Ik moet het even kwijt.
Gisteren weer negatief getest voor onze 2e IVF poging.
Omdat mijn moeder nogal bezorgd is (zeer normaal), heb ik er deze keer voor gekozen om het haar niet te vertellen dat we bezig waren. De vorige keer heeft ze het wel geweten. Omdat ik niet wilde dat - doordat zij zich zorgen maakte om mij - ik me vervolgens daar weer zorgen over zou maken, hebben we er bewust voor gekozen om haar niets te vertellen.
Gisteravond hebben we haar het slechte nieuws dan toch maar meteen gebracht, dat ook de tweede poging op niets is uitgelopen.
Nu stond ze zojuist bij me op de stoep met een berg verwijten:
ze voelde zich als moeder geen moeder meer omdat ze erbuiten was gehouden, ze voelde zich gestraft. Ze had toch vorige keer haar mond gehouden, waarom mocht ze dan nu niets weten.
Ze had al die tijd wel al het vermoeden dat ik bezig was.
Nu had ze de hele nacht niet geslapen omdat ik haar zo gestraft had.

Ik vond dit zo pijnlijk om te horen. IK weet wel dat ik haar - op welke manier ik het ook had gedaan - pijn had gedaan, maar ik heb haar zo geprobeerd duidelijk te maken dat dit met mijn eigen zelfbescherming te maken had en niet om haar te kwesten.
Toch kreeg ik niet echt het gevoel dat ze me begreep. Ze zei dat als ik haar vantevoren had verteld dat we haar niets zouden zeggen, ze het wel begrepen zou hebben, maar zelf weet ik wel beter. Ze zou dan toch alleen maar zijn gaan vragen.
Dit doet zoveel pijn, het voelt zo verwijtend naar mij en mijn man toe. Ik weet wel dat ze ons het beste gunnen, maar is het dan zo moeilijk om mijn keuze te respecteren???
Ze zegt wel dat ze me respecteert, maar tegelijkertijd verwijt ze me zoveel en dat doet zoveel pijn, pijn, pijn...
Ik weet het gewoon even niet meer.
Wat moet ik hier in godsnaam mee?

Omfie

Beste Omfie,

Ten eerste balen dat de behandeling weer mislukt is.

at een vervelende situatie is dit. Toch denk ik dat je de juiste keuze hebt gemaakt bij de 1e en 2e behandeling. Hoewel beide keren een andere keuze, jullie hebben hier bewust voor gekozen. Jullie zijn de enige die nu echt begrijpen hoe zwaar de behandeling is en hoe het voelt als je lichaam je teleurstelt.

Het is jammer dat anderen er soms een andere mening op nahouden. Maar als je een behandeling ondergaat, vindt ik dat iedereen het recht heeft het op zijn eigen manier te doen. Jullie hebben niet voor niets de tweede keer niets verteld. Waarschijnlijk omdat je haar wilde verrassen met een goede uitslag of omdat je geen extra stress wilde hebben. Wat de reden ook is: jullie zijn degenen die het ondergaan.

Het blijft een vervelende situatie dat je moeder zich buitengesloten voelt en misschien kun je haar nogmaals uitleggen wat je beweegredenen zijn/waren. Wellicht dat ze, als ze er langer over heeft nagedacht, begrip heeft voor jullie keuze. Het blijft natuulijk balen dat ze zich gekwetst voelt, kun je nagaan hoe vervelend jij je nu voelt. Het is een situatie die eigenlijk niet nodig is en niet helpt bij het verwerken en eventueel een volgende poging.

Hoop dat ik het goed heb uitgelegd. Succes en oop dat jullie eruit komen.

Olivia

Hoi Omfie,

Ten eerste: wat intens verdrietig dat jullie 2e ivf niet is gelukt.

Ten tweede: heel erg vervelend dat je moeder geen begrip kan opbrengen voor het feit dat je ervoor gekozen hebt deze 2e poging voor jullie te houden. Een ivf-traject is al moeilijk genoeg zonder dat je verantwoordelijkheid moet afleggen aan mensen die vinden dat ze recht hebben op het meebeleven van de poging.
Ik heb het mijn moeder ook niet verteld. Om een andere reden dan jij, want mijn moeder vraagt er juist niet naar en ik wilde geen verwachting bij mezelf wekken en gaan hopen dat ze er naar ging vragen. Ik heb alleen een week na de punctie gezegd dat ik een punctie had gehad en de ivf-poging was mislukt.

nogmaals, ik begrijp dat het je moeder is, daar heeft ze heus wel speciale rechten door, maar het betekent niet dat ze rechten heeft die ten koste van jouw welzijn gaan. Jij komt in de zware mmm en ivf gewoon op de eerste plaats en als ze dat niet begrijpt zegt dat meer over haar dan over jou.

En nu de poging is mislukt maakt ze het nog even moeilijker terwijl je al genoeg zaken te verwerken hebt.
Ik weet, het is je moeder, en dan wil je ook niet dat er negatief over haar gepraat wordt, maar ik had toch wel wat meer begrip van haar verwacht. Heel jammer dat ze een beetje emphatie naar haar eigen dochter niet op kan brengen.
Ik hoop dat je een manier vind om haar jouw gevoelens en beweegredenen over te brengen zodat jullie weer nader tot elkaar komen.
sterkte
Lalena

Ik sluit mij geheel aan bij Olivia en Lalena
Ik snap dat je moeder zich erg betrokken bij jullie voelt maar vind ook dat ze moet begrijpen hoe moeilijk dit voor jullie is.
Heel veel succes en doe vooral wat jij en je man vinden dat goed is / voelt.

Liefs Suusje

Hoi Omfie,

Ik kan me je gevoelens van onmacht goed voorstellen. Het enigste waar je dan behoefte aan hebt, na een mislukte poging is een arm om je heen en iemand die je een "hart onder de riem" probeert te steken en naar je luisterd zonder een oordeel te vellen.
Helaas is dit juist het tegenover gestelde.

Moeders vinden het natuurlijk altijd fijn om dit samen met hun dochters te beleven, ook omdat ze je het beste gunnen, maar ook gezien vanuit de "moederrol". Jou moeder heeft zich op haar moederziel gestrapt gevoeld, doordat ze buiten deze poging is gehouden. Dat heeft denk ik met twee dingen te maken;
1. Moeders blijven nu eenmaal vaak bezorgt. Maar nu je ouder bent bespreek je dingen vaak eerder met je partner en ren je niet gelijk meer naar je moeder toe...Hoewel ik ook wel een moederskidje ben hoor.
Ik denk dat je moeder met de neus op de feiten is gedrukt dat ze nu een andere positie heeft in jou leven. Niet die van moeder, maar als "gelijkwaardige".
2. Als gevolg van bovenstaande, heb je er met je partner samen voor gekozen om dit tussen jullie te houden. Uit zelfbescherming en omdat jullie je daar prettig bij voelde. Zo lees ik in jou stukje duidelijk terug dat je moeder vragen zou gaan stellen, en dat je dit als "druk" ervaart. Verstandig dat je een weloverwogen beslissing hebt genomen om je moeder en dan buiten te houden.
Voor je moeder misschien even slikken, maar eigenlijk maakt het niet uit wat je moeder ervan vindt, maar hoe jij het ziet.
Dat weet je eigenlijk zelf ook wel, maar het komt nu gewoon hard aan, omdat je al iets verdrietigs te verwerken hebt gehad.
Besteed je energie maar even in je partner en in jezelf.....moeders die trekt wel bij hoor. Zo is het leven nou eenmaal. En "rolpatronen" die komen te verschuiven.

Als je wilt zou je je moeder een brief kunnen schrijven en je gevoelens op papier zetten. Dan ben jij het kwijt, geef je op een prettige manier feedback aan je moeder over haar reactie" en kan ze het laten bezinken. Hou dit ook dicht bij jezelf en wat deze reactie met je doet. Ga niet teveel mee in de verwijten van je moeder...Jij weer namelijk heel goed waarom je zo gehandeld hebt en je moeder heeft het, hoe hard dit ook mag klinken, maar te accepteren! Laat het probleem bij haar en ga er niet teveel in mee. Diep in je hart weet je dat je juist gehanddeld hebt.

Heel veel succes Omfie!!!

Laat je nog even weten hoe het is afgelopen?

Het allerbeste voor de toekomst.

Liefs LIEF

Lieve Omfie,

Wat ontzettend jammer dat de 2 e poging niet gelukt is. Ik kan me goed voorstellen dat je je nu kl*te voelt.
En dan die reactie van je moeder er ook nog bij. Ik snap dat het je moeder is en dat ze graag alles wil weten, maar ze moet begrijpen dat jouw gevoel overal bij nu het belangrijkste is. Jij moet alles ondergaan en jij zit met de lichamelijke en geestelijke ellende. Jouw moeder kan wel met je meeleven, maar ik heb gemerkt dat de mensen die je hierin echt begrijpen zijn de mensen die het ook meegemaakt hebben. Jij voelde je er niet goed bij het deze keer met je moeder te delen en meid, dat is je goed recht. Voel je daarover vooral NIET schuldig. IK heb dit gevoel niet met mijn eigen moeder, maar wel met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder is een erg overheersende vrouw die graag alles voor ons regelt en beslist en staat tevens bekend als de story van ons dorp. Ik heb ook duidelijk aangegeven bij haar dat ik niet van plan ben haar hierbij te betrekken.Het hele traject is moeilijk genoeg en ik wil me rustig voelen en niet elke avond aan haar verklaring moeten afleggen. Wij vertellen haar er dus helemaal niks over. Sinds het moment dat ik dat tegen haar gezegd heb is ze duidelijk zwaar beledigd maar ik moet nu aan mezelf denken en kan er echt niet wakker van liggen.Ze vraagt er wel naar, maar ik zeg dan gewoon, sorry, we hebben gezegd dat we er niets over kwijt willen. Het is iets tussen mij en mijn man, en ik zoek zelf wel uit aan wie ik het kwijt wil.
Ik hoop voor jou dat het toch goed komt met je moeder en dat ze toch een beetje begrip voor jullie kan opbrengen.
Het laatste waar je nu op zit te wachten is een moeder die ook nog naar gaat zitten doen. Vertel haar dat je nu een schouder nodig hebt en geen verwijten.
Meid, heel veel succes! en kop op!

cath

lieve Omfie,
wat ontzettend verdrietig dat je 2e ivf niet is gelukt.
maar maak je over je moeder niet al te veel zorgen, ze houdt van jullie en dat zal altijd zo blijven. ze zal over een paar dagen wel zijn bijgetrokken.
wat misschien helpt is als jij haar vertelt wat jij nodig hebt, een knuffel of een luisterend oor. als jij aan geeft dat jij haar nu juist wel heel hard nodig hebt, krijgt zij dat gevoel weer terug dat haar moederrol wordt gewaardeerd.
moeders zijn nu eenmaal moeders, de liefde voor jou zit dieper dan wat dan ook, het komt wel goed!!
veel liefs

hoi

ik sluit me ook bij iedereen aan je hebt de juiste beslissing genomen.
hoe vervelend die soms ook zijn.
je moeder zal uiteindelijk wel begrijpen dat jullie deze beslissing samen hebben gemaakt en dat dat op dat moment het beste was om te doen.
daar moet je ook geen spijt van hebben.
je moet je eigen gevoel volgen dat is meestal de beste.

heel veel sterkte en succes met alles

en zal voor je duimen

gr moon

Dank voor jullie hartverwarmende reacties. Het doet me goed om zoveel medeleven te voelen.
Alleen mensen die hetzelfde hebben meegemaakt of meemaken, kunnen pas begrijpen hoe je je voelt.

Omfie.