Dag,

Wij gaan binnenkort starten met onze 1e ivf, wat ik ontzttend spannend vind en moest gewoon een keer mijn werkgever op de hoogte gaan stellen hiervan.Na lang steeds uitstellen heb ik dit gedaan van de week, na veel zenuwen. Hij (begin 30 en geen kids) kwam over of hij er begrip voor had terwijl hij nauwelijks iets van ivf afwist. Zo neutraal, en afwachtend maar tegelijkertijd baalt hij er ontzettend van. Kon het gewoon merken aan zijn reactie.Ben nog maar net 1 jr in vastedienst. Ik ben zo'n gevoelig typje, dat zoiets meteen aantrekt. Heb de hele week zo met een rotgevoel gezeten.Een schuldgevoel voor hem.
Tegelijkertijd ben ik met de(allerleukste) voorbereidingen voor ons trouwen bezig. We gaan 1 poging doen voor trouwen, en die hele ivf overschaduwd gewoon al die leuke voorbereidingen. Vandaag mijn trouwjurk uitgezocht, helemaal blij, eenmaal thuis de brief op de voordeurmat voor aanmelding pre ivf, en die reactie van mijn baas erbij... het is zo dubbel en ben helemaal niet meer blij vandaag omdat ik geslaagd ben voor de jurk. Wou dat ik wat harder was, en me minder aantrek van mijn baas.Wie herkent dit?

Liefs es

Het is heel vervelend dat werkgevers/managers toch laten doorschemeren - en soms ronduit zeggen - dat een vrouw die zwanger wil worden of is voor hen niets dan last is. Je kan het vaak gewoon niet goed doen. Bij mijn vorige werkgever werd ziekenhuis bezoek vergoed maar omdat ik nog niet zo lang in dienst was heb ik uit eigen beweging mijn verzuim voor de ivf van mijn vakantie-uren betaald. Tijdens de zwangerschap heb ik me een paar keer ziek moeten melden en had dus mijn eerste jaar een verzuim van 8%. Dat bleek voor hen een reden te zijn om me niet voor vast aan te nemen. En persoonlijk vond ik 8% niet eens zo superveel.

Maar daar had ik dus ook dat er werd gezegd dat ze erg begrip voor hadden, maar in acties heb ik er weinig van gemerkt.

Ik kan dus weinig zeggen over jouw situatie, maar begrijp heel goed hoe dubbel je je voelt.Sterkte met de situatie.

groetjes
Lalena

Hoi,

Ik had niet verteld dat we bezig waren met icsi vorig jaar.Maar toen ik vertelde dat ik zwanger was,sprak zijn gezicht boekdelen,hij feliciteerde me ook niet eens,en liep boos weg.En ik ben ook zo'n type dat alles aantrekt wat een ander denkt.Ik ben zelfs tijdens de hele icsi behandeling maar 1 keer thuisgebleven en dit was na de punctie,kan je nagaan.En tot overmaat van 'ramp' moest ik met 26 weken van mijn huisarts de ziektewet in wagens overmatige harde buiken,je raad al,toen voelde ik me helemaal schuldig.Hij heeft ook niet gereageerd op mijn geboortekaartje die ik had verstuurd.Maar wat bleek waar ik dit jaar achter kwam.Hij is vorig jaar bezig geweest om me te ontslaan denk ik,hij had een heel dagboek bij gehouden hoe het ging op het werk van elke week.(tijdens mijn zwangerschap,wel handig met zwangerschapshormonen)Overigens heeft hij nooit wat recht in mijn gezicht gezegd.Nu gaat het wel weer goed,maar als ik weg kan gaan,ben ik weg.Ik weet n.l. nooit of hij oprecht aardig is als hij vriendelijk doet.

Sterkte in ieder geval

Getver, wat vervelend! Een beetje een vrouwentrekje denk ik! Ik heb er ook veel last van gehad, vooral om dat mijn baas (een vrouw! en ik werk in de zorg) niet erg begripvol was. Wat mij heeft geholpen is mezelf ernstig toespreken. Ik heb op een gegeven moment besloten dat ik de energie die ik stak in het rot-voelen en schuldig-voelen voor anderen echt wel beter kon gebruiken. Wees eerlijk: HIJ heeft een probleem. De kunst is om er niet jouw probleem van te maken (wat je nu dus eigenlijk doet). Ik weet wel dat dat makkelijk gezegd is, maar het is een state of mind. Dus probeer streng voor jezelf te zijn, en laat dergelijke gevoelens niet toe. Als je je er rot over voelt, bedenk dan wiens probleem het is. En beslis dan of je die energie wilt steken in een probleem van iemand anders. En als het antwoord 'nee' is, bedenk dan waar je de energie wèl in wilt steken (je voorbereiding voor je huwelijk, de eerste IVF-poging, zorgen voor jezelf en je relatie etc.) en doe dat dan ook op zo'n moment. Ik hoop dat het allemaal niet te 'tjakka' klinkt, maar mij heeft het geholpen!
Hopelijk kun je snel genieten van alle goede dingen die er op je aan het wachten zijn zonder het te laten verpesten door zomaar iemand!

Trui

Mijn baas vond dat ik hier zelf voor gekozen had dus ook geen vrij kreeg en dat als t lang duurde ze ons kind bijna gesponsord zouden hebben. ben dus kwaad weggelopen heb een trap tegen mijn burola gegeven die nog open stond en heb m gevraagd waar ie t gore lef vandaan haalde om zoiets te zeggen hij had zelf net de 3e gekregen. Toen ik eenmaal zwanger was was de lucht ineens geklaard ben vaak thuis geweest omdat ik erg moe was en daar werd niets op aangemerkt (denk dat ie zelf ook geschrokken was van zijn reactie)ik werk er nog steeds neem nu wel veel vrije dagen op voor de behandelingen maar dat is denk een wisselwerking van geven en nemen. Ik wens je veel succes probeer alleen niet te veel van zijn reactie aan te trekken misschien weet ie er echt weinig van en snapt ie t niet helemaal. ( dat hopen we maar ) heel veel succes en ik duim voor je dat t net zo goed gaat lopen als bij mij toen.


Els

Dank jullie wel voor alle reactie's. Moet toch echt maar eens nu een keer voor mezelf gaan kiezen. Ben altijd maar bezig met hoe zal hij het vinden, welke problemen ondervind hij van mijn afwezigheid (wel veel) maar stap daar maar eens van af. Het Tjakka gevoel zal ik onthouden, wie weet werkt het

Maar zo te lezen hebben jullie het ook niet makkelijk gehad met jullie bazen zeg, pff en vooral van een vrouwelijke baas zou je toch enig begrip verwachten.
Knap dat jullie je zo staande houden, maar ja je moet wel he?

Liefs es