Zwanger

Eenmaal binnen stelt de fertiliteitsarts eerst een paar vragen, zoals bijv. hoe ik me voel.
Ik vertel haar dat ik erg snel moe ben en ook de hele dag (elke dag) misselijk ben. Ik heb zelfs een paar keer over moeten geven. Ze stelt voor maar eens gauw een kijkje te gaan nemen. Het wordt een inwendige echo, omdat er een grote kans bestaat dat er uitwendig niet veel te zien is.
Wanneer ze naar binnen gaat met het apparaat zien we al gauw een vruchtje zitten, en ook al heel snel nog één. Het is een TWEELING! Een twee-eiige tweeling! Dan gaat ze snel kijken of er hartactie is, en die is er, bij allebei. We hebben de hartjes gehoord en gezien, heel apart!

Eén vruchtje moet het met een heel klein vruchtzakje doen, zeker met de helft van het andere vruchtje. Dit is niet zo’n goed teken. We krijgen een paar foto’s mee, waarop je ze allebei redelijk goed kunt zien. Dan mag ik me weer aan gaan kleden en gaan we nog even om de tafel zitten. De fertiliteitsarts legt uit wat er eventueel met het kleinere vruchtje kan gebeuren.

Het zou kunnen dat het toch door blijft groeien, maar gewoon wat kleiner blijft dan de ander. Het kan ook zijn dat het niet door groeit en dan kunnen er 2 dingen gebeuren.

• Of het blijft in de baarmoeder en je vind er na een poos niks meer van terug.
• Of het wil toch naar buiten en dan kan het eventueel het andere mee naar buiten nemen, dit is niet te hopen.

Vandaag mogen we gelukkig weer voor een echo naar Apeldoorn. Tijdens de echo komen we als eerste het grote vruchtje tegen (wat in dit stadium een foetus wordt genoemd), en die is behoorlijk gegroeid. Ziet er goed uit, er is nog steeds hartactie en het is inmiddels doorgegroeid tot 30,5 mm, 2 weken geleden was het nog maar 15,8 mm groot. Helaas is het andere vruchtje niet of nauwelijks gegroeid en we kunnen ook geen hartactie meer vinden. Een vreemd gevoel maakt zich van ons meester, aan de ene kant zijn we superblij dat er tenminste één embryo heel goed groeit, maar aan de andere kant moeten we ook een beetje afscheid nemen van het embryo welke het niet heeft mogen halen, en daarmee ook aan de gedachten dat we een tweeling zouden krijgen.

Tuurlijk hebben we onze gedachten laten gaan over het krijgen van een tweeling, maar we waren door de fertiliteit artsen ook goed voorbereid op wat er kon gebeuren en wat er nu gebeurd is, al had de fertiliteitsarts het er zelf toch ook wel een beetje moeilijk mee. Ze kijkt nog even een keer naar ons grote vruchtje, en het beweegt op dat moment! Dit was echt schitterend om te zien, de armpjes en beentjes allemaal tegelijk. We hebben daar zeker nog een paar minuten van mogen genieten, helemaal te gek!

Eenmaal weer aangekleed nog even nagepraat, en ze bevestigt nogmaals dat het er goed uitziet. De kans dat het andere afgestorven embryo er toch nog uit wil en eventueel het goede meeneemt wordt steeds kleiner. Tegen Erik zegt ze dat het tijd wordt om er eens van te gaan genieten, ze kan aan hem zien dat hij dat nog niet durft. Dat heeft ze goed gezien, Erik is nog steeds héél erg voorzichtig, hij bevestigt dit zelf ook.

Op 26 januari hebben we nog 1 keer een echo in Apeldoorn, die wordt dan uitgevoerd door de gynaecoloog. Wanneer hij alles er ook goed uit vind zien, hoeven we niet meer in Apeldoorn terug te komen, maar worden we teruggestuurd naar Zutphen.

Dit is dus ons laatste bezoekje bij de fertiliteitsarts. Ondanks de tegenvaller dat één embryo het niet heeft gehaald wat ze héél rot vind, wil ze ons toch feliciteren. Op dat moment zien we, en geeft ze ook zelf aan, dat haar persoonlijke gevoelens opspelen, en vind dit ten opzichte van ons vervelend en onprofessioneel. We laten haar weten dat we dat helemaal niet erg vinden, dit is het bewijs van hoe betrokken ze altijd is geweest, en dat mag je best zien. Ik krijg er zelf ook tranen van in mijn ogen, we bedanken haar voor alles, en laten weten dat we ons altijd heel erg vertrouwd hebben gevoeld in Apeldoorn. Nooit was iets te veel, ze namen altijd alle tijd voor je, COMPLIMENTEN VOOR ALLEMAAL!

Zondagavond 11 jan. kreeg ik behoorlijk last van mijn buik, ik ben vroeg naar bed gegaan en toen zakte het gelukkig weer af. Trouwens vroeg naar bed gaan is voor mij gewoon geworden. Niet eens zozeer omdat ik moe ben, maar omdat ik nog steeds de hele dag behoorlijk misselijk ben. Gelukkig heb ik afgelopen week een paar dagen gehad dat dit een stuk minder was, heerlijk is dat.

Maandag 12 jan. had ik bij mijn urine een paar bruine slierten. Later op mijn werk, toen ik naar de wc ging, had ik bij het afvegen bloed op mijn wc-papier. Nou, ik kan je zeggen, ik ben me rot geschrokken. Ik heb ook direct naar Apeldoorn gebeld en we konden om 12:00 uur terecht voor een echo. Ze hadden ons ook geadviseerd te bellen bij bloedingen omdat dan het dode vruchtje er eventueel uit zou kunnen komen en de andere mee zou kunnen nemen.

Erik heb ik daarna gebeld, toen ik hem aan de lijn had schoot ik vol. We zijn allebei gelijk naar huis gegaan.
Eénmaal thuis bedacht ik me, stel dat alles toch nog goed is met onze kleine Uk, dan zal ik toch wat rustiger moeten worden, want dat ik zo over de rooie ben is dat ook niet goed voor hem/haar. Dat is me aardig gelukt, rustig op de bank gelegen, en na een uurtje konden we naar Apeldoorn rijden. Een assistent gynaecoloog deed de echo, en er was gelukkig niks aan de hand. Het was net zoals de vorige keer springlevend en druk in beweging.

Waar die bloedingen vandaan kwamen kon ze ons niet vertellen. Er zijn meer vrouwen die hier last van hebben en als het niet erger wordt dan dit, hoeven we ons niet ongerust te maken. Het zag er ook niet naar uit dat het dode vruchtje eruit zo komen. We balen er allebei van dat dit er nu ook weer net bij moet, je hebt al zoveel meegemaakt, maar we zijn heel erg blij dat alles goed is. We proberen ons dan ook geen zorgen te maken.

Die hele week heb ik ongeveer om de dag, last van lichte bloedingen gehad. Afgelopen week niet, alleen donderdagavond heel iets. We horen trouwens steeds meer om ons heen, dat inderdaad heel veel vrouwen last van die bloedingen hebben, en sommige zelfs gewoon ongesteld zijn. Aanstaande maandag (26 januari) hebben we weer een echo, maar die wordt dan door de gynaecoloog zelf gedaan. Als hij het er allemaal goed uit vindt zien hoeven we niet meer terug naar Apeldoorn en komen we weer onder behandeling te staan in Zutphen. We kijken allebei weer uit naar deze echo.

Ik vind het trouwens nog steeds ongelofelijk wat er allemaal met het lichaam van een zwangere vrouw kan gebeuren. Als je zelf niet zwanger bent en je hoort dit soort verhalen of je leest erover, dan denk je “het zal allemaal wel”. Nou, het zal inderdaad allemaal wel. Zoals ik al eerder zei, ben ik de hele dag door misselijk, gevoelige borsten, de aders in de borsten worden duidelijk zichtbaar, loop te hijgen na een paar trappen op, mijn geur is veel sterker (ik kan geen koffie meer ruiken, bah!). Klinkt goed allemaal hé?! Maar ondanks dit alles, gaan we vrolijk verder en genieten we volop van de zwangerschap.

Wat trouwens een aanrader is. We hebben toch die mand van mijn vriendin en haar man gekregen met allemaal kadootjes erin. Vorige week hebben we daar het boek van Daphne Deckers uitgehaald. Dit is echt een héél leuk boek! Het heet: De geboorte van een moeder. Ik ben helemaal niet zo'n "lezer", maar heb het boek vorige week zondag in één ruk uitgelezen. Ze schrijft over het zwanger zijn en moeder worden, en wel op een hele leuke manier, met veel humor. Een deel van de opbrengst van het boek gaat naar het Nationaal Fonds Kinderhulp, omdat Daphne daar ambassadrice van is, dus nog een goede reden om het boek te kopen.

's Middags heb ik naar Zutphen gebeld om een afspraak te maken, en daar kunnen we woensdag 11 februari terecht. Vandaag ben ik 12 weken en 6 dagen zwanger.

Daarna mogen we het echo-kamertje binnen. Onze gyneacoloog is blij dat het ons eindelijk gelukt is en feliciteert ons. Ik mag op de bank gaan liggen en doet hij een uitwendige echo. Dit hebben we nog niet eerder gehad, alleen inwendige echo's. Onze kleine is weer beweeglijk en we zien en horen het hartje ook kloppen. De gynaecoloog is zeer tevreden en stuurt ons dan ook door naar de verloskundige. Ik moet nog wel even bloed laten prikken, vanuit Zutphen sturen ze dan de uitslag naar de verloskundige.

We krijgen nog steeds kaarten en cadeautjes, ja, familie en vrienden verwennen ons goed. Mijn buikje begint ook al een beetje vorm te krijgen en Erik noemt me al: dikke, lieve man heb ik he?! Gelukkig geniet Erik er nu ook van, dan kun je er tenminste normaal met elkaar over praten. Met sommige dingen heb ik ook nog wel een beetje moeite, ik vind het bijvoorbeeld nog wel vreemd om kleertjes te gaan kopen. Vorige week was ik even bij de Hema om naar kleertjes te kijken. Ik had het gevoel alsof ik ieder moment betrapt kon worden. Afgelopen weekend heb ik toch maar eens het eerste broekje en shirtje gekocht. Toen ik het Erik liet zien, moest we allebei lachen. De weken vliegen voorbij, over 5 weken zijn we al weer op de helft. Als we 2 maart naar de verloskundige zijn geweest, laat ik het wel weer weten, en misschien schrijf ik tussendoor nog wel een keer wat. Tot dan.

Toen alle gegevens in de computer waren gezet, mocht ik op de bank gaan liggen, met mijn al lichtelijk gezette buikje bloot. Ze voelt dan hoe hoog de baarmoeder ligt en dat was prima. Ze heeft Erik en mij ook laten voelen, het is net alsof je op een ballon drukt. Daarna luistert ze met de doptone naar de hartslag van het kindje, deze was 138 slagen per minuut, prima volgens haar. De verloskundige vraagt of ik ons kindje al kan voelen, en ik vertel haar dat ik het al een hele poos voel. Het is wel vroeg voor een eerste zwangerschap zegt ze, maar het kan wel. Volgens mij voel ik het al zo'n beetje vanaf de 16e week. Helaas is het voor Erik nog niet voelbaar, maar dat komt nog wel. We krijgen nog wat folders mee en maken een afspraak voor 5 weken later. Voldaan gaan we weer naar huis.

Voor 3 weken terug ongeveer hebben we een kinderwagen gekocht. Morgen willen we even naar Kesteren om te kijken voor een commode. Verder kan ik heel veel spullen van mijn lieve vriendin lenen. Daar zijn we echt heel blij mee, scheelt weer. Op 6 April moeten we weer naar de verloskundige, dan laat ik weer weten hoe het gegaan is.

Trouwens Erik is druk bezig onze site in een heel nieuw jasje te steken, ziet er goed uit wat ik tot nu toe gezien heb. Op ons Forum wordt het ook telkens wat drukker. Het is fijn ook eens verhalen van lotgenoten te lezen, en op deze manier ervaringen uit te kunnen wisselen.

Ik voel me gelukkig nog steeds prima. Ik merk lichamelijk wel dat het steeds iets zwaarder wordt, mijn rug doet eerder zeer, en ben eerder moe, de standaard dingetjes eigenlijk. Wat soms wel vervelend is, is dat ik 's nachts nog wel eens wakker word met kramp in mijn onderbenen, maar als ik dan even wat rondloop is dit ook snel weer over. Ik mag dus niet klagen. Morgen zijn we al weer 27 weken zwanger.
Omdat het weer steeds beter wordt en mijn wintertruien inmiddels plaats hebben gemaakt voor de wat minder wijd zittende shirts, krijg ik steeds meer reacties op onze zwangerschap. Zelfs van wildvreemde mensen, heerlijk is dit.

Zaterdag hebben we het rolgordijn opgehaald wat we besteld hadden en we hebben gelijk verf meegenomen. Omdat we a.s. vrijdag nog even een weekje er op uit gaan met z'n tweetjes wil Erik over 2 weken beginnen met het verven van de kinderkamer. Hij heeft er al helemaal zin in. We hebben een leuk ideetje opgedaan bij de Decorette. 1 Muur gaan we in horizontale banen verven met de kleuren Lime-groen, lichtblauw, wit en turquiase. En dan niet precies met strakke strepen, maar golvende randjes. Dit geeft een heel leuk en speels effect. Maar zoals ik al zei, we gaan eerst even van onze laatste vakantie samen genieten. Omdat ik eigenlijk tussendoor weinig nieuws heb en de site niet met al te veel bla bla bla wil vullen, zeg ik bij deze tot over 4 weken, dan zijn we weer bij de verloskundige geweest.

Vandaag zijn we bij de verloskundige geweest. Zoals ik in mijn laatste verhaaltje al liet weten zouden ze vandaag weer bloed prikken. De waarde van mijn ijzergehalte was weer iets gedaald en lag iets onder de minimale waarde. Het prikken bij de verloskundige doen ze in je vinger en als het aan de lage kant is, moet je voor de zekerheid in je woonplaats even bloed laten prikken in je arm, dus ik ook. De waardes in je vinger en arm kunnen iets van elkaar verschillen, vandaar. Als toch blijkt dat de waarde te laag is, bellen ze me op en dan moet ik ijzertabletten gaan slikken.
De laatste tijd ben ik iets sneller duizelig. Dit schijnt niet aan mijn te lage ijzergehalte te liggen maar aan mijn lage bloeddruk (110/55). Dit kan helemaal geen kwaad, alleen adviseerde de verloskundige mij om niet te zuinig te zijn met zout. Het komt niet vaak voor dat ze dit zwangere vrouwen adviseren. Bij een te laag ijzergehalte heb je eerder last van moeheid, en niet van duizeligheid. Gelukkig heb ik hier geen last van. Ik merk wel dat het steeds zwaarder wordt. Ik kan niet veel meer achter elkaar doen. Ik ben 1x heel eigenwijs toch gewoon doorgegaan en dat heb ik geweten ook. Ik kon ontzettend moeilijk in slaap komen en kon wel janken van de pijn in de rug. Maar ja, ik denk dat je dit eerst een keer moet meemaken en dat je dan pas echt naar je lichaam luistert. Dit zal mij dus niet gauw nog een keer overkomen.

Ook moesten we nu aangeven waar we wilden bevallen. We mogen op het laatse moment nog anders beslissen hoor, maar we hebben toch voor het ziekenhuis gekozen. We hebben natuurlijk al heel wat meegemaakt en vinden het toch een fijn idee dat er in het ziekenhuis iets meer mensen en hulpmiddelen zijn mocht er iets niet helemaal goed gaan. Mochten we zover zijn dan komt toch de verloskundige eerst bij ons thuis en ongeveer bij de 6cm ontsluiting gaan we pas naar het ziekenhuis. Bij de 36e week gaan ze ons vertellen wanneer we moeten bellen als het zover is.

Ons kindje heeft de laatste tijd elke dag de hik. Dit kon gelukkig geen kwaad. Baby's drinken nu ook van het vruchtwater en kunnen daar inderdaad de hik van krijgen, zielig he? Vandaag heeft ze ook weer behoorlijk op mijn buik zitten drukken, en is tot de conclusie gekomen dat het goed met onze kleine gaat (voor zover ze dat kunnen voelen natuurlijk). In het begin groeide mijn buik nog niet zo snel, maar dat gaat nu wel anders. Ik kan het met veel dingen merken. Ergens langs willen en eigenlijk je buik in moeten houden, tja, dat gaat niet meer. Met bukken kan ik het ook goed merken. Ik ben wel blij dat ik over de rest van mijn lichaam niet dikker ben geworden, met uitzondering van mijn borsten. Die zijn wel gegroeid, maar dat staat nu ook weer stil. Buiten deze standaard zwangerschapskwaaltjes voel ik me gelukkig prima en kan volop van de zwangerschap genieten. Vandaag zijn we precies 31 weken zwanger, dus nog maar 9 weken (als ik geluk heb). Het is niet normaal zo snel als de tijd gaat. De maand juni nog werken en dan ga ik al met zwangerschapsverlof.

Het babykamertje is ook zo goed als klaar. Het is echt heel erg mooi geworden. We moeten alleen nog wat spulletje aan de muur hangen en ik moet nog wat dingen uitwassen. De kleertjes heb ik allemaal al klaar. Het is zo leuk om daar mee bezig te zijn. In onze vriendenkring zijn inmiddels 2 jongetje geboren. Zo leuk, en dan ben ik natuurlijk ook benieuwd hoe ons kindje er uit gaat zien en of het gezond is (het allerbelangrijkste!) en of het een jongetje of meisje is. Maar zoals ik al zei, ik geniet nog volop van de zwangerschap, laat het nog maar lekker even in mama's buik zitten.

De keuze voor het geboortekaartje is ook gemaakt en ze zijn vanavond besteld. Jaha, er zijn heel wat dingen waar je over na moet denken. Ook is de zwangerschapscurcus begonnen. Dit vind ik wel leuk. We beginnen met een rondje eigen verhalen en dan verteld de leidster wat. Over bijvoorbeeld hoe een bevalling kan beginnen, heel interresant om te weten. We sluiten dan altijd af met een aantal ontspanningsoefeningen.
In mei zijn we nog een weekje met zijn tweetjes weggeweest. We zijn in Nederland gebleven, het was lekker. We hebben er een heerlijke luie vakantie van gemaakt. De weken tussen de volgende afspraken worden nu korter. Over 3 weken mogen we weer, dus ik zeg bij deze, tot over 3 weken.

Het zal straks ook best raar zijn, geen bewegingen meer in je buik te voelen. Maar goed daar staat natuurlijk iets anders moois tegenover, dan kunnen we ons kindje lekker vasthouden en knuffelen. Eerlijk gezegd begint het toch ook wel weer een beetje te knagen, zal alles goed gaan, als er maar niks mis gaat. Hoe dichter we bij de bevallingsdatum komen, hoe meer je hier aan denkt. Maar ja, wel zullen het op ons af moeten laten komen, en afwachten hoe alles zal gaan.

De uitslag van mijn ijzergehalte was helaas nog steeds niet binnen en daar zijn ze maar eens achteraan gaan bellen. Later op de dag te horen gekregen dat die nog steeds aan de lage kant is, maar we schijnen ook een reserve te hebben en die was aan de hoge kant, dus die twee compenseren elkaar mooi. Geen reden om aan de ijzertabletten te moeten. Ik mocht wel, als ik dat zelf wilde, Floradix halen. Toevallig had ik deze tip al van mijn vriendin gekregen en had dat ook al gehaald. Dat is een drankje met ijzer erin, die moet je dan een half uur voor het eten innemen.

Ons babykamertje is nu, op een paar dingen ophangen na, helemaal klaar. Elke avond voordat we naar bed gaan, lopen we er al tandenpoetsend even overheen, zo leuk! Niet te geloven dat straks in dat mooie (van mijn vriendin geleende) bedje een kindje ligt, ons kindje wel te verstaan. Volgende week moet ik nog werken en dan ga ik met zwangerschapsverlof, daar kijk ik nu wel naar uit hoor. Ik wilde graag tot 4 weken van te voren door blijven werken, en op zich gaat me dat ook wel lukken, maar vind het ook wel lekker om straks wat rustiger aan te kunnen doen. We kijken ontzettend naar ons kindje uit, hoe dichter bij het komt, hoe nieuwsgieriger dat je wordt.

Vorige week heb ik een vrouw op bezoek gehad om over kraamhulp te praten. Helaas ben ik bij de Agis verzekerd, en dan heb je nog maar recht op 32 uur kraamhulp. Dat is 8 dagen 4 uur hulp, niet te geloven zo weinig, maar wat doe je er nog aan?! Voorheen kreeg je 64 uur hulp, ze hebben het dus gewoon gehalveerd. Dus let op, mocht je graag kinderen willen, dan is het misschien verstandig je eerst te orieënteren bij welke verzekering je de meeste uren kraamzorg krijgt, dan kun je altijd nog eerst overstappen naar een andere verzekeringsmaatschappij. Ik heb wel aangegeven dat ik het heel erg belangrijk vind, dat ik goede begeleiding krijg bij het geven van borstvoeding. Ze heeft het genoteerd, maar ze kon me niet meer uren garanderen. Ik ben heel erg blij dat ik me voor een aantal weken terug op heb gegeven voor een borstvoedingcursus, dan weet je toch een beetje hoe en wat, en sta je niet voor allerlei verassingen.

Over 2 weken mogen we weer naar de verloskundige en daarna moeten we elke week komen. We houden jullie op de hoogte, tot over 2 weken.

Bij ons volgende bezoekje gaat ze weer even bloed prikken, om te kijken hoe het met m'n ijzergehalte is. Als het goed is moet het nu weer langzaam omhoog gaan. Vanaf nu moeten we elke week naar de verloskundige. Vandaag hebben we ook een formulier meegekregen met informatie over wanneer en welk nummer we moeten bellen als de bevalling begint. Ook heeft ze ons het hele dosier meegegeven, die moeten we nu elke keer meenemen en als we naar het ziekenhuis gaan, moet die ook mee, zodat ze dan al onze gegevens bij de hand hebben.

Inmiddels is ons babykamertje helemaal klaar. De laatste spulletjes zijn opgehangen. De tas voor het ziekenhuis en de Maxi-Cosi staan ook klaar, dus ons kindje kan komen. Nou ja, kan komen, laat nog maar heel even wachten, dat is natuurlijk wel beter. Sinds vandaag ben ik ook met zwangerschapsverlof. Ik ben gelijk flink aan de poets gegaan, ik wil alles lekker schoon hebben, maar dat is geloof ik algemeen bekend dat zwangere vrouwen dat willen.

Verder voel voel ik me nog steeds prima, en heb zelfs de laatste dagen minder last van kramp 's nachts. Het opstaan en bukken gaat wel steeds moeilijker, maar wat wil je ook met zo'n toeter voor je. Ik ben nu ongeveer zo'n 11 kilo aangekomen. Ik mag dus niet klagen. Als ik in bed lang op 1 kant lig, krijg ik last van mijn heup en moet ik draaien, dit gaat niet echt makkelijk in een waterbed, maar je wordt er steeds handiger in. Gewoon alles rustig aan en met beleid doen, dan komt alles goed.

De enveloppen voor de geboortekaartjes heb ik allemaal al geschreven, dus als het zover is dan kan Erik de kaartjes bestellen in de enveloppen doen en versturen. Ook heb ik voor Erik een mapje gemaakt met wat hij straks allemaal moet doen. Ik moet alleen nog even ons trouwboekje er bij doen, want die heeft hij nodig om ons kindje straks aan te geven. Ja ja, een heel geregel, maar ook heel leuk om te doen.

Inmiddels zit ik in de tweede week van mijn zwangerschapsverlof en ik heb me nog geen minuut verveeld. Dan een beetje poetsen, dan wat boodschappen doen, dan even ergens koffie drinken. Oh, wat vervelend allemaal (maar niet heus). Als ik even moe ben, ga ik rustig zitten lezen, maar echt een paar uur overdag naar bed gaan doe ik niet.

bloeddruk, brandend maagzuur, stress, breken van de vliezen Afgelopen maandag heb ik de laatste les van zwangerschapsgym gehad. Nu hebben we ergens in oktober geloof ik weer nagym. De "lerares" raadde ons aan om op de stoel in de auto een stuk plastic met daar overheen een handdoek te leggen. Mocht je vruchtwater in de auto breken, is de stoel in ieder geval beschermd. Waar je allemaal niet aan moet denken. Dus dit heb gisteren maar gedaan voor de zekerheid, je weet maar nooit. Het gebeurd niet vaak dat een bevalling begint met het breken van de vliezen, maar je zult net die ene zijn.

Er zijn ook een aantal meiden van gym die last van brandend maagzuur hebben, omdat het kindje zo hoog ligt. Ik heb het eigenlijk al die tijd heel laag gedragen, en heb er gelukkig geen last van, scheelt mooi weer!

We beginnen nu toch wel héél erg nieuwsgierig te worden naar ons kindje, maar goed, we zullen nog even moeten wachten. Veel mensen vragen of ik bang ben voor de bevalling. Tja, ik weet eigenlijk niet waar ik bang voor moet zijn. Je krijgt wel veel verhalen te horen over andere bevallingen, maar iedereen ervaart het weer anders en op zijn manier, waar moet je je dan op voorbereiden? Ik bereid me er op voor dat het geen pretje zal zijn, maar laat het maar zoveel mogelijk op me afkomen. Met stress vooraf bereik je ook niks. Ik zal best wel de zenuwen krijgen als het zover is, maar dat zie ik dan wel weer, toch?!

Ik zit nu in mijn derde week zwangerschapsverlof, en ik kan je zeggen, de tijd vliegt voorbij. Ik ben nog steeds elke morgen vroeg wakker, maar dan heb je ook wat aan de dag. Voor mij is de temperatuur van het weer natuurlijk ideaal, want zodra het wat warmer wordt hou ik ook gelijk meer vocht vast. Nou ja, als dat alles is.

Sorry, maar op dit moment heb ik eigenlijk weining nieuws te melden, dus ga ik maar weer eens aan de poets. Volgende week laat ik uiteraard weer weten hoe het is gegaan bij de verloskundige. Tot dan.

Ook zijn we vandaag weer bij de verloskundige geweest. Tja, het wordt een beetje saai (gelukkig maar), bloeddruk was hetzelfde als de vorige keer (110/60) en alles voelde weer goed. Dus volgende week, mits er tussendoor niks gaat gebeuren, gewoon weer terugkomen.

Zoals ik geloof ik al eens eerder heb geschreven, denkt Erik dat het een jongetje wordt en ik een meisje. Het maakt ons echt helemaal niks uit wat het wordt natuurlijk! Maar de meeste denken de laatste tijd dat het een jongetje wordt. Omdat ik mijn buik naar voren draag en niet helemaal rondom en ik verder ook niet dikker ben geworden. De verloskundige zegt dat dit er helemaal niks mee te maken heeft en zij denkt dat het een meisje wordt en het gewicht ongeveer 3410 gr. zal zijn. Ze heeft dit op ons dosier geschreven, dus dat is wel leuk om later terug te zien. Kijken wie er gelijk heeft gehad!

Lees verder bij Nika