Ons toekomstbeeld werd weg gevaagd door een enkele zin,
Dit blijkt later nog maar het begin.
We konden niet verspellen wat er allemaal zou gaan gebeuren,
En hoelang dit allemaal zou gaan duren.

Samen weten we wat we willen en samen gaan we ervoor,
Het lijkt stil te staan ,maar het `gewone`leven gaat ook door.
Ziekenhuis in en uit, een baan, vrienden, familie, die combinatie is soms erg zwaar,
Dit wordt niet altijd erkent, ook niet met een gebaar.

Soms is het me teveel en kan ik het niet aan,
Dan laat ik mijn verdriet even gaan.
Gedreven door mijn stille verlangen en oerdrift ga ik door,
Hopelijk krijgen onze gebeden gehoor.

Vroeger was ik vrolijk, een ´spring in het veld´
De harde realiteit voelt aan als geweld.
Mijn buitenkant is een masker met van binnen pijn en verdriet,
Toch trek ik voor de buitenwereld mijn glimlach, mijn echte gevoelens zien ze niet.

Ik voel me een moeder, maar ook incompleet,
Een gevoel van leegte, wat niemand weet.
Maar ik voel het met vlagen en soms constant,
Dan wordt ik door wanhoop overmand.

Er is niemand schuldig aan dit gemis en incompleet bestaan,
Want mijn man is degene die er ook voor is gegaan.
Ik voel me een moeder, dus waarom is dit ons overkomen,
Zal ik er alleen maar over kunnen dromen?

Even waren we er en wat waren we voorzichtig blij,
Maar toch werden ze weggenomen van mij!
Ik zit met veel vragen, maar de antwoorden komen maar niet,
Is er dan niemand die mijn onmacht ziet?

Ik sta anders in het leven en herken mezelf niet,
Wat ik voel is onzekerheid, maar bovenal verdriet.
Had ik vroeger ´waarheden´en wist ik wat ik wat ik wou,
Maar ook dat ik voor een baby’tje alles overhebben zou.

Soms vragen mensen naar onze kinderwens, of eerder aan het gemis,
Dit gaat soms erg direct, of via onbeschoft `gevis`.
Dan trek ik mijn glimlach, zoals ik altijd begin,
En zeg dat het alleen mijn man is die ik bemin.

Dan voel ik me een leugenaar en hoop dat god het niet heeft gehoord,
En hoop ik dat die opmerkingen onze gebeden niet heeft verstoord.
Dan hoop ik maar dat we krijgen wat we het liefste willen in dit leven,
Een baby’tje om al onze liefde aan te geven.

Liefs LIEF


Zou graag terug lezen hoe jullie het vonden

......... ............. ........... ..........

Wauw... Wat een mooi verwoord gedicht!

Lieve Lief,

Ik zit hier effe mij tranen te drogen had bij het lezen van je verhaal, kippenvel en tranen. Je ver woord je gevoel erg goed. En ik voel me zo in jouw verhaal en ik denk dat we met z'n alle er zo overdenken en voelen.
Het masker gaat af wanneer je thuis bent met je man maar alleen dan gaat hij af.
Het is zo herkenbaar.

dikke knuffel
lfs ilona

zo herkenbaar, zit hier gewoon een beetje te snikken.

....slik..... Mooi verwoord, Lief.

Cammy

erg herkenbaar,mooi verwoord,
zou het niet beter kunnen omschrijven

Ontzettend moooi verwoord denk dat vele zich hierin herkennen. Echt geweldig geschreven.

Wow.. pink een traan weg hier.. lees mijn eigen verhaal erin terug.

Wat mooi verwoord. Ook ik zit met tranen in mijn ogen.
Mogen onze gebeden dan toch ooit nog eens uitkomen???????????


Omfie

Lieve meiden,

Ik vind het fijn te lezen dat jullie ook deze gevoelens herkennen en dat ik dus niet de enige ben. Ook al voel ik me soms wel heel alleen en verdrietig. Het werkt bij mij dan het beste om het van me af te schrijven. Het gedicht gaat over de weg die je af moet leggen en welke gevoelens daarbij komen kijken. Wat ik altijd het zwaarste vind is om op onverwachte momenten te worden geconfronteerd met mijn verdriet en hoe ik hier in het "gewone" leven mee omga en ik dit voel.

Ik wens jullie en natuurlijk ook ons het allerbeste toe.

Bedankt voor jullie reacties.