Mijn partner en ik zijn met een intensieve zoektocht bezig, op zoek naar een eiceldonor. Ik zou graag van iemand horen die via een oproepje of via via een eiceldonor heeft gevonden, hoe het psychologische gesprek daarna ging in het ziekenhuis waar de ECD zou plaats vinden. Wat voor vragen worden er gesteld, hoe kan je je het beste voorbereiden? We zijn nog niet in dat stadium, maar ik wil graag al voorbereid zijn.

Groet van Eva

Eva,

Je moet samen met je donor op één lijn zitten betreft de donatie.
Dus stel JEZELF eerst vragen over hoe je het liefst de donatie zou willen zien:
gekend / wissel
wel /geen contact met donor na behandeling
hoe zou contact zijn
wel / geen contract met donor

Als je daar uit bent is het verstandig om ook een plan B klaar te hebben liggen voor het geval die keuze niet zou mogen en de andere keuze wel! Ga voor 100% voor je eerste keuze en pas bij afwijzing akkoord gaan met je 2e keuze.

De psychologe in Gent is een zeer lieve vrouw (Isabelle) en probeert het beste injullie naar boven te halen. Dus maak je niet te druk voor dit gesprek, maar zorg dat je goed voorbereid bent. En zeg eerlijk als je iets niet weet/ of ergens nog niet over nagedacht hebt. Zij helpt je dan!

Een aantal vragen waarover wij nagedacht hadden. Belangrijk is te weten dat onze donor een zeer goede vriendin van mij is.
Hoe zie je de donor? Het feit dat ze wilt donoren; dankbaarheid enz.
Ga je een vergoeding geven en zo ja: hoe?
Hoe willen jullie gaan opvoeden:
-geloof
-school
Wat vind je donor daarvan?

Als je gekende donatie zou willen en je kind later vragen heeft, wil je die kunnen beantwoorden?
Als je kind contact met de donor zou willen, wil je dan dat de donor te achterhalen is?
Wil je donor contact met je kind en hoe ziet ze dit?
Als je ruzie zou krijgen met de donor, hoe hou je dan contact in belang van het kind?
Wat als je kind in de pubertijd opstandig wordt en roept: maar jij bent mijn echte moeder niet en loopt met een kwaaie kop naar de donor: Wat doe jij en wat verwacht je van de donor?
Wat zou je donor dan tegen je kind zeggen?


De gewone opvoedingsvragen, die je normaalgesproken in de praktijk op je weg gaat tegenkomen, moet je nu al over nadenken.

Ook moet je kunnen vertellen of én HOE je later je kind gaat vertellen over ECD. Wat vertel je als je wel over de ECD verteld én wat vertel je als jullie niets verteld hebben maar een ander het je kind verteld? Hoe verklaar je je zwijgen?

Als je gekende donatie wilt moet je goed kunnen uitleggen waarom je dit wilt. Onze redenen waren: iedereen wist er al vanaf dus we konden het niet geheim houden en we wilden vragen kunnen beantwoorden van kind (voorbeeld: programma Spoorloos), bij ziekte (beenmergtransplantatie) een tweede directe lijn te achterhalen.

En voor jullie zijn er misschien wel andere kwesties waarover je na wilt/moet denken.
Denk nou niet dat je opvoedingsplan ook precies uitgewerkt hoeft te worden, want over 10 jaar ben je een ander mens met andere ideëen, dan ziet de wereld er anders uit, heersen er andere normen en waarden enz.
Daarom hoef je op alle vragen ook geen pasklaar antwoord te hebben, want er zijn nou eenmaal dingen die je pas in de praktijk kunt beantwoorden of die je in de praktijk anders doet dan dat je jezelf had voorgenomen.

Succes met nadenken.
Ik hoop dat Stephanie, Dinges en Dees68 ook reageren op je oproepje.

Liefs Cass

Cass
Dank je voor al je tips. We gaan alles goed op een rijtje zetten en kunnen daar deze tips goed bij gebruiken.