Ik ben een jonge meid van 25 jaar, en wist al even dat voor mij alleen de kans op zwangerschap zou kunnen ontstaan, door IVF...
Ik heb namelijk een Eileider verloren omdat die verkleeft was aan een cyste, en 1 is spoorloos, misschien perongeluk weg gehaald bij een voorgaande operatie, of hij schuilt ergens achter, maar hij doet zijn werk niet.....

Ik ben nu bezig met ons eerste IVF, en vind het zo een lastig traject, voel me zo verrot ben lichamelijk en geestelijk op, het is allemaal zo zwaar, al die hormonen en al die ziekenhuis bezoekjes, en elke stap die je neemt is weer afwachten of je groen licht krijg om door te gaan met het volgende op de schema....

Ik gun niemand IVF, en ja baal gewoon waarom ik dit allemaal moet doorstaan, iedereen die mij de hele tijd door vraagt wanneer wij nou gaan beginnen aan babys? en of ik al zwanger ben... daar door voel ik nog veel meer druk.....

En al die mensen om je heen die zwanger zijn of onlangs bevallen zijn maakt het allemaal niet makkelijk......

Ik voel me even Down en baal onwijs...

hoi mijnbaby,

tuurlijk heeft iedereen die momenten dat je het even niet ziet zitten.
maar bedenk goed waar je het voor doet en we mogen blij zijn dat de medici zo ver is om vrouwen zoals ons te kunnen helpen.het is voor niemand hier fijn om het met iui/ivf of icsi te kunnen proberen,we werden allemaal liever gister als vandaag op de spontane manier zwanger.maar dankzij deze methodes zijn er al velen zwanger geworden.
dus meid kom op,raap jezelf bij elkaar en bekijk het van de positieve kant.mss zie je de dingen over een paar dagen weer wat fleuriger.

nance

Thnx Nance, zit er even doorheen... Heb het gehad met alles...

ik ben zoveel bezig met deze Ivf poging, al die ziekenhuis bezoekjes en hormonen pffff......

Ik ben het zat, en kan alleen maar denken waarom ik? waar verdien ik dit aan?

Hallo Mijnbaby

Het is zo herkenbaar hoe je je voelt.
ook ik heb in een emotionele achtbaan gezeten bij de eerste keer.
Kijk maar bij mijn verhaaltjes die ik in juli, aug. sept op het forum heb gezet.
Maar zoals Nance ook al zei wees blij met wat er wel kan....
Heel veel succes met de behandeling...ik zie dat de punctie er bijna is.



zet m op!!!
netje

Hey,
Het is allemaal niet makkelijk en ik kan je niet helpen om het te verlichten. Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen met wat er komen gaat.
gr. Daantje

Hoi mijnbaby,

Graag gedaan hoor en je hoeft me niet te bedanken
We hebben allemaal wel eens een dip en dan is het fijn als je het even kwijt kan.Hopelijk dat je het vandaag wat positiever kan zien.
Prettig weekend.

Nance

Ik was vandaag voor me eeste FM in het ziekenhuis, ik heb onwijs slecht nieuws gehad er waren te veeel eitjes ( of hoe je ze ook mag noemen) de IVF arts zei dat de kans groot was dat we moesten stoppen ivb met mogelijke overstimulatie, ik ben er kapot van, ik moest bloed prikken en zou vanmiddag wat horen.....

Heb nog niks gehoord, nu voel ik me al helemaal VERROT....

waarom nou weer ik?

Hoi mijn baby,
Ik kan me voorstellen dat je jezelf even rot voelt voelt.
Maar het gaat wel weer over. Ik zit in ongeveer hetzelfde schuitje als jij.
Ik ben pas 22 en weet nu een aantal maanden dat ik door een chlamydia infectie die ik van mijn ex heb gekregen alles afgesloten is door verklevingen zelfs bij mijn lever.
We hebben bijna meteen besloten om toch maar aan IVF te beginnen en de dokter heeft me al gewaarschuwd voor overstimulatie omdat ik zo jong ben.
Ik hoop voor je dat de punctie toch door gaat... Sterkte
Liefs Junior

Helaas is mijn IVF poging stop gezet, ik voelde me hier onder zwaar verrot, na 1 maand lang al die hormonen en de pil, en folliumzuur gespoten en geslikt te hebben is alles voor niks geweest...

Iedereen in ons omgeving is zwanger zowel in de vrienden groep van mijn man als in mijn eigen omgeving... Ik voel me echt verrot hier onder.... ben bang dat het allemaal niet gaat lukken, of dat ik er geen kracht meer voor heb, 1 afgebroken poging heeft me lichamelijk en geestelijk al gesloopt, hoeveel kan een mens hebben??

Hey Mijnbaby,

da's echt balen idd. En zat/zit in hetzelfde schuitje als jij en ongetwijfeld met ons vele anderen. Bij mij ook 6 zwangeren om me heen en ik nog steeds op een houtje bijten.

Toen de 1ste poging mislukt was, zwaar teleurgesteld en daar diende zwangere vriendin 1 zich aan, dat werden er in 2 weken 5. Druk met ronde 2 bezig en daar was vriendin 6. Leuk voor ze, maar bij mij nog steeds niks.
Nu in afwachting na tp afgelopen zaterdag. Vandaag sloeg even onzekerheid toe: wat als het weer mislukt? Ik heb er al zoveel voor gedaan: onderzoeken, half jaar al aan de hormonen met alle gevolgen voor lichaam en geest van dien, puncties, echo's en die teleurstelling. Maar ik weet zeker: mocht deze poging mislukken, dan ga ik er weer voor! Het is ontzettend verdrietig en moet er niet aan denken, maar ben vastbesloten mezelf weer op te peppen!

Dus nu even goed uithuilen en dit verwerken, daar moet je niet te licht over denken, maar als je echt een kind wil...dan zul je toch echt een volgende poging aan moeten gaan. Doe je het niet weet je sowieso dat je geen baby krijgt.
En een mens kan echt veel hebben. Toen ik vertelde in mijn omgeving dat we alleen kinderen konden krijgen via IVF vonden heel veel mensen dat verdrietig vooral voor mij. Geen klaagzang hoor, maar heb al aardig wat op mijn bordje gekregen in de 31 jaar dat ik leef en nu dit ook nog. Ik verdien wel eindelijk een beetje geluk vonden ze. Ik probeer het positief te bekijken, mijn geluk heb ik gevonden in mijn ontzettend lieve vent, lieve mensen om me heen, leuk werk en doe keihard mijn best voor een kind. Dat houdt me voorlopig staande! Ik heb alles heel lang vanuit het negatieve bekeken en echt dat duurt langer dan jezelf op een gegeven moment weer op de been helpen, je zegeningen tellen en kijken of je meer uit het leven kan halen.

Dus zet m op! Sterkte.

liefs Cammy