Even van me af schrijven...heb het momenteel erg zwaar!
Vorige week ivf3 mislukt, totaal 8 terugplaatsingen gehad nu, nog NIETS is blijven zitten, nu bezig met dusseldorf, unive etc.
En hoe ik me voel....WAARDELOOS!!!
Mijn hoofd loopt over met alles; verdriet, unive, dusseldorf voor ivf4, nog 1 cryo, de toekomst,evt.pleegouderschap, verdriet, lichaam dat uitgeput is, slecht slapen...teveel om op te noemen!!
En ondertussen ook nog gewoon werken!
Deze week werk ik even halve dagen, maar sleep mezelf de dag door en ben er echt NIET bij op mijn werk. En daar komt tevens het volgende probleem om de hoek kijken; het schuld gevoel dat ik hierover ook nog heb!
Na de punctie en tp ook al 1,5 week volledig ziek geweest door weer een lichte overstimulatie, nu deze week halve dagen.
Volgende week wilde ik weer gewoon full-time aan de slag gaan, maar als ik diep van binnen kijk...IK WIL NIET, IK KAN NIET!!!
Ben zo moe en verdrietig van de afgelopen 2 jaar constant ivf dat ik er even helemaal doorheen zit! Maar echt veel tijd om rust te nemen hebben we ook niet, want de trein gaat door, en we moeten opstappen, anders zijn zeer waarsch. mijn eitjes op, want dat proces is al aan de gang!
Maar goed....wat ik eigenlijk wil weten is...hoe doen jullie dat, met werk enzo. Voel me zo schuldig, en denk vaak van; kom op, gewoon weer door, maar ik voel nu echt dat ik het bijna niet meer trek!
Ook weet ik dat ik er misschien toch gehoor aan moet geven, anders stap ik straks half overspannen mijn volgende poging in!
WAT MOET IK DOEN??? HERKENNEN JULLIE DIT?? Ik weet het even niet meer!! groet, radeloze krul

Lieve Krul,

Snap goed wat jij beschrijft.
Het is ook niet niks waar we doorheen moeten.
Radeloos en moedeloos wordt je ervan.
Ik heb net mijn 2e icsi poging achter de rug. Eerste keer viel me mee, maar de tweede poging was echt een drama. Overstimulatie en ben echt goed beroerd ervan geweest. Ben al met al 2.5 week uit de running geweest. Moe, gammel, lusteloos, verdrietig.En dan ook nog griep erbij.

Voelde me vreselijk tegenover mijn werk. Het was harstikke druk en ik 2.5 week niet aanwezig.Helaas, kon er ook niks aan doen.
Maar lieve Krul, probeer je daar niet teveel zorgen over te maken.
Het is zo al moeilijk genoeg. IK hoop dat je een lieve werkgever hebt die er begrip voor op kan brengen. En anders zeg je toch gewoon dat je de griep hebt. Je hoeft ook niet alles uit te leggen en te verantwoorden.

Veel succes met alles en ik wens je echt alle geluk toe.

Liefs Cath

Ik herken je gevoel van 'maar doorgaan' helemaal Krul! Denk ook aan jezelf he! Werk is werk en als het niet meer lukt, dan lukt het even niet meer!! Het is onwijs zwaar en je weet niet waar het eindigen zal. Dat maakt het geestelijk ook zo zwaar. Lichamelijk voel je je ook compleet anders door alle hormonen. Is ook per persoon erg verschillend, maar je kan heel veel nare bijwerkingen hebben.

Ik stond full-time voor de klas en moest steeds weg om echo's te maken, gesprekken te hebben en een planning te maken en IUI's tte krijgen (of hoe je dat ook mag noemen) en uiteindelijk ook IVF. Ik werd er helemaal gek van om steeds alles te moeten regelen en ook nog even op je werk te functioneren alsof er niets aan de hand is in je priveleven.....pff, heeeeeel zwaar!! Zeker als je de hele week werkt!

Na een jaar ging het niet meer en ben ik met de ARBO-arts gaan praten. Alles uitgelegd en toen ben ik 1 dag (aansluitend aan het weekend ) in de ziektewet gegaan. Dat gaf rust en zo kon ik bijtanken, zowel lichamelijk als geestelijk. Bij mij heeft dat geholpen en kon ik de hele situatie weer meer aan....

Nogmaals, denk ook aan jezelf!

Ik hoop dat alles snel positief zal worden voor jullie!
Smsie

Lieve Krul,

Ik leef zo met je mee en wou dat ik iets van je pijn en verdriet kon overnemen.Je verhaal is zoo herkenbaar.Alles gaat maar door,en je voelt je indd vaak gedwongen daarin mee te gaan,terwijl je het eigelijk niet meer trekt.

Jouw verhaal is een heel duidelijk signaal dat je even een rustpauze voor je(jullie) zelf moeten nemen.

Ik herken de situatie,vergelijkbaar na de doodgeboorte van mijn tweeling met 15 weken.Ik dacht snel weer aan het werk te gaan,en stortte een tijdje daarna helemaal in.Ik wilde niet toegeven omdat dat niet bij me pastte,maar ik besef dat als ik het eerder had gedaan ik waarschijnlijk ook sneller herstelt was geweest.Hoe langer je hiermee wacht hoe zwaarder en dieper je in de put komt.

Mijn advies; maak het bespreekbaar op je werk,vrienden evt. familie, wees open,eerlijk en stel je kwetsbaar op.Het belangrijkste voor jouw nu is dat je biologische klok gaat tellen en als je die poging in Dusseldorp aangaat moet je psysiek en mentaal volledig opgeladen zijn.Zorg ervoor dat je je achteraf niet kwalijk kan nemen dat je de dingen anders gedaan wou hebben.Bij mijn resulteerde het in uiteindelijk ontslag nemen en voor me(ons) zelf kiezen.Hier ben ik zooo blij mee geweest,want het heeft me uiteindelijk veel goeds gebracht... en het allerbelangrijkste... rust in mezelf... doen waar ik zin in had op dat moment.Niks anders toestaan.

Kies voor jezelf,en misschien zie je met een tijdje de dingen weer in helderder perspectief.Neem je rust want het is verdomde zwaar waar je in zit,en lang niet iedereen beseft dit.

Heel veel sterkte bij alles.

Dikke knuffel Vlinder

Hi Krul,

vervelend en zo herkenbaar dat je je zo voelt. Vlinder heeft het meeste al voor mij gezegd. Wat mij hielp/helpt is al die gevoelens overboord te gooien en alleen maar te denken: "Ik ben NIET onmisbaar!" En daarbij even niet te denken in periodes, hoe lang je max weg kunt blijven etc. De wereld draait echt door zonder jou of je nu een dag, week of jaar weg bent. En als je je daarop kunt focussen, gaat het loslaten van je schuldgevoel een stuk makkelijker,

Sterkte en een

liefs Cammy

Ha Krul,

pfff meid, als ik je bericht zo lees kan ik alleen maar denken, dit gaat zo toch niet? Ik geloof erin dat je IVF meer kans van slagen heeft als je lichamelijk en geestelijk enigszins goed in je vel zit. En jij zit dat niet, sterker nog, volgens mij zit je er gewoon doorheen!
Wachten is in jouw geval idd geen optie, ivm je eitjes, dus dan zul je op een ander gebied concessies moeten doen. Misschien is het een idee om minder te gaan werken?
In de aanloop van onze ICSI werd mijn moeder ernstig ziek. Dat, ICSI, full time werken en positief blijven, vergde zoveel energie dat ik minder ben gaan werken. Financieel was het even wennen, maar de rust die het gaf is onbetaalbaar. Daarnaast heb ik mijn collega's van het begin af aan op de hoogte gesteld van ons traject. Tijdens de IUI's en daarna de ICSI waren ze superlief en begripvol voor me. Doordat ik open was over wat we doormaakten, ontstond er veel begrip. Ben ze ontzettend dankbaar dat niemand me ooit het gevoel heeft gegeven dat ik maar gewoon moest komen werken.
Mijn advies aan jou is, ga minder werken en creeer rust voor jezelf. Als jij over je toeren bent heeft niemand iets aan je, je werk niet, thuis niet, en jezelf ook niet. En het is eigenlijk wel echt heel luxe om part timer te zijn...:))

Sterkte meid en een flinke knuffel

Lieve Krul
Alles is al gezegt in het bovenstaande.
Wil je wel een hele dikke
geven.

gr Desi

Hoi lieve krul..

Jij bent zelf het belangrijkste.Je hoort lekker in je vel te zitten en dat heb je op dit moment totaal niet..Neem je rust,als je voelt dat het nodig is..Laat dat werk maar even voor wat het is en kruip een paar dagen onder een deken lekker op je bank of in bed.Even een pas op de plaats maken nu is beter dan maar doorgaan.Je kunt niet altijd een "bikkel"zijn of spelen..Je voorraad eicellen raakt op,maar een of twee maanden extra rust voor de volgende poging is helemaal geen optie??ik weet het niet hoor..ik weet alleen dat het mij 3 maanden gekost heeft voordat ik merkte dat ik weer in mijn eigen vel zat..(na de hormonen en de uitwerking daarvan..)Misschien na een paar bankhang dagen voel je de kracht weer terug komen,kan ook..je moet hier gewoon even doorheen lijkt mij...

Veel sterkte..
knuffel pietje

Joh meisie wat klote allemaal.

Blijf hoe moeilijk het ook is positief. Ik was na poging 3 ook totaal van de kaart ech ik zag het allemaal niet meer zitten. Brrr als ik terug denk aan die tijd afschuwlijk.
Maar opdat moment waren er mensen die er vertrouwen in hadden dat het bij de 4e poging zou lukken en dat was ook zo het is gelukt. Ik ben 34 weken zwanger dus het kan echt!!!!!!!
Ik hoop dat iemand jou een beetje moed kan geven
Heel veel sterkte in het verweken .
Liefs |Evie Ps poging 3 en 4 in dusseldorf gehad

Hoi Krul,

Iid is alles gezegd hierboven.

Je moet aan jezelf denken, en zet je werk nu maar even op de 2e plaats.
Er zijn vaak genoeg mensen overspannen of hebben een burn out.
Het klinkt wel een beetje zo bij jou.
Is ook niet verwonderlijk.
Werken (full time), ivf, privè, familie, vrienden.

Er wordt van je verwacht (dat denk je dan), dat je àlles moet (kunnen) doen.
Dat idee had ik ook altijd.

Maar full time werken, huishouden, ivf/icsi, omgang met familie en vrienden in het weekend en evt. 's avonds is wel heel veel, vond ik ook.

Ik heb nu echt zo iets van in het weekend wil ik niet te veel verplichtingen hebben.
We hadden altijd wel wat.
Naast het werk 's avonds huishouden doen, zaterdag's boodschappen doen + huishouden en 's avonds vaak visite.
Op zondag ook vaak visite of verjaardagen.
We hadden nooit tijd.

Daar zijn we vanaf gestapt.
Nu hebben we maar 1 ding in het weekend.
Als er op zaterdag iets is, wil ik niets op zondag of andersom.

Denk aan jezelf, want ik denk ook dat als je goed in je vel zit enz. beter is voor ivf.icsi.

Heel veel succes en doe rustig aan.

Groetjes Raffie