Afscheid nemen,

Voor sommige is het een lange weg te gaan,
Maar voor sommige zijn alle mogelijkheden direct van de baan.
Dan verschuift het ‘stil verlangen’ van actief naar heel passief,
Je wilt dan nog zoveel proberen, maar ook je relatie is je lief.
Je probeert te zoeken naar oplossingen voor je verdriet,
En vraagt je af, wat ligt er in het verschiet?
Verstandelijk weet je, dit boek moet dicht.
Dat is makkelijk gezegt, vandaar dit gedicht.
In het verleden had je zoveel wensen en dromen,
Waarvan je nu weet dat er eentje nooit uit zal komen.
De waarheid dringt niet door, je voelt je verdoofd,
Je voelt je van al je levensgeluk beroofd.
Het is als verlamming, door kou overspoeld,
Is dit nu wat met het einde wordt bedoeld?
Je kan nu even niks meer, alleen voel je de pijn,
Je vraagt je af of het ooit nog anders zou zijn.
De toekomst is een vraagteken, een grote blinde vlek,
En in alle goede adviezen heb je ook geen trek.
Toch ga je door, met je ziel onder je arm.
Hopelijk heb je het snel weer warm.
Doe al je verdriet in een kisje en berg het op,
Je kan het nog niet aan, wat je denkt is STOP!
Je draagt het als een litteken op je ziel,
Littekens van het kindje waar je nooit van beviel…



Ik ben de dingen van me af aan het schrijven en denk veel na, ondanks dat we nog volop in de MMM zitten hoe dat moet voelen. Dit heb ik proberen te verwoorden in mijn gedicht die ik had geschreven. Voor deze meiden alleen maar diep respect en heel veel sterkte toegewenst.

Ik zou graag terug lezen wat jullie ervan vonden?

Liefs LIEF

lieve lief,

met een brok in mijn keel gelezen. Ik ben geraakt door jou tekst zo herkenbaar. Al dat verdriet en onzekerheid. Als je dan denkt het is gelukt pats je bent er weer van af gegooid. Bij mij was dat ook zo we zaten bij mijn 4e poging al te denken aan donor of stoppen. Het ongeloof was waar he? hoe kan dat nou ? toch zwanger. Ik ben nu bijna 10 wk en denk nog iedere keer dit kan niet is echt een vergissing. Ik wil er maar mee zeggen als je alles hebt geprobeerd en je denkt nee laat het maar los misschien komt er dan een moment van ? Het is misschien toch gelukt?

Ik weet ik kan makkelijk praten ik heb een kindje in mijn buik. Maar dat is niet mijn bedoeling!!!!!!

Ik wens je veel sterkte kracht en geniet van elkaar

heel veel liefs Evie

Lieve lief,

Heel mooi geschreven...
Zelf zit ik nog midden in de MMM en wil het nog niet opgeven. Ik kan me bijna niet voorstellen hoe het moet voelen om definitief een punt achter mijn wens te zetten ooit moeder te worden. Deze gedachte is voor mij ondragelijk...
Hopelijk kunnen anderen een beetje troost vinden in deze prachtige woorden...

Carrie

wouw wat ontzettend mooi geschreven!!

wowie Lief,

wat ontzettend mooi, ik heb de kippevel op mijn armen staan

liefs Tanja

Hier nog iemand met kippenvel wat een ontzettend prachtig gedicht heel ontroerend.

Geraakt door je schrijven!

Wij hebben het geluk dat we een dochtertje hebben mogen krijgen in 2005 na 5x IUI. Een paar jaar geleden de mmm weer ingegaan voor een brusje. Mijn gedachten gaan de laatste tijd steeds vaker richting negatief; het zal mogelijk niet lukken om nogmaals dit grote geluk mee te maken.

Hoewel je het bij lange na niet kunt vergelijken met personen waarbij de wens helemaal niet is uitgekomen of uitkomt, voel ik ook wel enigszins pijn bij de gedachte dat onze dochter geen broertje of zusje krijgt. Je doet de pogingen niet voor niets. Wij hebben ook gezegd dat dit jaar het laatste jaar zal zijn dat we het gaan proberen.

Het lijkt soms of ons hele leven op HOLD staat door er mee bezig te zijn: we maken geen grote plannen in deze tijd, blijven bij een baan die je eigenlijk niet zo goed bevalt (ze zijn op de hoogte en je hebt bepaalde voordelen als je ergens langer werkt), verrre reisplannen opgeschoven naar toekomst, etc etc..

Hierbij wens ik iedereen succes met lopende behandelingen. Mocht je uitbehandeld zijn, dan hoop ik dat je het (hoe naar en clichee het ook klinkt) een plekje kunt geven. Littekens zullen misschien blijven, maar door goede invulling van je leven kan het wat zachter aanvoelen en minder opvallen..?!

ik zie net dit gedicht.... wat mooi! ik dank op mijn knieen dat ik een mama mag zijn van al een grote jongen van bijna 5..... inderdaad een wondertje en velen zullen dit wondertje nooit mogen ervaren.... we wilden voor hem een brusje en hebben alles gedaan. Voor ons ging dat boek inderdaad dicht met de gedachte hem een levensmaatje te geven........

mooi gedaan en geschreven!

jij heel veel succes! en voor iedereen hier natuurlijk!

Lieve Lief, wat heb je het mooi omschreven!
Wij zijn dan wel in de gelukkige positie dat we een kindje hebben mogen krijgen maar het blijft heel herkenbaar voor een brusje wat er waarschijnlijk niet zal komen bij ons.
Dank je wel.
Liefs Jannie