hoi allemaal.
ik zit even in een rottijd!
we hebben gisteren te horen gekregen dat ons minimensje is gestopt met groeien zo rond de 8.2weken.
we zijn nu een kleine week verder en moeten wachten todat mijn lichaam het afstoot.
maar hoe lang duurt zo iets? en is dat dan gelijk heel hevig en pijnlijk?
ik heb namelijk net een nieuwe baan en ben als de dood dat het op m'n werk misgaat.
ik zit nu even in de ziektewet op deze klap weer een beetje teboven tekomen.maar kan natuurlijk niet eeuwig thuisblijven.
wel hebben we voor volgende week dinsdag weer een afspraak in het ziekenhuis voor evt voorbereidingen voor een curretage.
ik dacht gisteren namelijk nog dat dat de beste oplossing was.maar weet het nu niet zo goed meer!
wie kan me helpen?

liefs sien

Lieve Sien,

Wat verdrietig dat jullie dit moeten meemaken. Misschien kan ik je helpen om mijn verhaal te vertellen. Ik heb hetzelfde meegemaakt in 2006, ik was 10 wk toen het misging en het bleek dat het kleintje al in week 8 was gestopt met groeien. Ik kon kiezen tussen curettage of afwachten dat het lichaam het zelf zou afstoten, welke volgens hun wel paar weken zou kunnen duren. Ik heb gekozen voor curettage, maar het werd missed abortion. Ik kreeg hele erge buikkrampen vrijwel direct nadat ik erger ben gaan bloeden (in week 10)(ik was naar de eerste hulp gegaan) en het vruchtje kwam er spontaan uit. Daarna was de pijn ook direct weg. Ik moest alsnog een week later gecuretteerd worden omdat het niet volledig was eruit gekomen.

Het verdriet is enorm; neem alle tijd om er een plekje te geven en let goed op jezelf (dat je geen koorts krijgt)voordat je weer volledig aan de slag gaat. Het doet heel veel met je, al lijkt het misschien niet zo.

Heel veel sterkte en een dikke knuffel !

Liefs, Zeeotter

Wat verdrietig....denk je dat het eindelijk gelukt is en nu dit!

Een vriendin van me kreeg ook een miskraam na IVF. Ook bij haar werd het met een echo ontdekt. Daarna heeft het nog wekenlang geduurd voordat de boel loskwam. Heel vervelend want de zwangerschapsverschijnselen bleven gewoon.

Ik weet weinig van curettages, ik ken maar 1 verhaal en dat is ook gelijk een heel slecht verhaal. Ik sprak een vriendin van vrienden op een feestje die bij het eerste kindje en ook bij de tweede zwangerschap in 1 maand zwanger was en zij had een curettage gehad nadat die tweede zwangerschap in een miskraam was geeindigd. In het jaar daarna werd ze maar steeds niet zwanger, wat voor haar heel raar was gezien haar verleden. Op het moment dat ik haar sprak liep ze bij de gyn en was het vermoeden dat na de curettage de wanden avn de baarmoeder verkleefd waren geraakt en dat er dus geen innesteling plaats kon vinden. Ik vroeg laatst mijn vrienden hoe het met haar was (inmiddels 4 maanden later) en inmiddels is ze een eileider kwijt door een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Ik weet dus niet het fijne van het verhaal....maar ik ben erdoor wel een beetje bang voor curettages geworden!

Succes!

potverdorrie!!! Wat een ellende!

ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat het zonder al te veel lichamelijke pijn voorbij zal gaan, de geestelijke pijn is al moeilijk genoeg!!

Sterkte!

Toevallig had ik net die vriendin aan de lijn en heb ik nog ff op een update gevraagd. Ze had GEEN verklevingen, en meerdere miskramen. En geen verklaring :-(

Hoi Sien,

Om te beginnen, wat balen meid, eerst zo blij, nu zo verdrietig. Dan weet je het even niet meer. Ik wil je heel veel sterkte toewensen met het verwerken van deze tegenslag.

Helaas heb ik het ook meegemaakt en zoiets wil je nooit meer meemaken. Maar goed, daarin heb je helaas niets te willen .

Hoe nu verder, wat is goed, die keuze moet helaas zelf maken. Zelf heb ik drie keer een miskraam gehad. De eerste keer hebben we de natuur z'n gang laten gaan. Dat heeft 4 weken geduurd, voordat het vruchtje werd afgestoten. Zelf vond ik dat een zware tijd, omdat je het niet af kan sluiten en je toch verder wilt. De miskraam zelf vond ik best wel pijnlijk en het was heftiger dan een zware menstruatie (zo had de gyn ons voorgelicht).

De tweede keer heb ik bewust gekozen voor curretage, omdat ik niet weer zo'n lange weg wilde gaan dan de eerste keer. De currettage viel mij 100% mee. Daarna ook weinig last van gehad. Bij de derde keer had ik ook een curretage, daar had ik achteraf meer last van, maar toch minder pijn dan bij een miskraam op de natuurlijke manier.

Sien, zoals ik al zei, je moet zelf de keuze maken. Wanneer je denkt ik ben nog niet toe aan een curretage, dan wacht je, totdat de natuur zijn werk doet, of totdat je er wel aan toe bent. Je moet op je gevoel afgaan. Je kan ook zeggen, wanneer ik het dan nog niet achter de rug heb, dan wil ik een curretage. Geef het aan in het gesprek met de gyn. Wat ik al zei, ga op je gevoel af.

Heel veel sterkte,

Sterretje

Zoals je misschien wel weet uit het nov-dec mama's topic is het bij mij ook mis gegaan, tijdens de tweede echo (donderdag 24 april) met 11,5 week bleek het vruchtje al 3,5 week gestopt met groeien en geen kloppend hartje meer. Maandag (gister) ben ik weer bij de gyn. geweest en weer een echo en alles zat er nog maar jah dat wist ik eigenlijk al want ik had geen krampen en bloedverlies gehad. Ik mocht kiezen om nog even af te wachten, vaginale tabletten op de miskraam op te wekken of een curretage. Afwachten zag ik niet meer zitten en een curretage vind ik veel te ingrijpend als het medisch niet noodzakelijk is dus ik heb voor de tabletten gekozen.

Vanochtend om half 9 heb ik 3 tabletten Cytotec ingebracht. Na 2 uur begon een lichte menstruatieachtige pijn welke een paar uur aanhield. 6 uur na het inbrengen van de tabletten begom het echte werk, een uur lang heb ik krampjes gehad met persdrang en om de 5 minuten moest ik naar de wc en raakte ik "rommel" kwijt. Na ongeveer een uur kwam er een heleboel los en zat het vruchtje compleet met vruchtzak en placenta erbij. Daarna namen de krampen af en heb ik geen persaandrang meer gehad. Nu is het 14,5 uur na het inbrengen van de tabletten en heb alleen nog wat napijn te vergelijken met menstruatiepijn en een het bloedverlies is te vergelijken met een redelijke menstruatie.

Mij is het alles meegevallen kwa pijn, wel was het heftig om mee te maken maar het was wel heel erg gepland en dat maakte het ook wel weer makkelijker want ik wist dat het vandaag ging gebeuren. Misschien is het gezien je ziekmelding en nieuwe baan voor jou ook een optie. Ik zou het zeker met de gyn. overleggen.

Sterkte verders!!!

super bedankt voor jullie lieve berichtjes
dit is zo'n rottijd.
het liefst zou ik willen dat de natuur zijn gang gaat maar dan wel zo snel mogenlijk.
omdat ik endometriose heb en mijn normale menstruaties al een hel zijn weet ik niet ofdat het slim is om evt met die pillen aan de gang te gaan.
ik wacht "gewoon"af tot dinsdag(mijn volgende afspraak) en dan zien we wel weer verder.
ik hou jullie op de hoogte.
liefs sien

Hai Sien,

Ik leef met je mee, wat vreselijk verdrietig is dit meid.
Vanaf het moment dat ontdekt was op de echo dat er geen hartactiviteit was totdat mijn lichaam het echt los liet duurde 2 1/2 week bij mij. Ik was wat korter zwanger dan jij.
Ik wilde liever dat mijn lichaam het spontaan kwijt raakte, uiteindelijk vond ik dat toch te lang gaan duren en ik had de afspraak voor de currettage al gepland staan, maar dat was net niet meer nodig. Had al een tijdje wat oud bloedverlies. Op 5 feb. werd dit 's avonds helderrood en meer. Ik ben gewoon blijven werken. Twee dagen later kreeg ik eind van de middag krampen en werd het bloedverlies heel hevig en kwamen de krampen (soort weeen denk ik), die avond ben ik het vruchtzakje verloren.
Veel sterkte met alles!
Groetjes, clau2a