Hallo,

Ik heb wellicht een rare vraag, maar na vele mislukte IVF-pogingen overwegen mijn man en ik om de stap naar adoptie te maken. Ik maak mij echter zorgen of het feit dat ik toen ik nog kind was slachtoffer ben geworden van incest een goedkeuring van de Raad van Kinderbescherming in de weg zal staan. Toen ik mijn man leerde kennen ben ik heel depressief geworden (niet door mijn man hoor, haha, maar omdat ik het verleden toen niet meer kon wegstoppen). Ik ben toen begonnen met therapie en heb op dit moment mijn zaakjes weer grotendeels op orde. Een keer in de week heb ik nog een gesprek van een half uur met mijn behandelaarster en dat is het. Ik heb de laatste jaren hard gewerkt aan mijzelf om mijn leven weer op de rails te krijgen, maar nu ben ik heel bang dat de spook uit mijn verleden in de weg zal gaan staan van mijn grote wens om ooit (adoptie-) moeder te worden.
Kan iemand mij hier meer over vertellen? Worden hierover vragen gesteld? Ben je verplicht hierover alle informatie te geven? Maakt het uit dat ik de dader nog wel af en toe zie? Niet dat ik ooit mijn kinderen bij hem alleen zou laten.
Ik zou graag wat wijzer willen worden. Alvast bedankt voor de reacties.

Lieve groetjes, Ano

Tjee, wat een verhaal. Ik denk dat je het niet hoeft te melden als ze er niet om vragen.
Hoeveel mensen hebben geen stress. Ik had het mijn hele jeugd al. Psycholoog en therapie.
Voor adoptie zijn strenge procedures.
Lijkt mij dat als je zelf zoiets hebt meegemaakt en er zo mee overhoop gelegen hebt, dat je zelf wel weet hoe het niet moet.
Ik weet niet of daar richtlijnen voor zijn,daar kan ik je niet meer helpen maar als je gewoon aan kunt tonen dat je nu een stabiel leven hebt, zowel psychisch als financieel... wat is dan het probleem. Blijf oppervlakkig, niet in detail gaan. Laten zien in dat geval dat je er boven staat en niet meer terugkijkt. Bovendien kan diegene waar je elke week een gesprek mee hebt toch ook indien nodig een verklaring afgeven?
Vind het trouwens heel knap dat je dat hier zo vertelt. Zij het dan wel anoniem hier, maar toch .
Stel dat ze er moeilijk over doen... dan doet dat pijn, heel veel pijn, want dan wordt die deur ook al dicht gesmeten. Ik snap waar je bang voor bent. Maar stel dat dat gebeurt... zoek je een andere deur meid! En als iets echt niet mogelijk is... dan zul je je er bij neer moeten leggen, maar zover is het nog lang niet.
Ik zou er gewoon voor gaan. Niet geschoten is altijd mis.

Beste Ano,

Ik adviseer je om te kijken op adoptie.nl. Daar staan vast alle eisen waaraan je moet voldoen. Daarnaast heeft elk land nog eisen voor mogelijke adoptie-ouders. Die kan je vinden bij de adoptiebureaus, zoals wereldkinderen.

Succes!

Lola Lola

hoi ano,
ik vind het ook knap dat je je verhaal hier neerzet ookal is het anoniem. ik denk dat het beste is dat je op de site gaat kijken wat er allemaal voor nodig is en wat ze allemaal vragen. en anders even bellen met een infolijn dat hierover gaat?? ik weet het niet. ik heb ook even vlugtig gekeken toen we met ivf waren begonnen op de site van adoptie.nl maar werd er niet echt wijzer op. ik hoop dat je antowoord kan krijgen op de vragen die je hebt. ik kan je tot zover helpen en helaas verder niet.

Allemaal heel erg bedankt voor de lieve reacties. Ik zal zeker op die site gaan kijken. Hopen dat ik er meer over kan vinden. Ik heb er ook al aan gedacht om eens te bellen, maar ik durf niet zo goed. Ben bang dat je niet anoniem kan bellen en dat het gesprek later tegen me gebruikt kan worden. Het maakt me allemaal gewoon bang. Ik heb er nooit om gevraagd dat die dingen van vroeger gebeurde. Ik voel me vanwege die hele geschiedenis ook helemaal niet zielig. Maar ik zou het wel heel oneerlijk vinden als dat nu tegen mij wordt gebruikt, zeker omdat ik zo hard heb gewerkt aan mijzelf. Vijf jaar geleden zou ik er nooit voor gekozen hebben om zwanger te worden omdat ik toen geestelijk er nog niet klaar voor was. Kon een toekomstig kind toen nog geen stabiele thuisbasis geven. Nu vind ik dat ik dat wel kan. Ik ben ervan overtuigd dat ik een goede moeder zal zijn en dat een kind bij ons een veilige en liefdevolle thuisbasis zal krijgen. Helaas hebben wij de pech dat het op natuurlijke wijze (en met hulp) nog niet is gelukt. Voel me soms aan de genade van zo'n instantie overgeleverd. Doodeng vind ik het.

Ik voel me trouwens helemaal niet zo dapper om hier anoniem kort mijn verhaal te doen. Volgens mij is iedereen hier vrij anoniem op dit forum aanwezig. Geeft me wel een veilig gevoel. Ik vind iedereen die hier op het forum zit ontzettend dapper. Al die vruchtbaarheidsbehandelingen zijn niet niks. Jullie zijn allemaal helden. Dat geldt wat mij betreft ook voor iedereen die aan het adoptieproces zijn begonnen. Het is allemaal zo pittig.

Nogmaals bedankt en jullie allemaal heel veel succes ook toegewenst. Dat onze wensen maar vlug in vervulling mogen gaan!

Lieve groetjes, Ano

He Ano,

Grappig dat sommigen schrijven dapper ook al doe je het anoniem;) dat zijn we zelf indd allemaal min of meer,alleen hebben we het een ander naam gegeven hihi.

Wat een verhaal!! maar juist uit jouw verhaal blijkt hoe sterk en weloverwogen je bent in je beslissing hierin,ik denk dat dat alleen al een pre is voor de adoptie! Het zou heel zot zijn als je bij een procedure zou "afgerekend" worden met je verleden waar je zelf slachtoffer van was.

Het is belangrijk dat je weloverwogen bent samen met je partner in de keuze die je gaat nemen en daar volledig voor gaat met z'n tweeen.Mijn neef en vrouw hebben 6 jaar in een procedure gezeten,maar toen ze eenmaal het kindje in armen konden sluiten zeiden ze wel dat ze het zo weer zouden doen!!

Heel veel succes en hou alle mogelijkheden open als je nog kan/wilt; bv. Belgie,Dusseldorp

xxx Vlinder

hoi ano,
ik vind het ook heel erg dapper van jou dat je je verhaal hier hebt opgeschreven ook al is het heel erg kort. maar misschien heb je een infolijn waar je anoniem kan infomeren en anders even vragen aan je behandelende arts? misschien kan zij of weet zij er wat meer over? en het is niet zo dat je iemand heb vermoord ofzo het is/was iets wat je niet zelf in de hand had. ik hoop echt van harte dat je wens in vervulling zal gaan.

Of je incestverleden en het feit dat je nu nog onder behandeling bent een probleem is bij adoptie is denk ik moeilijk te beantwoorden.
Op het moment dat je na de VIA cursus voor de raadsgesprekken mag, moet je eerst een medische verklaring indienen. Die moet door een andere dan je eigen huisarts worden opgesteld en het is maar net wat die arts wel en niet gaat onderzoeken en vermelden. Ik ben destijds bij de huisarts van mijn man geweest en die heeft mijn huisartensdossier geraadpleegd en nog wat onderzoek gedaan (bloeddruk, hartslag en meer van die standaard zooi). Mijn man is bij mijn huisarts geweest en die heeft helemaal niks onderzocht. Zo zie je maar het verschil.

Vervolgens krijg je de raadsgesprekken. Daar kun je in theorie alles verzwijgen wat je wilt. Aan de andere kant, als je in die gesprekken aangeeft wat je is overkomen en hoe je er nu mee omgaat kan het ook in je voordeel werken misschien. Het feit dat je zo'n heftig iets hebt kunnen aanpakken en dat je knokt om er uit te komen is ook iets wat als heel positief kan worden opgemerkt. Hoewel van heel andere orde weet ik dat onze raadsmedewerksters bijv. de manier waarop mijn man met twee burnouts is omgegaan en wij samen met het verlies van Lotte* zijn omgegaan dusdanig goed vonden dat dat heeft bijgedragen aan het positieve gezinsrapport dat we kregen. Ik denk dus dat er in die fase veel aan gelegen is hoe je zelf nu met het trauma omgaat en in hoeverre het nog een rol in je leven speelt. En natuurlijk of die rol het opvoeden van een adoptiekind in de weg staat.

Vervolgens komt het land van herkomst van je kind om de hoek kijken. Sommige landen vragen nauwelijks informatie op, andere landen eisen een diepgaand medisch onderzoek en er zijn zelf landen die een verklaring van een psycholoog of psychiater schijnen te willen hebben. In die fase ligt het dus denk ik erg aan het land van herkomst van je kind. Ik weet niet hoe het precies bij elk land zit maar Nigeria bijvoorbeeld, waar onze kids vandaan komen, nam genoegen met een verklaring van onze eigen huisarts waarin stond dat wij geacht werden in staat te zijn kinderen een goede toekomst te bieden en dat wij niet aan een levensbedreigende of besmettelijke ziekte lijden. Verder is er niks gevraagd.

Kortom, het heeft heel veel kanten.
Wanneer je trouwens telefonisch de stichting adoptievoorzieningen belt voor meer informatie kan je er altijd voor kiezen gewoon niet je eigen naam te gebruiken als je bang bent dat het tegen je gebruikt kan worden.

Heel veel succes!
Marièlle,
moeder van Lotte* (overleden en geboren in 2005) en Jokèh en Daniel uit Nigeria.