Hallo meiden.

Heb weer eens een dipje.
Afgelopen weekend een ooievaar moeten zetten omdat er een kleine geboren is binnen de vriendengroep. Zag er erg tegenop en wou eigenlijk niet meegaan. Je gunt iedereen dat geluk, maar het meeste jezelf. Na lang peinzen ben ik toch maar mee gegaan. Ik vond het ook zo vervelend om met dit soort dingen mijn gezicht niet meer te laten zien en heb mezelf niet laten kennen.
Maar achteraf denk ik dan weer, waarom doe ik het mezelf ook aan, word er alleen maar depri van. De vriendengroep weet ervan dus...
Nu maar heel veel moed verzamelen om straks op kraamvisite te gaan.
Ik ben zo bang dat ik in tranen uitbarst als ik zo`n lief klein zie. Ik kan het ook niet maken om niet te gaan en wil ook eigenlijk mijn kop niet in het zand steken. In maart word er weer een geboren dus ik moet toch een manier vinden om ermee om te gaan.

Hoe doen jullie dit? Op kraamvisite gaan zonder een traan te laten?

Ik vind het erg moeilijk en maak me er ontzettend druk over.

groetjes Cath

Hoi Cath,

erg lastig.. ik weet precies hoe je je voelt, bij ons is er in de schoonfamilie een derde kind geboren, iedereen in de gloria behalve ik. Ook wij moeten binnenkort op kraamvisite en ik zie er als een berg tegenop.
Het doet gewoon zeer.Maar ik ben ook iemand net zoals jij die zich niet wil laten kennen.. en janken wil ik ook al helemaal niet!

Maar aan de andere kant denk ik, dit is zoals het is, waarom mag jij daar niet verdrietig over zijn, waarom mag jij niet zeggen : nu even niet ik trek dit nu even niet ??!Dit is niet zomaar iets, iets heel graag willen en niet kunnen krijgen is heel naar.. helemaal als het iets is waarvan anderen om je heen het allemaal wel krijgen.
En deze pijn gaat zo diep, dat snappen niet veel mensen.

wij moeten maar sterk zijn de hele tijd en begrip voor hun opbrengen , terwijl zij wel krijgen wat ze willen ! ..ik heb eerlijk tegen mijn schoonfamilie gezegd dat ik echt blij voor ze ben maar dat ik het ook erg moeilijk heb.
voorlopig gaan wij niet op kraamvisite, pas als wij daar aan toe zijn.
Luister naar je gevoel, is het een hele goede vriendin of gewoon een kennis ?
Het is lastig, ik snap het wel, wat je ook doet afzeggen of gaan, je vestigt de aandacht op je probleem en dat is nou net niet wat je wilt.
Laat je hart spreken. Meer kan ik er niet van zeggen.
veel sterkte ermee !!

Idd, lieve Cath, wat doe je jezelf aan? Het is goed dat je voor jezelf beseft dat je niet je kop in het zand moet steken en dat een ander zijn geluk ook moet kunnen hebben. Maar daar hoef jij je niet 100% in te storten alsof er niets aan de hand is! Een beetje geven en nemen. Zij weten van je situatie, prima, da's al een pluspunt. Gun jezelf dan ook de vrijheid om alleen even op kraamvisite te gaan of stuur een kaartje. Dat babygeluk ervaren ze toch wel, ook zonder jou (tis echt zo...) en als je beleefd je felicitaties overbrengt is dat dus meer dan voldoende. Je zit nu eenmaal niet in dezelfde situatie als een ander die niet in de MMM zit en die niet de associaties heeft met zwanger, baby etc die jij hebt.
Voel je niet bezwaard en laat die ooievaar door een ander opzetten. Ga even langs op een rustig moment, als er geen andere visite is. Ben je 1 op 1 en hoef je niet het enthousiasme van de overige visite etc mee te maken en kan de pasgeboren moeder zich ook wat beter instellen op jou. Voor hen ook lastig, want zij zitten op de roze wolk en weten dus des te meer wat jij moet missen!!
Als je het even niet trekt en niet wil gaan, zeg dat dan ook gewoon. Op het einde van onze 2e poging werden er 2 kindjes geboren. Ik heb een kaartje gestuurd met onze hartelijke felicitaties maar dat we de beschuit met muisjes even aan ons voorbij laten gaan. Prima, duidelijk voor hen en voor ons even geen pijnlijke confrontaties. Het zijn vrienden, die begrijpen het wel. En zo niet? Jammer dan zijn het kennelijk niet zulke goede vrienden. Ik ben daar echt makkelijk in geworden. Alles kost me al zoveel energie...

Sociaal en betrokken is goed, je moet jezelf ook niet opsluiten en gewoon realistisch zijn; want helaas maar terecht, de wereld wacht niet totdat jij je baby hebt gekregen. Wees vooral eerlijk naar jezelf en een ander. Denk aan jezelf nu! Sterkte.

liefs Cammy

Cammy : ik had het niet beter kunnen verwoorden ! Ik ben het echt helemaal met je eens !

Jouw verhaal is zoooo herkenbaar voor iedereen hier.
Om bij mensen die wat verder van me af staan op kraamvisite te gaan vind ik op zich nog niet eens zo erg. Tuurlijk baal je dat het bij jou nog niet gelukt is.
Maar bij mensen die wat dichter bij me stonden vond ik het wel zwaar.
Ook al weten ze van de situatie. Bij mijn zus en een vriendin van me heb ik ook op het kraambed zitten huilen. En mijn zus huilde gezellig een potje met me mee.
Want ze weten echt wel dat je dat kindje echt wel uberschattig vind en het ze enorm gunt. Alleen doet het zeer, omdat het bij jou niet gelukt is.
Waarom zou je daar niet om mogen huilen.
Je hoeft je niet altijd sterk te houden. Vaak hebben mensen juist daarom veel meer begrip voor jouw situatie.
Hou je dus niet in en laat je emoties gewoon gaan.

Hmm achteraf misschien een beetje een onsamenhangend verhaal, maar hopelijk begrijp je wat ik hier mee bedoel.

Hoi,

Ook voor mij is je gevoel heel herkenbaar.Ik gun het heus wel iedereen maar vind het soms toch ook erg moeilijk.Vorige week is een vriendin van me bevallen van een dochtertje,maar omdat hun zelf 5 jaar in de mmm hebben gezeten en uiteindelijk door icsi een kindje hebben ben ik juist voor hun heel erg blij en kan ik er goed mee omgaan.Toen een andere goede vriendin van me bevallen is had ik er veel moeite mee omdat haar man eigenlijk nooit echt een kindje wou en toen die om was waren hun na 2 maanden zwanger en dan doet het pijn.
En als ik er dan wel eens met andere over praat dan hoor ik toch ook wel vaak de opmerking van "waar maak jij je druk om, je hebt toch een kind".Waarom mag ik niet een wens hebben voor een 2de kindje?Natuurlijk besef ik zelf ook dat ik van geluk mag spreken dat we een gezond kindje hebben dus zo'n opmerking vind ik toch wel pijnlijk.
In jou situatie zou ik gewoon doen wat je hart je ingeeft.
Heel veel succes.

Liefs Nance

Lieve meiden,

Hartstikke bedankt voor jullie lieve woorden, word er warm van en het geeft me het gevoel dat ik niet stom bezig ben.

@ Germaine, ja lastig is het, in de mmm zitten en je dan ook niet willen laten kennen. Zo vermoeiend. Degene in kwestie is best een goede vriendin en dat maakt het nu juist zo lastig. Ik gun het haar echt, maar het doet echt zeer. Bedankt voor je lieve woorden!

@Cammy, jij ook heel erg bedankt voor je lieve en opbeurende woordjes. Ik zit er echt mee, want weet je, sinds hun( er waren 2 dames zwanger waarvan nu een bevallen) weten dat wij problemen hebben met zwanger worden heb ik heel erg het gevoel dat ze hun zwangerschap voor mij verstoppen.. voor zover dat mogelijk is dan, als iemand er iets over zegt waar ik bij sta, dan worden ze een beetje zenuwachtig, geven kortaf antwoord en beginnen snel over iets anders. Vind ik heel lief maar zo hoeft het voor mij nou ook weer niet.Dus ik heb al zo het gevoel dat ze echt rekening met me houden en daar voel ik me erg schuldig over. Ik heb liever dat ze gewoon een keer vragen van goh, cath, hoe is het nu? Maar dat doen ze ook niet, volgens mij bang om mij pijn te doen. Het is dus allemaal erg gecompliceerd en alhoewel ik niet denk dat hun het zo ervaren, voel me toch een beetje een zondebok. Het is voor hun natuurlijk ook heel bijzonder om zwanger te zijn van de 1e en met mij in de buurt durven ze er geen woord over te zeggen. zo lastig allemaal. Maar heel erg bedankt voor je wijze raad, voel me toch iets beter nu.

@ astrid, Ja idd het zijn de mensen die het meest dichtbij staan waarbij het het zeerste doet, mijn schoonzus kwam me laatst ook ff vertellen dat ze bezig zijn voor de 2e en ben me nu al aan het indekken voor het moment dat ze weer komt met goed nieuws....
Ik begrijp je "onsamenhangende" haha verhaal heel goed hoor, dank je voor je advies en steun.

Liefs cath

bedankt dames...

Cath: het is een verschrikkelijk gecompliceerd iets, vooral voor ons in de MMM, we hebben maar overal rekening mee te houden en krijgen alles op ons bordje. Maar zielig zijn we niet! Er zijn genoeg debiele en domme opmerkingen uit de omgeving op te noemen. Iedereen heeft er wel mee te maken; familie, vrienden, vreemden hebben allemaal wel eens iets stompzinnigs gezegd. De meeste handelen uit onwetendheid, maar ook uit angst. Het is ook lastig en weet je? Het verbaast mij zo dat mensen vaak iets MOETEN zeggen. Dan komen er dus vaak domme dingen uit. Geef gewoon eens een knuffel en zeg niets. Dat komt vaak 10x beter over. Maar dat snappen mensen vaak niet.
Het is lief van je vrienden dat ze zich op en goede manier proberen op te stellen naar jou toe, maar je hebt gelijk: niet om de hete brij heendraaien, maar gewoon eens vragen hoe het met jou gaat.Én daar zit nu net de crux, want dan horen ze natuurlijk precies datgene wat ze niet willen horen. Want ja, jij hebt geen kind, kunt het nu even niet 1,2,3 krijgen en zij wel. Beetje stomme vergelijking misschien maar dat is net als je zelf wat te zwaar bent tegen die skinny vriendin klagen dat je te dik bent. (Mijn zus is zo'n skinny en heeft dat wel eens gehad met een vriendin en mijn zus wist dus niet meer waar ze moest kijken, voelde zich opgelaten)

Nou, om een lang verhaal kort te maken: voel je niet te schuldig (hoewel het je wel siert), wees realistisch en bovenal EERLIJK! Dan maak je het jezelf alleen maar makkelijker en wellicht een ander ook. Pf..ik ben leeg. Ga ook even aan mezelf denken haha.

liefs Cammy