Dit wil ik opdragen aan mijn vader....Ik heb het gevonden op het internet maar ik had het zelf kunnen schrijven. Dank je wel Rian
Buiten is het vrijdag.
Hier, in dit kamertje maakt het niet uit welke dag het is, want alle dagen zijn hetzelfde.
Zachtjes aai ik over zijn wang, zeg goeiemorgen en fluister zijn naam. De zinnen die hem niets meer zeggen en de woorden die hij niet meer kent. Hij kijkt naar me en ik vraag me af wat hij ziet en hoe ik hem kan bereiken. De omgekeerde wereld. Hoe de tijd voor hem in plaats van vooruit steeds meer achteruit is gegaan. Echt leven doet hij niet meer, niet zoals vroeger. Waar hij eens de kapitein was op een schip, waar hij de lakens uitdeelde, waar hij een man was voor zijn vrouw en een vader voor zijn kinderen. Alzheimer heeft hem gevonden, een paar jaar geleden. Eerst was hij slechts sluimerend aanwezig, maar al snel trad hij op de voorgrond. Steeds vaker raakte hij de weg kwijt, verloren en verdwaald. Een weg die leidt tot vrijwel niets. In de lange gangen vroeg hij me eens of ik vader had gezien en of het al tijd was om naar huis te gaan misschien. Zelfs die flarden van vroeger lijken nu helemaal weg te zijn. Ik praat tegen hem. hij luistert naar me, maar verstaat niet wat ik zeg. Zijn troebele ogen staan dof en verdrietig en hij maakt geen enkel geluid. Het hoopje mens in mijn armen weegt geen veertig kilo meer. Ik moet denken aan woorden van Toon Hermans: " Dit zijn mijn handen. Hou ze vast en blijf een beetje..."
Ik pak zijn handen, houd ze vast en blijf nog nog wat.
Buiten is het vrijdag...
Erik

Door