk geleden werd waarheid, maar besef me ook dat de wereld doordraait en dus dat er een kans was dat dit ging gebeuren.

Mijn zus was verdrietig, vond het zo moeilijk om te zeggen. Dat was wel fijn, zo begreep ik dat ze wel besefte dat het moeilijk was voor ons. Maar nu 3 wk later merk ik dat ze me buitensluit. Ik kom niet met ons verhaal bij haar meer aan en probeer het ook over haar te hebben: hoe ze zich voelt, wat ze wel/niet mag eten als ze daarover twijfelt en dat ze ook rustig aan moet doen, bezige bij als ze is.
Ik heb zelfs van het weekend gevraagd om de 12 wk echo's. Moest dat wel doen waar de hele fam bij zat (best lastig) want eerder had mijn zus geen tijd.... Ze had mij ook ff kunnen bellen of tijdens het kijken van de foto's even blijk kunnen geven van het feit dat ze ook met mij mee voelt.
Ik zal natuurlijk wel gekleurd tegen het hele verhaal aankijken maar ik voel me een paria. Terwijl zij zich juist rot moet voelen, misschien? In ieder geval komen we nu verder van elkaar af te staan dan de bedoeling en tegen mijn verwachting in ben ik daar niet de oorzaak van. Had nl verwacht dat ik haar zelf zou buitensluiten gewoon omdat ik het te moeilijk vind. Nu einde ww komt dat gevoel ook wel erg op me af, ben er nl bijna zeker van dat deze poging mislukt is...

Om een lang verhaal kort te maken: ik denk dat mijn zus het moeilijk vindt en me daarom een beetje buitensluit en weinig blijk van medeleven naar mij kan tonen. Dat maakt me verdrietig, maar ja, ik ben natuurlijk ook niet objectief.

Ik ken je verdriet lieve Krul en jeetje wat moet het moeilijk zijn allemaal. Na zoveel tp's nog niks. Wat moet je nog meer doen? Daar wordt een mens toch ook wanhopig van? Kennelijk zijn jij en je partner dus niet de enigen die het ondergaan, maar je zus ook door alle verhalen. Zit je daar met 3 kids rondrennend in huis. Dat moet best lastig zijn als degene van wie je houdt dat niet heeft. Ik denk dat mijn zus dat gevoel ook heeft, maar dat dat averechts werkt in haar houding.

Als ik jou was zou ik zeggen dat haar uitspraak me kwetst en dat het moeite kost om mezelf staande te houden in dit verhaal. Dat je je steun buiten je partner om ook bij anderen zoekt, je zus bijv. Want wie begrijpt/kent je beter da zij?? Zeker als ze zelf moeder is... En ja, het komt rot uit haar mond, nou, dat mag je ook best zeggen. Maar zou wel laten blijken dat je wellicht een idee hebt waar haar opmerkingen vandaan komen. Vragen staat altijd vrij toch?

Misschien moet ik mijn eigen raad ook eens ter harte nemen en met mijn zusje gaan praten. Voelt niet fijn zo.

Succes en sterkte, liefs Cammy

Nav de post van LOlaLola:Daar ben ik het niet helemaal mee eens.
Ik snap dat het moeilijk is om helemaal te begrijpen hoe het voelt om in deze (klote)molen te zitten.
Maar net als wanneer bv iemand overleden is; Een arm om de ander heen slaan zegt veel meer dan welke onhandige opmerking dan ook.(is misschien een rare vergelijking, maar deze molen heeft toch wel iets weg van een rouwproces, elke keer weer die teleurstelling en verdriet )
Je zit gewoon niet te wachten op stompzinnige adviezen.Het enige wat mensen hoeven te zeggen is; Ik vind het zo klote voor jullie en ik duim zo met jullie mee voor een goede afloop.Klaar!
Nou, is dat nou zo moeilijk???
Krul, een hele dikke knuffel en ik hoop dat het met je zus weer goedkomt.

Hoi Krul,

hoe langer iets duurt,hoe minder begrip er van je omgeving komt.dat merk ik ook wel..ik denk weleens: zou het proces te vergelijken zijn met het rouwproces?Daar zie je ook dat naarmate iemand er langer niet meer is,bepaalde mensen niet of veel minder vaak bij je komen en zoiets hebben van:het is nu al zo lang geleden,ga maar eens door met je leven? Ik zeg niet dat het zo is hoor, maar dit zijn dan soms gedachtengangen van mezelf...
ik heb het mijn eigen broer niet eens verteld!mijn zus wel,maar echte belangstelling is er niet..af en toe een geluks smsje..
Ik vind het het belangrijkste dat wij er samen doorheen komen.wij moeten het toch doen.ikke wat meer dan de pietman,maar die heeft nu ook zijn handen vol doordat ik niets mag..

advies is moeilijk te geven..Ik denk dat ik me even terug zou trekken en laat het maar even aan haar...zij komt wel weer bij jou..praat gewoon eens een keertje niet over de ivf en kijk eens of ze dan vanzelf vragen gaat stellen??misschien een ideetje?

in ieder geval wens ik je alle kracht toe en werk jezelf niet over de kop he?je doet wel veel dingen tegelijk begreep ik uit je verhaal..

pietje

Hoi Krul,

Wat een rotsituatie. Ik ben het met heel veel reactie's hierboven eens. Het geeft wel aan hoe weinig inlevingsvermogen die zus van jou heeft.
Dat zelfde heb ik met mijn broer en schoonzus, met van diezelfde domme reacties. En vooral, nogal lompe grappen. Het conctact staat dus ook op een heel laag pitje, zeg maar helemaal niet en dat bevalt ons goed. Geen gedram en gezeur van hoe het nu allemaal zit.
Ook wij hebben het aan bijna niemand verteld, alleen een paar goeie vrienden. Als het zover is en het gelukt is, is het nog vroeg genoeg om de het te vertellen. Scheelt een heleboel stress voor ons.

Zet em op en laat je niet op de kom zitten en zeker niet door zo'n onnozele zus!

groetjes Diane