Hoi Meiden,

Ik ben een beetje down! Veel mensen in onze omgeving krijgen binnenkort een babytje en zijn bezig met alle leuke dingen die erbij horen. Begrijpelijk natuurlijk, maar wel erg pijnlijk om dat te zien en er steeds mee geconfronteerd te worden en maar je lach op te houden.
Ben er ook erg druk mee, om toch leuke cadeautjes te halen enz, want ben bang dat we anders van die hele harde reacties gaan krijgen dat we het andere mensen niet zouden gunnen enz. Daar ben ik dan zo bang voor dat ik het "over de top" aan ga pakken, zodat ze dit maar niet denken.....heel erg ik weet het!!Helaas heeft onze ervaring dit zo geleerd.

Maar toch vind ik het wel heel erg raar; Wij hebben veel verdriet te verwerken, hebben het erg moeilijk, en het doet veel pijn wat we allemaal hebbben meegemaakt, maar de mensen waarbij het wel zo gelukt is, die krijgen wel al die aandacht, cadeautjes, vragen hoe het gaat enz.......
Dat krijgen wij natuurlijk ook als het gelukt is, maar nu dan?! Verdienen wij het nu niet dan? zo verdrietig wordt ik hiervan!

Wij krijgen allemaal suggesties hoe we ermee om moeten gaan, want natuurlijk zijn de mensen die niet eens weten wat het allemaal inhoudt wel de "beste stuurlui die aan wal staan"!
Maar even andersom gedacht: Niemand verteld toch ook hoe je je bevalling moet ondergaan, maar niet aan denken enz en dat als het pijn doet je dan maar even aan iets anders moet denken enz???

Zo, dat wou ik even kwijt!!!

Opbeurende, of herkenbare verhalen?

Hai lief!!

Heel herkenbaar!! IVF is een traject waar je best heel alleen in staat, die ervaring heb ik ook, (op een paar hele goede vriendinnen na..) Mensen zijn de hele tijd bezig met jou zover te krijgen dat je er "niet mee bezig bent" of "het zo snel mogelijk vergeet", en weer door gaat naar de volgende ronde, want "je heb toch nog een paar pogingen?"
Dat maakt dit traject zo moelijk denk ik. Als mensen zwanger zijn mag er oh zo veel over gepraat worden, maar als zwanger worden moeilijk gaat, tja, dan moet je het maar loslaten en er nietzoveel mee bezig zijn!! Heb ik altijd belachelijk gevonden!
Ik probeer er ook niet aan mee te doen, en idd als er weer eens een kraamfeest is of weer een zwangere, dan ga ik 'ons probleem' zeker niet uit de weg, al is het alleen maar om soms bij mensen een klein beetje het gevoel achter te laten dat zwanger worden niet zo vanzelfsprekend is, en omdat diegene bij wie het moeizaam gaat wel wat extra aandacht verdiend! En ja, sommige mensen zijn echt blind en denken alleen maar aan zichzelf en zullen zich nooit kunnen verplaatsen in 'het slopende traject van ivf' , maar ik merk dat er toch een paar vriendinnen zijn die er echt wel anders tegenaan zijn gaan kijken, nu ze zien wat er allemaal bij komt kijken!
Ik vind het zwaar, heel zwaar, heb ook net weer de zoveelste teleurstelling achter de rug, en stik nog van het verdriet.
Moet maandag natuurlijk gewoon weer werken, net als iedereen, maar weet nu al wat voor dag het inwendig wordt voor mij, vreselijk!
Dat wordt duidelijk een dagje waterproof-mascara!!
En woensdag zitten vriendlief en ik alweer in t ziekenhuis voor de eerste fm en bms meting voor de volgende cryo!! Hoe bedoel je 'emotionele achtbaan"!!!
Wij hebben net 4 maandjes pauze gehad,na mislukte IVF2 (vers) maar om nou na deze mislukte cryo weer te pauzeren??!! Ik wordt ook steeds ouder, en daarbij komt dat het over 3 maanden net zo zwaar is!!
Wat een gepieker komt er allemaal bij kijken he, niet te geloven!!
Ik kan me zo goed voorstellen dat je je soms niet begrepen voelt!!
Ik loop ook dagelijks tegen deze dingen aan, en voel me er vaak heel erg alleen in staan!
Daarom ben ik ook heel blij met dit forum!
Nou, beetje lang verhaal geworden, maar ja,dat geeft wel aan tegen hoeveel 'onbegrip' we allemaal aanlopen!!
Succes lief, in deze strijd! groetjes, krul

hai lief

veel dingen die je zegt zijn heel herkenbaar. " goed bedoelde opmerkingen" zoals; kunnen jullie wel lekker vaak op vakantie,of lang uitslapen of (persoonlijk vindt ik deze de ergste: jullie tijd komt nog wel.......

tussen hoop en wanhoop in zitten,idd altijd maar blij voor een ander moeten zijn. tis balanceren op een heel dun lijntje, hoe moeilijk dat is weten alleen diegene die in het zelfde bootje zitten...

ik zei pas tegen mn man,als het ons ooit gegund is hoeven we geen speelgoed of kleding meer te kopen,we hebben al zoveel kraam en verjaardagskadootjes gegeven,dan is het een x andersom

gr en lfs en veel succes gewenst!

suus

Hi Lief,

Ja bijna niemand weet wat je doormaakt en de meest domme opmerkingen krijgen we te incasseren. Pijnlijkst is het van de mensen waar je het niet van verwacht, meelevende familie leden die op mijn angst voor de punktie reageren met een dan kan je beter niet zwanger raken een bevalling is erger!(appels met peren vergelijken) Een vriendin die ook 4 jaar heeft moeten wachten en toch spontaan zwanger werd vlak voor de intake beweert precies te begrijpen wat ik doormaak maar de moeheid van de hormonen is een kwestie van je verzetten en niet aan toe geven, immers dit is niet echt....! Zo nog duizenden voorbeelden, mensen die zeggen pas maar op, ik heb gehoord dat het zwaar is en je er overspannen van kan raken, misschien kan je beter stoppen...Wat moeten we ermee? Wat kunnen we ermee? Niets, helemaal niets. Ik deel mijn gevoelens nu nog met mijn man en af en toe kleine dingen met mensen die me naar staan. Slikken en stikken, godzijdank heb ik mijn man en dit forum.

hoi,
ja, dat herken ik natuurlijk ook
toen wij onze vrienden vertelden dat wij met iui bezig zijn was het stil. in de afgelopen 3 jaar dat wij hiermee bezig zijn heeft een van de mannen zich laten castreren en de andere heeft ongewenst een kind gekregen. het is zo oneerlijk verdeeld.

maar ze begrepen allemaal wel wat voor ons de impact was en dat we af en toe ineens moeten afzeggen vanwege het ziekenhuis dat geen rekening houdt met privé afspraken.

ik probeer het wel zo vaak mogelijk naast me neer te leggen, iets anders te gaan doen zoals een boek lezen ofzo, als ik maar geen tijd krijg om te gaan zitten nadenken. zeker in de dagen vlak voor de /het einde van de wachttijd.

heel veel liefs en sterkte. Sjaan

Hoi Meiden,

Ja het is moeilijk om daar mee om te gaan. Ik probeer het wel naast me neer te leggen, maar dat wordt erg moeilijk als je toch op kraambezoek moet, cadeautjes moet kopen en al die verhalen aan hoort....dat is ze van harte gegund, maar waar is al die moeite voor ons vraag ik me wel eens af?

Natuurlijk hopen wij dat het ook lukt en laat al die cadeautjes dan ook maar komen, maar heel eerlijk gezegd, dan redden wij ons wel!!! Nu is het ook wel fijn, maar er om vragen dat is me echt eer te na! Geeft alleen maar aan dat mensen soms wel willen weten, voor ons gevoel soms alle "nieuwtjes" op ons gebied, maar gewoon zomaar een gebaar, zonder er van alles voor terug te verwachten, dat blijkt toch niet te gebeuren en dat vind ik wel moeilijk te verteren voor mij....

Voel me er een beetje alleen onder op deze manier...

Liefs