Ik weet dat ik mijn vriendin haar kind en emoties moet gunnen maar soms is het echt moeilijk te begrijpen dat juist vrienden dingen tegen je kunnen zeggen die erg zwaar vallen. Belde vandaag een vriendin op die sinds twee weken mama is van een tweede kindje. (Zelf zijn we nu bijna drie jaar verder voor een tweede maar helaas. Wel een bbz en een mislukte IVF verder). Ik vroeg haar hoe het ging. Ze zegt ik vind het erg zwaar en denk soms waar ben ik aan begonnen! Dan valt mijn mond open. Ik begrijp dat het moeilijk kan zijn met de gebroken nachten en de hormonen (heb het zelf meegemaakt). Maar om dat tegen mij zo te zeggen terwijl ze weet in wat voor situatie ik zit, vind ik erg moeilijk. Ik relativeer het door te denken, tsja we zijn vriendinnen dus als ze er meezit moet ze het kwijt kunnen maar dat lukt niet altijd. Ben jaloers en vind het moeilijk. Wil haar niet vermijden (ben al op kraamvisite geweest) maar toch ook weer wel. Niet zozeer voor de baby maar meer voor de opmerkingen. Heeft iemand tips? Zo dat moest ik even kwijt.

tips?... jeetje.. herkenning en hoe ik er mee om ging. ik heb een vriendin die na 3 maanden na gestopt te zijn met de pil zwanger is geworden. en die bij maand 1 al zwaar in de paniek was of het allemaal wel zou lukken. ik was toen al wat jaren bezig. maar die na maand 3 tegen mij zei: als je iets echt wilt, maar dan ook echt wilt, ja, ik heb alles erover gelezen, ik precies gedaan hoe het moet, als je het echt wilt, dan lukt mij dat, zo ben ik...

nou, dat vond ik wel heeeeeel moeilijk om te horen. want ik bterk dat op mezelf. ik wil ook heeeeel graag, maar willen alleen is niet goed genoeg, en willen en internet napluizen is dat ook niet....

ik heb niet direct kunnen reageren. ik was te overrompeld. de boosheid kwam pas later. ik heb lang niets gezegd. ik dacht: nou ja, laat maar. zij bedoelt het niet zo en niet naar mij persoonlijk. maar om dat soort dingen steeds te bedenken, rationaliseren, vind ik vermoeiend. dus nu als er dingen zijn, zeg ik dat veel sneller, ik ben er ook meer bekend mee met wat me pijn doet en wat niet en waar ik op reageer, dus kan ik ook sneller reageren, maar als het kwartje later valt, dan zeg ik het alsnog, om het te benoemen, dat is het...

ik hoop dat je hier iets aan hebt. het is gewoon allemaal lastig gedoe!

zoen!

Ik had van de week op het werk ook een leuke. Had een discussie met de directeur of het kindje op een foto een jongen of een meisje was. Ik zei jongen, hij zei meisje...en toen kwam de opmerking 'jeetje, wat ben je toch ook een slechte moeder'...Auw! Hij weet van onze situatie en dat ik dolgraag moeder wil zijn en dan toch dit soort dingen zeggen. Heb ook gelijk geroepen dat dit wel erg tactloze opmerkingen zijn, maar daar reageerde hij niet op.

Later toen hij vroeg hoe het met onze ivf ging, heb ik hem nogmaals gevraagd dat soort opmerkingen niet te maken, omdat dat pijn doet, waarop hij vraagt "oh, maar het was toch een geintje, zit het zo diep dan". Eeuh, ja!! Natuurlijk zit het zo diep!
Kon toen even mijn emoties niet bedwingen, gevraagd of ie me even alleen wilde laten en hij zei sorry en vond het toch wel fijn dat ik het had gezegd omdat het niet zijn bedoeling was om me te kwetsen.
Achteraf ben ik dus erg blij dat ik het heb aangekaart. Anders was het blijven 'sudderen' in mijn hoofd.

Iedere situatie is anders, maar misschien heb je er wat aan.

Grtjs en sccs, Marit

hoi hoop2dekindje'

Ik snap je reactie heel goed, maar... Ik merk juist dat veel mensen, als ze in mijn buurt zijn, hun best doen om niet te klagen (als ze bijv. hoog zwanger zijn, of over gebroken nachten, etc.) maar ik vind dat onzin; mocht ik ooit in die situatie komen, zal ik ook vast wel wat te klagen hebben, en zou ik dat ook kwijt willen bij mijn vriendinnen. Dat ze een beetje rekening houden met mijn situatie, ok, maar zij hebben nou een maal ook hun beslommeringen en ellende. Als je zo probeert te denken, zul je merken dat je dat "geklaag" een stuk beter kunt handelen, denk ik. Maar, ik geef toe, soms is het echt ff slikken...Succes en sterkte met alles. gr. krul

Hallo hoop2kindje,

Ik heb een beetje van jou en een beetje van krul. Bijna elke dag begint iemand met een verhaal of maakt een onwijs tactloze opmerking (collega's, vrienden en familie). Ik denk dat iedereen het op zijn eigen manier verwekrt, maar wat ik wel je kan aanraden naar je hart te luisteren en aan jezelf te denken.
Klinkt zeker heel egoistisch maar ik heb mezelf nu tijdelijk op eerste plaats gezet en probeer met man en macht mezelf te beschermen.En dat helpt mij. De hormonen maken me gek en ik zie en hoor spoken. Dus ja als iemand iets begint al te vertellen of te vragen wat mij kan kwetsen kap ik het af. Vooral tijdens minder goede dagen. Dan ben ik maar even bot, maar eerlijk gezegd lig ik niet wakker van. En tegen de familie en vrienden heb ik ook gezegd 'Ik bel wel en als jullie bellen en ik ben niet lekker, dan zeg ik het gewoon, we spreken elkaar dan maar later.'
En soms zijn er momenten dat ik wel de gebrabbel kan horen zonder pijn. Maar dat voel jij gewoon en niemand anders kan het voor je bepalen, vind ik.

Ik ben bv 3 weken geleden tante geworden. Ze stopten met de pil, wouden kijken of ze niet ons 'probleem' zouden hebben, en bam de tweede keer was het raak. Echt waar! Ik hun het ze zo van harte, maar soms wil ik mezelf in een gat graven. Ik ben zooo blei dat de dikke buik weg is, van mijn neefje geniet ik wel. Alleen dat gepraat erover vind ik nog wel lastig...

Hou vol !! Je bent zeker niet alleen !!

Liefs