Hoi allemaal,

Ik ben een vandaag tante geworden en ik voel me nu ineens zo ontzettend verdrietig!
Mijn man en ik hebben net een mislukte 1e icsi poging achter de rug en ik mag voorlopig ook niet verder.......ik heb hele erge overstimulatie gehad en zo ontzettend veel pijn gehad tijdens de behandeling! Het spuiten vond ik heel erg maar heb er nooit moelijk over gedaan omdat ik dacht dat het voor een goed doel was.....

Van de 17 eicellen zijn er maar 2 matige embryo's overgebleven en terug geplaatst, de rest was gestopt met delen....
Tijdens de ivf ging ik er echt vanuit dat het wel zou lukken ik ben tenslotte heel jong en met zoveel eitjes....helaas

Mijn beste vriendin is vorige week moeder geworden en vandaag mijn jongste zusje! Ik ben vandaag al bijna 2 weken overtijd maar de test liet me net weten dat ik niet zwanger ben.....maar dat kan ook eigenlijk niet want het van mijn man is zeer slecht!

Ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen! Ik wilde er gewoon voorlopig mee stoppen maar om mij heen worden alleen maar vrouwen zwanger of baby's geboren en ik zit nog steeds met lege handen terwijl ik al bijna 2.5jaar geen pil meer gebruik!

Ik ben zo ontzettend bang om nog een poging te doen! Het is mij zwaar tegengevallen en het resultaat was ook zeer slecht nog niet eens 1 goede embryo! Ik ben ruim een week na de terugplaatsing midden in de nacht naar t ziekenhuis gegaan omdat ik zo'n ontzettende buikpijn had en ik bloede als een rund! Mijn eierstokken waren nog steeds enorm en er waren nog steeds veel blaasjes! en de hsg was uiteraard te laag.....
We hebben toen met de arts gepraat en die gaf de mededeling dat we voorlopig niet verder mochten want dat zou slecht zijn voor mijn eierstokken.......Toen ging ze weg voor een bevalling en zijn wij met veel verdriet naar huis gegaan en daarna heb ik geen contact meer met t ziekenhuis gehad omdat ik toch rustig aan moest doen!

Ik ben nu echt heel erg depri en heb gewoon helemaal niemand om er over te praten! Ik voel me nu zo eenzaam! Mijn familie is helemaal gelukkig met dit kindje! eindelijk goed nieuws volgens mijn moeder, ze vergeet alleen dat het enige goede dit kindje is en de rest er om heen een en al ellende....zoals ik al eerder geschreven heb!
maar mijn moeder is sinds haar hersen infarct van afgelopen januari heel erg veranderd en leeft niet meer echt in de realiteit......helaas doet mijn vader alsof alles koek en ei is!

mijn andere zusje wilt ook stoppen met de pil, terwijl ze haar vriend nog maar net kent, en ik hem toch niet zo goede keus vind!
Hij is niet alleen verslaafd aan drug en alcohol en is 12jaar ouder maar heeft ook nog eens een schuld waar je u tegen zegt!

Mijn man vind dat ik mij niet te druk moet maken om mijn zusjes omdat hun zich ook niet druk om mij maken....tijdens de ivf heeft mijn familie mij echt in de steek gelaten en over mijn verdriet wilt niemand het hebben want dat is veel te lastig allemaal!
Mijn beste vriendin is net moeder geworden dus die wil ik ook niet lastig vallen en voor de rest weet ik t ook niet!

Ik voel me gewoon heel erg rot en heb net na een paar maanden gestopt te zijn een peuk gerookt! wel nadat ik een negatieve test had.....
Wat ben ik toch een zwakkeling! Ik kan het eigenlijk niet meer aan maar ik kan moeilijk bij de pakken neer gaan zitten......
Ik durf mijn man straks ook niet te vertellen dat ik er helemaal door heen zit en een sigaret heb gerookt.....maar ja ik zal wel moeten want zo kan t niet meer!

bedankt dat ik effe mijn hart heb kunnen luchten ben ik toch niet helemaal alleen!!

Liefs dayenne

Heel herkenbaar hoor wat je schrijft... dat neemt je verdriet niet weg.
En je mag even flink schelden en boos worden op de hele wereld...
Het is ook allemaal zo oneerlijk.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop voor jou dat je maar snel ook een positieve test in handen mag hebben.

liefs Sandra

Lieve Dayenne,

Wat een ellende. Ik kan me voorstellen dat jij het even niet meer ziet zitten. Alleen al de overstimulatie. En soms heb je het nodig om te kunnen vloeken, schelden, huilen etc.
Dus ga je gang.

Ik hoop dat je de moed en kracht vindt om nog een behandeling aan te kunnen gaan in de toekomst.

Liefs Dreumes

Een ander kan het ook niet begrijpen al is een beetje empatisch vermogen soms erg gewenst van je omgeving.

Iedere dag maar die spuiten erin zetten en antwoorden krijgen als mensen met suikerziekte moeten dit iedere dag! Appels met peren verglijken en ondertussen denkt men 'opbeurend' te zijn.

Alles meemaken en uiteindelijk nog geen moeder worden is zwaar en alles overheersend. Daar hebben we veel voor over, wachten, spuiten, echo's, onderzekerheid, goochelen met tijd voor jou en je partner, de punktie, herstellen, weer wachten, met geluk een terug plaatsing. Dan hopen op geen overstimulatie of complicaties, je wordt geleid door je wens, de hormonen, door willen gaan met je normale leven maar hoe? Je wordt geleeft door de tijd, je emoties, de hormonen, je omgeving, de onderzoeken en handelingen....

Als het dan mislukt en je zit erdoor en neemt van frustratie een sigaretje, ce la vie hoor. Meid ik hoop dat je er van hebt genoten, het je steun heeft gegeven als je maar niet opnieuw begint anders heb je die frustratie ook nog.

Pamper jezelf wat, maak een afspraak bij een beautysalon, de kapper, lekker winkelen. Je hebt het verdient, sterker nog je bent het verplicht aan jezelf.

Laat je niet gek maken door anderen, het is al moeilijk genoeg!

Gossie meid, wat een klotenzooi allemaal . Het gemengede gevoel wat er is...je wilt wel blij zijn met je neefje/nichtje maar aan de andere kant is dit zo dubbel, want jij wil een kindje in je armen.
Als ik voor me zelf spreek, kan ik het nog wel aan als er mensen in mijn nabijheid bevallen of vertellen dat ze in verwachting zijn...dat neemt niet weg dat ik ze in mijn gedachten niets gun hoor...maar ik probeer wel een beetje in de realiteit te blijven. Nu is dat makkelijker gezegd, dan gedaan....
Meisie, rook een lekker sigaretje, ga leuke dingen doen of alleen of samen met partner of een vriendin...kom het cirkeltje uit...al die stress is ook niet prettig.

Veel sterkte.

Hai,

Begrijp wat je bedooelt, in mijn omgevind raakt ook iedereen maar zwanger, mijn schoonzusje is zwanger van de 2e, ze had niet verwacht dat ze dat zo snel weer zou zijn. Een collega is zwanger van haar vriend die ze net 4 maanden kent en zit er zelfs over te denken om de zwangerschap af te breken. Op mijn verjaardag liepen hordes met kinderen rond, allen mij even lief, maar geeneen echt van mij.
Overstimulatie heb ik inderdaad ook gehad, de 1e ivf poging is mislukt en dan blijken alle 7 cryo's het ook nog eens niet overleefd te hebben.
Ik rook dan niet, maar gun mezelf een wijntje extra. Dus als die sigaret jou even geeft waar je behoefte aan hebt, dan moet je dat gewoon doen!
Ik wens je veel sterkte en kracht!