Niet dat ik nou zo weg ben van mezelf hoor, maar heb toch wel een klein schouderklopje verdiend.
Ben gisteren nl bij m'n vriendin geweest die nu 25 weken zwanger is na haar 1e IVF en kon het opbrengen om vantevoren naar een winkel te gaan met babyspullen en had als kleinigheidje babysokjes gekocht, heb haar babykamer, haar echo's en dikke buik gezien.
Pfff was wel moeilijk natuurlijk maar heb me goed kunnen houden, heb geen traan gelaten, ook thuis niet.
Ga dat natuurlijk niet tegen iedereen zeggen, behalve m'n vriend en psycholoog, maar hier zullen velen wel snappen dat dat toch een grote moeilijke stap is.
Uiteraard is het een vriendin en gun ik het haar van harte na dik 2 jaar aanmodderen, maar blijft moeilijk en confronterend. En inmiddels ben ik wel over de 1e teleurstelling heen en staat de 2e kans voor de deur. Daarom heb ik het ook nu gedaan want als het over een paar weken weer mis is zal ik het niet op kunnen brengen...
Zo dat moest ik ff kwijt.

Door

, dan nog heb je hem (het schouderklopje) toch verdiend vind ik
.
!