Ik zit nu tegen een leeg scherm aan te kijken en er gaat van alles door me heen.
Hoe krijg ik m’n gedachten op papier want m’n hoofd loopt over.
Ik kan mij steeds slechter concentreren op m’n werk en dit is een pre aangezien we een eigen bedrijf hebben. Maar hoe graag ik ook m’n gedachten bij de les wil houden het lukt me gewoonweg niet.
Al weken lees ik mee met de hier geschreven berichtjes, en heb de puf niet om te reageren. Het is hartverwarmend om te lezen hoe iedereen zo begaan is met elkaar, hoe iedereen elkaar een hart onder de riem probeert te steken, hoe iedereen elkaar hoop probeert te geven door hun eigen positieve ervaringen te delen.
Het is geweldig om hier te lezen dat er iemand zwanger is, het is geweldig te horen als een naaste van je zwanger is maar wanneer is het nu eens mijn beurt. Zoveel mensen zijn ons nu al voorgegaan. Zoveel mensen hebben al dat gene waar wij al zo lang naar op zoek zijn, dat ene wonder waar wij zo naar verlangen, waar wij alles voor zouden opgeven.
De goed bedoelde adviezen, je mag de moed niet opgeven!
Hoezo opgeven ?! We worden hier toch in gedwongen door het aantal vergoede pogingen. Ik zal nooit op de natuurlijke manier zwanger kunnen worden dus kom niet aanzetten met het woord moed… Moedeloos wordt je ervan.
Je mag de hoop niet laten varen!
Hoezo laten varen ?! Bij elke mislukte poging wordt de hoop steeds verder weggespoeld. Je trekt je omhoog aan het grootste touw om opnieuw de oceaan te kunnen trotseren maar telkens ga je kopje onder.
Het enige wat er over blijft is een tranendal.
De aanhouder wint!
Hoezo wint de aanhouder?! Als dit het geval zou zijn dan zou er hier een elftal rondlopen. De vele jaren van onderzoeken, spuiten, de vreselijke wachtweken, de enorme teleurstelling bij een negatieve test, de angst om nooit geen ouders te kunnen/mogen worden. Om nog maar niet te spreken over wat je allemaal laat en doet om je kansen te optimaliseren. Als je dat geen doorzettingsvermogen vindt dan ben jezelf de grote verliezer.
Maar ik ben nu mijn hoop aan het verliezen, terwijl er aan de andere kant weer een lichtpuntje schijnt. We hebben 1 mislukte IVF en 5 mislukte ICSI pogingen achter de rug zonder resultaat. Er zijn alle 5 de keren 2 redelijke embryo’s per keer terug geplaatst maar ik ben niet 1 keer zwanger geweest. Er zaten ook nooit van die kanjers bij die ingevroren konden worden. Wat de exacte reden van onze onvruchtbaarheid is niet duidelijk zelfs niet in deze tijd met alle medische hoogstandjes en technieken. Ze kunnen van een vrouw een man maken en anderom, ze weten vele ziektes te ontdekken en te behandelen maar qua onverklaarbare onvruchtbaarheid moet er nog heel veel gebeuren.
We hebben nog 1 poging.
1 poging en 2 keuzes.
De eerste optie die we hebben is om het nogmaals met m’n eigen eitjes te proberen. Natuurlijk gaat hier onze voorkeur naar uit.
De tweede optie die we hebben is met een donoreitje, waarbij de kans groter is dat ik ooit moeder zal mogen worden gezien de 5 eerdere mislukte pogingen ervoor met m’n eigen eitjes.
Ik voel me bij een aantal van jullie al enorm bevoorrecht dat ik 6 pogingen kan doen en dat ik de hier boven beschreven keuze heb. Ik zou dan ook zo graag willen dat ze de pogingen oneindig zouden maken, gewoon het aantal keren over laten aan de mensen zelf. Ze zijn bang voor een enorme vergrijzing maar om dit tegen te gaan door onbeperkte IVF/ICSI te geven HO MAAR!!
Tja wat betreft de keuze, wat is dit een enorm dilemma. Morgen heb ik een 2e afspraak bij mijn behandelend arts hierover. Zowel hij als wij zien meer kansen met een donoreitje. Maar hij ziet nog wel steeds een kans dat het lukt met m’n eigen eitje, al is die beduidend kleiner.
Dus hoe ga je deze laatste poging benutten… !!??
Ik weet het niet en ik hoop dat we de kracht vinden om hierin een keuze te maken. Ik weet dat wij deze keuze zelf moeten maken maar al het commentaar/feedback/bespiegeling is van harte welkom.

Het is een heel verhaal geworden van een deel van m’n gedachten.
Ik schrik er gewoon van hoe lang het is en nog erger is dat ik nog wel urenlang door zou kunnen gaan.

Lieve groetjes

lieve Mo'tje,
........................
ik weet even niet wat ik tegen je moet zeggen, ik heb kippenvel van jouw verhaal. zoveel verdriet, wat ik overigens goed kan begrijpen.

die keuze lieve meid kan ik je ook niet in helpen. ik kan je alleen zeggen dat je daar de tijd voor moet nemen, geen overhaaste beslissingen nemen en als je eenmaal een keuze hebt gemaakt, er niet meer op terug komen.

heel veel sterkte meid.

hey mo'tje,

das niets, gooi het er gewoon uit.
je beschrijft eht wel erg mooi... moest wel ff slikken.
tja wat kan ik hiervan zeggen? hoop dat jullie de juiste keuze maken

liefs Tanja

He Mo,

Alsof ik mezelf hoor roepen. Moe word ook ik er van: geef de moed niet op, de hoop niet opgeven en de aanhouder wint.

Iedereen wil het beste voor je en gunt je dit ook absoluut. Dat geloof ik ook. De pest is alleen dat die opmerkingen niet troostend zijn. Ze doen eerder afbreuk want er zit een aanname in dat je iets niet doet en dat je vooral vol moet houden. Deed ik dat niet al dan?! En we weten ook heus wel dat het niet zo bedoeld is maar het geeft ons de ontvanger, wij, helemaal niets. Er zit geen troost in die woorden. En is er wel troost? Is er troost in woorden? Maar dat is een hele andere vraag. Dan kom ik uit bij de onmacht van taal!

Mensen (en vast ook ik!) hebben de behoefte te denken in oplossingen, willen de maakbaarheid van de dingen zien. Alsof verdriet en hoop niet naast elkaar kunnen bestaan. Gelijktijdig.

Als ik verdrietig ben en iemand zegt, het komt vast goed, niet de hoop opgeven, dan zeg ik: ik heb EN verdriet EN hoop. Mijn verdriet sluit mijn hopen, mijn moedigheid niet uit. Het bestaat beide, tegelijkertijd naast elkaar. Ik ben het allebei. Maar juist dat is lastig voor mensen. Dat geeft onrust, is onduidelijk. Past niet goed in een overzichtelijk plaatje. Mensen willen nou eenmaal helderheid scheppen in de wereld om zich heen. En dit verdriet is nou eenmaal onduidelijk. Zucht!

Lieve Mo: sterkte met alles en met de keuze waar je nu weer voor staat. Je bent op en top dapper. Voluit leven is niet niks!

Nou, dat was mijn aandeel. Recht uit mijn hart.

Lieve groet,
Liz

Hoi Mo'tje,

wat ontzettend mooi beschreven en woorden die ook recht uit míjn hart zouden kunnen komen... Je mag de moed niet opgeven...volhouden...de hoop niet opgeven...

soms kan ik mensen wel door elkaar schudden als ze me dat weer eens vertellen...misschien wel omdat ze liever mn tranen niet zien..en bang zijn voor het grote verdriet dat wacht op het moment dat er écht geen hoop meer is.

Jarenlang heb ik hoop gehouden dat het óóit, óóit voor mij weggelegd zou zijn. En er zat vanalles tegen. Eerst werd ik gediagnostiseerd met een levensbedreigende ziekte. Ik zou de 21 niet halen. En dus ook nooit kinderen krijgen, en hoe gek het ook klinkt, dat was het eerste waar ik aan dacht toen ik die diagnose kreeg.

Maargoed, iedereen kreeg ongelijk; ik haalde de 21 wel, en nog veel meer ook. Maar toch; met de aandoening die ik heb, zou kinderen krijgen niet slim zijn ivm levensverwachting. En toch was het er altijd; hoop dat dat ooit zou veranderen.

En dat deed het. De lichten voor mijn kinderwens gingen op groen toen ik 25 was, en met mijn toenmalige partner heb ik heel wat af geoefend . Maar nooit zwanger.
Toch bleef er hoop.
De MMM in en wat bleek; slecht zaad én verstopte eileiders.
Maar er bleef hoop. IVF zou uitkomst kunnen bieden.

Toch was er teveel druk ontstaan in onze relatie en op mijn 26e zijn we gescheiden. Dus ook geen kinderen.

En nog steeds hoop; het kon nog steeds, in de toekomst, ik was nog jong genoeg en bovendien was mijn gezondheid verder goed.

Nu ben ik opnieuw getrouwd. Mijn man heeft prima zaad. En ik nog steeds verstopte eileiders. En een infectieziekte die chronisch is en te onderhouden met medicijnen.
Dus vol hoop, de mmm weer in.

Nu 2 ivf's verder, en blijkbaar kunnen we alleen heel matige emmy's maken. Het is natuurlijk niet gezegd dat het daarmee niet lukt. Maar de kansen zijn aanzienlijk klein.
Ik weet niet wat ik zou doen als ik voor mijn laatste poging een donoreitje aangeboden kreeg.

Ik weet wel dat ik bang ben voor wat er komt als de hoop voorbij is. Alsof mijn leven zich als een leegte voor me uitstrekt. En net als ik klemmen de mensen om me heen zich vast aan een beetje hoop. Misschien wel omdat ze de leegte in mijn ogen niet willen zien op moment dat ik m verlies...

sterkte met je moeilijke keuze en een dikke knuffel,
Karin.

Hey Mo'tje,

Zo ontzettend herkenbaar wat je op hebt geschreven. Je hebt je gedachten mooi op het scherm gezet. Ik hoop dat dat al een beetje opluchting gaf.

Ik weet wat je voelt en ik wens je heel heel veel sterkte.

Knuffel,
Juul

mo'tje....prachtig geschreven, net als mijn voorgangers lees ik hier ook mijn eigen verhaal!!! hele moeilijke beslissing!!! Maar...ik denk dat jij diep in je hart wel weet welke kant jou beslissing opgaat nu...! In ieder geval heel veel sterkte ermee en ik vind het erg moedig en knap van je dat je je al door zoveel heen hebt geslagen!!! Petje af hoor!! groet, krul

Heftig!!
Heel veel sterkte!!

Lieve Mo'tje
Ik denk aan je,
Jannie

Hey Mo'tje,

je verwoordt precies wat we allemaal wel (eens) denken.

Tj, en wat valt er dan verder nog te zeggen???? Ik weet wat je voelt.


liefs Cammy