De titel zegt het al, het geluk is ook met de adoptie-procedure niet met ons. Waren we vrijdag nog helemaal blij dat onze beginseltoestemming er aan komt en we een superpositief gezinsrapport krijgen, vandaag sloeg al die blijdschap alweer radicaal om.

Vanochtend belde ik Kind en Toekomst omdat ik, in tegenstelling tot wat zij mij voor onze vakantie vertelden, van de week had gehoord dat je voor Slowakije nu opeens minimaal vijf jaar getrouwd moet zijn. De vorige keer heb ik daar expliciet naar gevraagd maar was het geen probleem, nu blijkt het een onoverkomelijk probleem te zijn en mogen wij dus niet uit Slowakije adopteren. Volgens Kind en Toekomst is het een regel die nu 14 dagen oud is en bovendien schijnt het nu opeens zo te zijn dat adoptie uit Slowakije stroef verloopt en steeds meer problemen oplevert maar goed, voor ons is Slowakije nu geen optie meer.

Dit betekent dat wij ons gezinsrapport weer aan moeten laten passen, dat we ons moeten verdiepen in of er nu uberhaupt nog landen over blijven waaruit wij wel kunnen adopteren en zelfs wordt de kans nu steeds groter dat adoptie voor ons straks misschien wel geen optie meer is. Langzamerhand sluiten alle deuren zich voor ons.

Ik ben er op zijn zachtst gezegd kapot van, ik weet het nu ook niet meer en ik heb ook gewoon niet meer de energie om nog te blijven vechten. Vanaf dat ik in 2003 ziek werd heb ik niets anders gedaan dan vechten, om weer beter te worden, de ivf, de zwangerschap en het verlies van Lotte*, nog meer ivf behandelingen, de hele zakelijke shit waarin wij belandden toen mijn voormalig compagnon op de dag dat Lotte* werd geboren de hele zakelijke rekening leegplunderde en met de noorderzon vertrok zodat ik me de pleuris kon werken om niet failliet te worden verklaard, de problemen in het contact met Niek zijn familie en tenslotte de adoptie-procedure die vanaf het begin al niet zo soepel liep.
En dit is nu gewoon de druppel....

En natuurlijk, we zullen vast wel weer gaan zoeken naar een oplossing, maar het probleem wordt nu dat de oplossingen er straks niet meer zijn, want langzamerhand sluiten voor ons ook de adoptie-mogelijkheden...en probeer dan maar eens moed te houden....ik vind dat steeds moeilijker.

Maar het is zoals het is en we kunnen gewoon ook niets doen om het veranderen, het blijft een soort van vechten tegen de bierkaai.


Liefs,
een heel verdrietige Marièlle

Jeetje Marielle wat erg zeg en wat een ellende heb jij al achter de rug, ik log niet vaak in maar dit moest ik nu wel even doen om je een hart onder de riem te steken, ik hoop dat het er toch nog zonniger voor jullie komt uit te zien en dat het adoptie verhaal niet opeens ten einde komt.
Het is wel erg met de vervelende berichten over adoptie de laatste tijd daar word ook ik niet echt blijer van maar wij gaan morgen pas met de 1e cursus starten dus we hebben nog een hele weg te gaan.
Toi Toi ,Lilian.

@toverfeetje: Het heeft inderdaad te maken met de eisen die de landen stellen, de lange wachttijden en onze leeftijden (40 en 41) We moeten dus een land hebben met een relatief korte wachttijd (tot maximaal 2 jaar vanaf nu of zo).
Inmiddels zijn we aan het zoeken naar overgebleven optie, Malawi is misschien een optie maar is experimenteel kanaal. Er is nu 1 stel met een voorstel uit Malawi, die moeten nog afreizen en pas al die procedure helemaal rond is en goed is verlopen gaat Kind en Toekomst voorstellen voor andere ouders aannemen. Maar inmiddels zijn er ook al veel mensen die zich daar voor opgegeven hebben terwijl nog niet duidelijk is hoeveel voorstellen er ook daadwerkelijk komen. Ze willen hoe dan ook eerst afwachten hoe dit eerste voorstel helemaal verloopt.

Dan is er ook nog Lesotho maar via een weblog die ik volg van mensen die voor Lesotho gaan heb ik begrepen dat men daar de mening wat toegedaan dat adoptiekinderen in NL mishandeld worden en dus lag de bemiddeling daar een tijdje stil. Inmiddels is de minister wel overtuigd dat dat niet zo is maar nu willen ze daar de hele adoptie opnieuw tegen het licht houden. Kortom, ook daar zit niet heel veel schot in.

Straks ga ik verder kijken bij de andere vergunninghouders, kijken of daar nog mogelijkheden zijn, maar ik weet van mijn vorige speurtochten dat die toen ook al beperkt waren. Wachttijden die opliepen tot meer dan vier jaar....en voor ons is dat gezien onze leeftijd gewoon te lang.

Marièlle

jee schrik ervan gister hebben we nog wat mailtjes naar elkaar gestuurd en nu dit meid hele dikke knuffel van mij

Lieve Marielle

Wat een ellende zeg!! Toch moed blijven houden hoor!

Veel liefs
Vlokje

jee marielle,
wat ontzettend frustrerend is dit. weer een weg die bezaaid is met hobbels en grote onzekerheden.
jullie hebben het niet makkelijk. ik hoop zo dat op de een of andere manier er weer een lichtpuntje komt!
lis

Wanneer zit t jullie nou gewoon eens mee... t Is om gek van te worden en de hoop te verliezen, dat begrijp ik. Toch hoop ik maar dat jullie nog niet hoeven op te geven en dat er nog landen zijn die mogelijkheden bieden. Dat die regels zo snel weer kunnen verandern (en bijna altijd in negatieve zin) is zo raar en zo frustrerend...
Heel veel sterkte....

Het is toch niet waar Marielle!? Ik weet echt niet wat ik nu lees. Dat kan toch niet waar zijn? Als je niet erachteraan had gebeld zat je nu nog in het circuit alsof er niets aan de hand is. Buiten dat, het zou betekenen dat jullie misschien niet kunnen adopteren? Ik vind het te zot voor woorden dat er zo met lieve aanstaande adoptie-ouders word omgegaan, die zo graag willen maar niet mogen. Ik heb er geen woorden voor, sorry maar ik kan me hier heel boos om maken.
Misschien heeft Victoria nog wel een idee hoe je toch kinderen kunt adopteren. Zo makkelijk is het dus om een kindje te adopteren, NOT!!
Sterkte Mar, en kun je niets verhalen op onjuiste informatie of zoiets?
Liefs Jannie

Ach nee toch Marielle, waarom jullie nou weer?!
Eerst zo positief en nu weer dit, ongelovelijk verdrietig hoor!

Het zit jullie echt niet meer, zo oneerlijk!

Hoop dat er voor jullie snel een wonder gebeurd en jullie toch zo'n lief adoptie kindje in jullie armen mogen sluiten

Sterkte meid, probeer hoop te houden, hoe moeilijk ook!

Liefs,
Es

Hai Marielle, wat een burocraten!
Jullie kunnen zo'n kindje een fantasties huis en toekomst geven en dan gaan ze de regels zo opstellen dat al die kindjes straks noodgedwongen in een te huis moeten blijven.
Laat je niet uit het veld slaan, misschien is het nu even sh%t, maar je bent al zover gekomen. In een ander land zit vast een heel verdrietig kindje op jullie warme nestje te wachten, ga op zoek naar hem of haar en ik hoop dat jullie hem of haar kunnen vinden.
Heel veel succes meid, groetjes alie