Naar een godsonmogelijk tijdstip waarop mijn man niet kon en ook met een andere arts.
Een die mij niet bekend was.
De afspraak kunnen verzetten naar vandaag.
1 uur gewacht het liep uit.
Maar ze begon er gelijk mee dat ze geen ervaring had met endometriose en ze schrok zichtbaar dat ik acenocoumarol gebruik.
Maar goed echo gehad alles is rustig zelfs geen
pcos cystes te zien ik blij dit betekend groen licht.
Maar niets is minder waar ze wilde de planning niet doen, omdat ze niet wist hoe te handelen met de acenocoumarol en welke medicatie ik dan moest hebben.
En hoelang de aceno uit moest werken dus vond ze dat ik toch maar eerst langs de internist moest. Zucht hij heeft groen licht gegeven en mijn eigen GYN wist van de hoed en de rand.
Maar goed ik had zo iets start maar ik zie er zo enorm tegen op en mijn belangrijkste vraag was dat ik zo min mogelijk pijn wenste.
nou ik moest niet zo controle freak zijn dat moest ik los laten.
Daar bleef ze maar in hangen moest maar eens naar de psycholoog en met de vpk praten.
Maar ik kreeg niet de kans om te vertelen dat dat niet zo werkt bij mij, kreeg niet eens de kans om mijn andere vragen te stellen want het was 5 uur en ze moest naar de overdracht.
WEg mijn plannings gesprek omdat er een of andere muts zat die niets van endometriose wist , die in paniek schoot omdat ik bloedverdunners slik. En me liever eerst ziet gaan naar een zieleknijper.
En me mooie praatjes op de mouw laat spelden dat het allemaal wel meevalt.
Maar het valt gewoon niet mee.
Pijn is een reeele angst en zeker als ze je al eens hebben laten zitten met een dosis pijn die echt niet mee viel.
Op dit moment heb ik echt zoeits van laat maar ik heb hier geen zin in, ik wil niet constant voor mezelf op komen en moeten vechten ik wil gewoon gehoord worden, niet zo dodelijk vermoeid zijn.
En gewoon starten mijn lijf is er klaar voor ik was er klaar voor maar nu wordt het zeker 2 maanden uitgesteld.
En ik weet niet of ik me daar voor opnieuw kan opladen ben bijna instaat alles maar uit dit nutteloze lijf wat toch niet werkt te laten halen. Dan kan het gewoon niet meer en dan hoef ik ook niet meer te dromen.
Waarom tref ik toch altijd van die achterlijke artsen en afspraken die verzet worden.
Sorry ben helemaal van slag boos en verdrietig en dat wordt door de lucrin ook nog lekker versterkt
mijn enigste wens is een klein hummeltje een mensje dat ik mag krijgen meer hoef ik niet ik hoef geen tig kindjes eentje maar dan ben ik blij en gelukkig.
Maar zelfs die droom wordt gedwarsboomt door mensen die zeggen het beste met je voor te hebben.
Wanneer het niet zou lukken is het niet anders maar we hebben het nog niet geprobeerd.
ben gewoon even intens verdrietig
en teleurgesteld


Door