Door Waar begint ellende en waar eindigt het?
Vanmorgen waren we in Nijmegen voor onze vlokkentest. 12 weken en 3 dagen zwanger. De laatste bevestiging en dan wisten we het zeker: Wij zouden een gelukkig en gezond kindje krijgen.
Helaas heeft dit niet zo mogen zijn. Al tijdens de echo zag de arts dat de nekplooi niet goed was. Toen stortte onze wereld al in. Hij heeft alsnog de vlokkentest gedaan en daarna heeft een volgend arts een uitgebreide echo gemaakt. Hierop was te zien dat bij ons kindje een navelbreukje heeft, de handjes niet goed staan, de ene hartkamer te klein is en dat er maar één hersenhelft is aangemaakt. Het hartje klopt nog, maar ons kindje gaat het niet redden.
Donderdagavond bellen ze de uitslag van de vlokkentest door. Waarschijnlijk Trisomie 13. Vrijdagochtend hebben we een afspraak in ons eigen ziekenhuis om de curretage te bespreken.
Ons kindje, waar we zó blij en zó gelukkig mee zijn... We moeten nu alweer afscheid nemen van elkaar.
De kans van 1 op 5 per cyclus dat je zwanger raakt.
De kans van 1 op 5 dat je been bij 36 jaar 'spontane' miskraam krijgt.
De kans van 1 op 200 dat je bij 36 jaar een kindje krijgt met het syndroom van Down.
De kans van 1 op 5000 dat chromosoom 13 drie keer aanwezig is. En dat treffen wij!
Na 11 IUI behandelingen, zwanger en een leeg vruchtzakje.
Na 3 IUI behandelingen en 4 IVF pogingen, zwanger en nu dít.
Hoeveel kan een mens hebben? Hoe ver kun je gaan voor die grote wens?
Hoe moeten we nu nog verder?
Liefs,
Sugarrr
