Nika

Hallo Allemaal,

Vanmorgen (3 augustus 2004) om 10.36 uur is na precies (op de dag nauwkeurig) 40 weken onze mooie dochter Nika geboren. Dit is zo'n onbeschrijflijk gevoel wat we een ieder die ook in deze molen zit ook zo graag toe wensen. Allereerst willen we daarom met dit stukje iedereen een hart onder de riem steken en dat er altijd nog hoop is en dat je dat ook moet houden!

Vanmorgen om 04.00 uur zijn de vliezen gebroken waarna om half vijf de eerste weeen begonnen. Om 10 over negen hadden we nog een afspraak bij de verloskundige waar bleek dat er al een ontsluiting was van 6 cm. Snel dus weer naar huis om de spullen te pakken voor het ziekenhuis, maar onderweg werden de weeen al zo hevig (om de 3 a 4 minuten) dat we hebben besloten om de bevalling toch maar thuis te doen. Om 10 voor 10 was de verloskundige er en toen bleek er al een volledige ontsluiting te zijn en na minder dan drie kwartier was onze kleine Nika geboren! Ze is 48 cm lang en weegt 3080 gram.

Hallo Allemaal,

Het is er nog niet van gekomen, maar nu is het echt tijd zelf eens een stukje te schrijven hoe alles verlopen is. Allereerst allemaal hartelijk bedankt voor de felicitaties!! Harstikke lief al die berichtjes op onze site. Sommige wisten al precies dat ik ´s ochtends altijd reageerde en vonden het verdacht stil hier, vroegen zich af of we bezig waren, heel leuk om te lezen!! En inderdaad was dat ook zo.

Dinsdag ochtend om 04:00 uur schrok ik wakker omdat ik dacht dat ik in bed plaste. Toen ik dit probeerde op te houden, lukte dit niet. Er ging een lampje bij mij branden, dit kon HET wel eens zijn. Eénmaal op het toilet bleef het een beetje lopen, dus het was vruchtwater. Tja, en nu, dacht ik. Op dat moment had ik nog geen weeën. Ik heb het nog even aangekeken, want je vraagt je op zo'n moment toch af, is het wel echt zo, voordat ik mezelf blij maak. Maar na een paar minuten was ik er toch wel van overtuigd dat het echt vruchtwater was. Ik besloot toch nog (met een paar dikke proppen maandverband voor) maar even mijn bed in te duiken, en nog een paar uurtjes slaap te pikken. Jammer dan, om 04:30 uur begonnen de weeën al (nou ja, jammer) en gelijk om de 5 minuten. Zachtjes ben ik weer uit bed gekropen, want ik wilde Erik niet wakker maken. Dat er één de hele ochtend op zou lopen was al genoeg vond ik. Ik kon de weeën goed opvangen en heb ondertussen nog een beetje in huis geklungeld. Na een poosje kwamen de weeen ongeveer om de 10/12 minuten en ben ik even lekker gaan douchen.

Om 08:00 uur heb ik Erik geroepen en gezegd dat de kans groot was dat hij die dag pappie zou worden. 08:30 uur heb ik de verloskundige-praktijk gebeld wat ik moest doen, omdat we een afspraak hadden staan om 09:10 uur. Ik moest zelf maar even kijken, als ik me goed genoeg voelde om te komen was ik welkom en als ik liever thuis bleef mocht ik dat ook gewoon doen en de verloskundige bellen die op dat moment dienst had. Ik kon nog steeds de weeën goed opvangen en besloot toch maar even te gaan, dan wist ik zeker dat er snel naar me werd gekeken en anders moet je maar afwachten hoe laat ze kunnen komen.

Eénmaal in de praktijk bleek dat ik al 6 cm ontsluiting had, mijn mond viel open, dit hadden we niet verwacht. Maar doordat de verlosk. naar me had "gekeken" kwamen de weeën snel op gang en had ik ze om de 3/4 minuten. Ze belde voor ons de verlosk. die dienst had en wij zijn snel naar huis gegaan. Jeetje wat heb ik moeilijk gezeten in de auto, ik was blij dat we thuis waren. Andere automobilisten zullen wel gedacht hebben, wat doet die moeilijk. Eénmaal thuis was de verlosk. met een kwartier al bij ons, en vroeg me wat ik wilde. Op dat moment kon ik de weeën niet goed meer opvangen en had ik persdrang. Ik zag het niet meer zitten om de auto in te stappen en naar het ziekenhuis te rijden, dus besloten we toch thuis te bevallen.

Erik heeft gauw een deur op ons waterbed gelegd met daarop een matras van het logeerbed, mooi kraambed vonden we allemaal. Tussen de weeen door ben ik naar boven gegaan. Op bed heb ik nog 1 wee opgevangen en toen keek de verlosk. hoe ik ervoor stond. Niet te geloven, ik had al volledige ontsluiting en mocht mee gaan persen. We hadden dus niet eens meer naar het ziekenhuis gemogen. Om 10:10 uur ben ik mee gaan persen. Ze liet me af en toe meekijken in de spiegel, dat vond ik wel fijn, hierdoor deed ik nog meer mijn best met persen. Op een gegeven moment moest ik heel erg goed naar haar luisteren en zuchten wanneer zij dat zei, want het ging in één keer héél erg snel. Ze vroeg me te zuchten en ik liet mijn hoofd weer in mijn kussen zakken en zuchtte. Zo, zegt ze, het hoofdje is al geboren. Daar heb ik niks van gemerkt zei ik. Kijkt dan zegt de verlosk., dus ik mijn hoofd weer omhoog getild en inderdaad daar was het hoofdje. Daarna kwamen al snel de schoudertjes en ik mocht haar onder haar okseltjes pakken en zelf op mijn buik leggen, dat was echt een mooi moment. Toen schoot ik ook wel even vol hoor! Snel wordt ze helemaal ingepakt met dekens en gaan ze verder om de placenta er uit te krijgen.

Daar lag dan ons kleine meisje (wat we op dat moment nog niet wisten) op mama's buik. Heel rustig om haar heen te kijken. Ze heeft een paar kikken gegeven, maar niet echt gehuild. We maakte ons zorgen want een baby moet toch huilen, maar de verlosk. zei dat ze het goed deed, geen reden om ons zorgen te maken.

Weeën had ik niet meer, maar met een flinke druk op mijn buik en een keer flink meepersen kwam toch de placenta eruit. Inmiddels is ook de kraamhulp geariveerd. Na ongeveer 10 min. ons kleine wondertje al op mijn buik hebben liggen, vroeg Erik wat het eigenlijk was. Ik wist het ook niet, en de verlosk. raadde ons aan dan zelf maar eens te kijken. Dus wij met z'n tweetjes alle dekentjes opgetild, beentjes voorzichtig uitelkaar: AAAH EEN MEISJE !!, riep ik. Erik heeft de hele zwangerschap volgehouden dat het een jongetje werd en vele andere dachtten dat ook. Alleen ik en nog een paar andere dachtten een meisje. Meestal heeft Erik wel gelijk met dit soort dingen, maar nu niet, dat vond ik wel leuk. Natuurlijk maakte het ons helemaal niks uit wat het zou worden, maar ik vond het wel leuk dat ik gelijk had gekregen.

Ik bleek toch iets ingescheurd te zijn, dit heeft ze even gehecht (5 st.) en toen zijn de verlosk. en de kraamhulp naar beneden gegaan om papieren in te vullen. Al die tijd heeft Nika op mijn buik gelegen, en hebben Erik en ik heerlijk van haar zitten genieten. Erik belt de naaste familie, maar we kunnen hun nog niet zeggen hoe zwaar ze weegt en hoe lang ze is. Later met de apgar-test heeft ze goed gescoord 9/10, ze weegt 3080 gram en 48 cm lang. Ze hebben haar daarna lekker warm aangekleed, mutsje op en toen kon papa haar eindelijk lekker vasthouden. Ook hebben ze haar zo snel mogelijk al aan mijn borst laten drinken en dat ging wel aardig goed. Ik kreeg een kopje thee met een beschuitje voorgeschoteld en mocht me daarna lekker gaan douchen (onder begeleiding van de kraamhulp). Maar dat ging prima, duizelig was ik niet. Niet te geloven hoe goed alles gaat.

Ik kan terugkijken op een perfecte bevalling. Heel uitzonderlijk zo'n snelle bevalling bij een eerste kindje volgens de verlosk., maar daar ben ik natuurlijk wel blij mee. De spullen zijn snel opgeruimd en de verlosk. vertrekt. Nu begint ons leventje echt als papa en mama. s'Middags komt de eerste visite al ons kleine meisje bewonderen. Ze ligt lekker in de kinderwagenbak bij ons op de kamer te slapen. Vanochtend nadat ze geboren was, is ze heel lang heel wakker geweest, maar daarna is ze als een blok in slaap gevallen.

Inmiddels is Nika al weer 1 1/2 week oud en ze doet het prima! Het borstvoeding geven was wel even wennen, want ze deed haar mondje niet ver genoeg open. Maar samen met de kraamhulp is het toch gelukt, gelukkig. Afgelopen woensdag zijn we voor het eerst met haar wezen wandelen, wat een heerlijk gevoel zeg! We liepen allebij heel trots achter de kinderwagen (niet tegelijk natuurlijk!).

Als ik eerlijk moet zijn kijk ik niet leuk terug op onze kraamtijd. Bij de Agis zijn ze als eerste de uren van de kraamhulp gaan halveren. Wij hadden dus maar recht op 8 dagen van 4 uur hulp. Omdat ik héél graag borstvoeding wilde geven, is hier al heel veel tijd in gaan zitten en had de kraamhulp weinig tijd over voor huishoudelijke taken. Erik zijn collega was met vakantie dus die werkte de ochtenden nog en was dan s'middags thuis als de kraamhulp weer weg was. Tja, dan is het boodschappen doen, visite ontvangen, eten koken. Dus Erik liep halve wege die week al op zijn wenkbrauwen. Ik moest mijn rust nemen, dus daar lig je dan te liggen en je zie je je man amper omdat hij druk is met andere dingen. Hij heeft de eerste nachten Nika d'r luiers verschoond (en dat waren heel wat poepluiers) zodat ik me klaar kon maken voor de borstvoeding. Maar dat heb ik later overgenomen zodat hij lekker door kon slapen. Dus mocht je graag kinderen willen, kijk even waar je verzekerd bent, misschien is het nog de moeite waard over te stappen naar een andere verzekeraar, ik had het gedaan als ik dit van te voren had geweten. Maar aan de andere kant wordt er gezegd, dat de andere verzekeraars de uren met ingang van januari ook gaan halveren.

Al met al kan ons geluk niet meer op! Het is een beetje een lang verhaal geworden, maar ik wilde jullie graag alles vertellen.

Tot gauw!

Niet te geloven hoe snel het allemaal gaat, dochterlief is vandaag al weer 1 maand oud. Het gaat ontzettend goed met haar, en met ons ook. Ze drinkt goed, slaapt goed, en gaat al steeds meer om zich heen kijken. Op dit moment komt ze nog 1 keer 's nachts, en overdag om de 3 uur ongeveer. Soms ook om het uur, maar dan is ze voeding daarvoor al met 10 minuten in slaap gevallen, dus dan is het ook niet zo gek dat ze dan na een uur al weer komt.

We hebben al heel erg veel met haar gewandeld, dat is zo lekker. In het begin loop je nog heel onwennig en voorzichtig achter de kinderwagen, maar dat is nu al helemaal eigen geworden. We komen dan veel bekenden tegen, die natuurlijk even willen kijken, dan voelen we ons heel erg trots! Afgelopen week had ik elke keer als ik haar 's ochtends ging wassen en verschonen en ik praatte heel erg vriendelijk tegen haar, kreeg ze een heel vriendelijk gezicht. Woensdag had ik haar even in haar eigen bedje gelegd en toen ik haar eruit wilde halen en ondertussen weer tegen haar kletste lachte ze echt naar mij (en dat nog wel op onze trouwdag!). Ze keek me recht in mijn ogen en zette een big smile op. Dit is echt heel erg mooi! Als ze stuipjes heeft lacht ze ook veel en trekt ook veel rare "bekkies", zo leuk om te zien. In het begin kijken ze je nog niet recht in je ogen, maar dan kijken baby's naar je haargrens omdat ze alleen nog donker en licht van elkaar kunnen onderscheiden.

Ook zijn we met haar onder de douche geweest, dit vind ze heerlijk en dan is ze helemaal ontspannen. Ze slaapt nu nog steeds in de kinderwagenbak op onze slaapkamer. Dit wordt je aangeraden omdat als Nika op haar vingertjes begint te sabbelen, ze honger begint te krijgen en dan kun je haar al oppakken en gaan voeden. Heb je haar nou op haar kamertje liggen, dan hoor je d'r pas als ze huilt en sommige kinderen zijn dan zo over de rooie dat ze de borst niet meer pakken. Nou heb ik daar met Nika niet zo'n moeite mee hoor, zodra ze die tepel voelt en ruikt is ze gelijk stil. Na 6 weken kun je haar in haar eigen bedje gaan leggen, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een fijn idee vind dat ze lekker dicht bij ons is, dus maar eens kijken wat we na 6 weken doen.

Op het consultatiebureau waren ze dik tevreden over haar gezondheid. Ze is goed gegroeid en al heel erg sterk in met haar hoofdje. De volgende maand krijgt ze haar eerste prikje, zielig hoor, maar het is voor een goed doel.

Het is nog wel een beetje wennen dat ik mijn dikke buik niet meer heb. In het begin zat ik nog regelmatig met mijn handen op mijn buik, maar daar valt niks meer te voelen. Toen ik net zwanger was en ik helemaal voorover gebukt zat, dacht ik, oh nee, dit moet ik niet doen en ging dan gauw rechtop zitten. Dit doe ik nu nog wel eens. Ik was al weer aardig snel wat kilo's kwijt, nog een paar en dan ben ik weer op mijn oude gewicht. Voor de borstvoeding is het goed om volle melk, yoghurt en cashewnoten te nemen, dus doe ik dat ook.

Ja, we zijn ontzettend trots en blij en kunnen allebei niet genoeg van haar krijgen. Ik had op het forum de vraag neergelegd of wij nog wel met onze site door moesten gaan. Daar hebben we zulke positieve reacties op gehad, dat we inderdaad hebben besloten om door te gaan. Allemaal nogmaals bedankt voor de reacties en ik ga proberen elke maand bij te houden hoe het hier gaat.

Tot de volgende maand!!

Nika is vandaag 2 maanden oud, en het gaat goed met haar. Ook met ons gaat het goed, we zijn al helemaal gewend aan het ouderschap. Ik zal vertellen wat er zoal de afgelopen maand heeft voorgedaan.

Ik kan haar nu tijdens de voeding aardig wakker houden, zodat ze niet meer om het uur komt, maar toch die 3 uur aanhoud. Vaak wacht ik met de luier verschonen en doe dat dan tussen de voeding door als ze in slaap valt, daar wordt ze wel weer wakker van. 's Nachts mag er 6 uur tussen een voeding zitten, maar dat heeft ze nog maar één keer gered, meestal komt ze eerder.

Er werd geadviseerd om Nika 6 weken bij ons op de slaapkamer te laten slapen. Dat hebben we dan ook gedaan en nu ligt ze in haar eigen bedje op de babykamer. Ik vond het de eerste nacht heel erg raar, het was wel lekker haar dicht bij me te hebben. 's Avonds na de eerste voeding na het eten, gaat ze naar boven tot 's ochtends 9:00/10:00 uur. Elke keer als ik haar dan voed kan ik haar daarna lekker terugleggen in haar bedje. Overdag wil ze nog steeds veel bij ons zijn, maar de laatste dagen heb ik geprobeerd haar 's middags toch in d'r bedje te leggen en dat is gelukt. Niet elke dag lukt me dit en even lang, maar ik blijf het proberen, is toch wat rustiger dan beneden.

Ook werd ons geadviseerd om voor de 6e week geen speentje te gebruiken en geen flesje te geven, want dan kan het zijn dat ze niet meer aan de borst wil. Inmiddels hebben we beide geprobeerd en dat gaat goed. Ik vind spenen maar niks, maar ze heeft toch wel zuigbehoefte en zij vind de speen fijn, wij soms ook om haar nog even stil te kunnen houden. Het drinken uit een flesje ging ook goed, het maakt haar niet uit hoe ze haar melk krijgt, als ze het maar krijgt. Ik moet dit nu wat vaker gaan oefenen, want over een maand moet ik weer werken en dan krijgt ze afgekolfde melk uit een fles. Hopelijk blijft het goed gaan.

Werken, ik moet er nog niet aan denken. Ik hoor van alle ervaren moeders om me heen dat het de eerste dag moeilijk is, maar dat het snel went. Nou, daar vertrouw ik dan maar op, ik zie het wel. Ik vind het op zich niet erg om weer aan het werk te moeten, maar om Nika dan weg te brengen, ik ben natuurlijk dan 3 maanden dag en nacht met haar samen geweest. Ze gaat naar mijn vriendin toe, ik weet zeker dat ze het daar goed zal hebben, dus dat is wel een fijn idee. Zij heeft zelf 2 jongens (2 en 4 jr.). Toen ze kennis maakten met Nika waren ze ontzettend lief voor haar, haar heel lief aaien en helemaal onder de indruk van ons kleine meisje, heerlijk om te zien dat ze zo lief voor d'r waren.

Ik wandel nog steeds veel met d'r, doordeweeks alleen (boodschappen doen), en in het weekend samen met Erik. Jammer dat het weer nu omgeslagen is, maar als het droog is, gaan we naar buiten. Ik kom nog steeds mensen tegen die even willen kijken dan, het is ongelofelijk, maar heel erg leuk, hoeveel positieve reacties we op haar hebben gekregen.

Na de geboorte van Nika, kreeg ze een heel klein rood stipje bij haar linker oor. Dit is nu wat groter geworden en de verloskundige noemde het een ooievaarsbeet. Deze zal volgens haar niet veel groter worden en uiteindelijk vanzelf weer verdwijnen. Mocht het wel veel groter worden dan moeten we er mee naar de dokter. Toen Nika 6 weken oud was moesten we nog één keer naar de verloskundige voor een na-controle. Dit vond ik wel even fijn, de bevalling is zo snel gegaan, konden we het er nog even over hebben.

Lachen dat ze kan, HEERLIJK! Het is zo mooi als je zo'n big smile van haar krijgt. Als ik haar uit bedje haal dan begint het al, en af en toe maakt ze ook al geluidjes.

Ook afgelopen donderdag heeft ze de hartjes weten te stelen bij het consultatiebureau. Lief lachen en niet huilen. Alleen even bij het eerste prikje wat ze kreeg, maar dat was volgens mij meer omdat ze haar beentje strak vast hield en haar dus belemmerde in haar drukke bewegingen. 's Middags thuis toen ze in mijn armen lag te slapen kreeg ze er wel last van, in haar slaap lag ze soms flink te huilen, gelukkig heeft dit niet lang geduurd.

Jullie horen het wel, het gaat goed allemaal hier. En ik denk dat ik het elke maand blijf schrijven, het is ongelofelijk hoe snel het allemaal gaat. Ze is al zo groot geworden, oh ja, ze hebben haar natuurlijk ook gewogen en opgemeten bij het consultatiebureau, haar gewicht is nu 4.470 gr. en 55 cm lang. We zijn weer druk bezig met nieuwe foto's te maken van Nika en zullen er gauw weer wat op de site zetten.

Alweer 3 maanden oud, ons kleine meisje. Ze is al zo groot geworden, ongelofelijk. Als ik de foto's terugkijk van de bevalling, kun je het verschil goed zien. Ze brabbelt, lacht, kijkt heel wijs om zich heen, heeft haar handjes en duimpje ontdekt, ze kan nog net niet lopen. Afgelopen donderdag zijn we weer naar het consultatiebureau geweest, alles was goed en ze heeft het tweede prikje gekregen. Toen ze 's middag begon te huilen heb ik haar een zetpil gegeven, en zo is ze de dag goed doorgekomen. Dat kleine rode stipje bij haar oor, waar ik eerder over verteld heb, noemen ze bij het consultatiebureau een aardbeienplekje, en geen ooievaarsbeet. Het gaat vanzelf weg vertelde ze me.

Toen Nika 9 weken en 1 dag oud was, sliep ze voor het eerst de hele nacht door.
Ik wist niet wat me overkwam. In principe mocht er nu 's nachts 8 uur tussen 2 voedingen zitten, maar daar hou ik me niet meer aan. Ik zet geen wekker meer. Die eerste nacht was wel raar hoor, ik had dus wel de wekker gezet, maar Nika was niet wakker. Ik de wekker een uur verder gezet (ik denk dat ene uurtje maakt dan ook al niks uit), nog geen Nika. Toen ik de babyfoon iets hoorde ruisen ben ik er heen gegaan, maar echt wakker was ze nog niet. Ik heb haar toen toch maar gevoed, maar de nachten daarna heb ik de wekker niet meer gezet. Vanaf die tijd is ze 's nachts niet meer wakker geweest. Dit is zo lekker, ik kan goed het verschil merken of je er nou 's nachts een keer uit moet of dat ze doorslaapt. Ik heb haar met alle liefde 's nachts gevoed, maar dit is toch wel heel erg lekker.

Helaas ben ik inmiddels alweer aan het werk, maandag 1 november was mijn eerste dag. Zondagavond had ik het er wel even moeilijk mee toen ik alle spulletjes klaar zette. Erik heeft vanaf nu elke maandag ouderschapsverlof en de andere 2 dagen die ik werk gaat ze naar mijn vrienin. Erik was nog nooit een hele dag met Nika alleen geweest, dus daar maakte ik me wel een beetje zorgen over. Ik heb ook het hele weekend tips en adviezen lopen geven, gelukkig heeft hij me gewoon mijn gang laten gaan en lief alles aangehoord, zo kon ik maandag toch wel met een gerust hart naar mijn werk. Ook twijfelde ik of ik tussen de middag wel of niet naar huis zou gaan om te kijken hoe het ging. Ik denk, als ik mijn kleine meisje huilend aan tref en Erik er naast met de handen in zijn haren dan ga ik nooit meer naar mijn werk. Nou scheelt het dat Erik niet gauw met zijn handen in zijn haren staat, en zei dat ik gewoon maar even lekker naar huis moest komen.

Toen ik maandagmorgen beneden kwam lag er een heel lief briefje en een doosje chocolaatjes op de tafel. Het briefje was geschreven uit naam van Nika, ze was heel blij met mij als moeder en het zou prima gaan vandaag met papa. Ook moest ik bij elk chocolaatje wat ik nam aan hun denken. Dacht ik het droog te kunnen houden, kwamen de tranen weer! Tuurlijk heb ik aan ze gedacht toen ik een chocolaatje nam en niet alleen dan. Tussen de middag thuis, bleek alles perfect te zijn gegaan, dus kon ik weer met een gerust hart naar mijn werk. Ook bij mijn vriendin is alles prima verlopen. Ze heeft zelf 2 jongetjes (die heel erg gek zijn met Nika!), dus een heel ervaren mammie.

Ik geeft Nika nog steeds borstvoeding. Ik weet dat het heel erg goed voor haar is, maar ik twijfel gauw of ze wel genoeg krijgt. Nika slaapt nog steeds de nachten door, maar overdag zit er maar 2 tot 2,5 uur tussen een voeding, terwijl er 4 uur tussen mag zitten. Ik heb het voor de zekerheid bij het consultatiebureau en een infolijn nagevraagd en ik hoeft me echt geen zorgen te maken. Zolang ze goed blijft groeien en ze de nachten doorslaapt heeft zij genoeg aan mijn borstvoeding. Het is nu aan mij hoe lang ik dit ga volhouden. Het is soms inderdaad vermoeiend, maar wil toch proberen er nog mee door te gaan.

Op naar de 4 maanden, jullie horen dan weer meer van deze trotse moeder.

Nika 4 maand oud. Iedereen om me heen zegt: "geniet er maar van, want het gaat zo snel". Het gaat inderdaad super snel. Als ik de foto's van haar geboorte terugkijk, denk ik, is ze echt zo klein geweest? Met haar lengte en gewicht zit ze nog steeds net iets onder het gemiddelde, maar dat is prima. 2 Weken terug zijn we op het consultatiebureau geweest en toen woog ze iets meer als 5 kilo. Voorlopig heeft ze haar laatste prikje gehad, dit keer heeft ze niet gehuild, maar heeft ze de hele middag lekker liggen slapen.

De ontwikkelingen gaan echt snel. Haar handjes had ze al ontdekt, maar nu komen ze ook samen. Als we haar een speeltje voorhouden pakt ze die. Op haar buik liggen kan ze ook al goed, ze tilt haar hoofd dan al goed op. Ook brabbelt ze ons de oren van ons hoofd, zo leuk. 's Ochtends als ze wakker wordt gaat ze eerst lekker liggen brabbelen, pas als het te lang duurt voordat ik naar haar toe komt begint ze te jammeren en te huilen.

Nika overstrekt zich wel heel erg veel, en op aanraden van mijn vriendin hebben we een therapeut ingeschakeld om er naar te laten kijken. Er is niks met haar werveltjes aan de hand maar het is niet goed wat ze doet. Met behulp van speeltjes en oefeningen moet het weer goed komen en het gaat inmiddels al een stuk beter. Tijdens m'n derde werkweek, vond Nika het in één keer niet leuk meer bij de oppas en zette het de hele dag op een schreeuwen. Dit heb ik de therapeut verteld en hij zegt dat ze een heel gevoelig meisje is, eentje met gebruiksaanwijzing en gevoelig voor prikkels (vooral veranderende en drukke situaties). Dat maakt ook al niet uit, we weten nu de gebruiksaanwijzing en kunnen daar rekening meehouden. De eerste weken bracht ik Nika naar mijn vriendin (oppas) en dan ging ze mee haar jongens naar school brengen. Maar dat was net iets te veel voor haar op de vroege morgen, dus breng ik haar nu als de jongens al op school zijn. Ze zijn overigens heel erg gek met Nika, ongelofelijk wat een aantrekkingskracht kinderen op elkaar hebben. Het liefst duiken ze bovenop haar, dat was natuurlijk even wennen voor haar, maar dat gaat gelukkig steeds beter. Zo leuk om te zien als ze zo lief voor haar zijn!

Er zit nog niet echt ritme in haar leventje, maar dat komt vanzelf wel. Ze sliep een hele poos al de nachten door, maar daar kwam in één keer weer verandering in. Nu wisselt het, dan slaapt ze weer een paar nachten achter elkaar door en dan weer niet.

Gelukkig verloopt het borstvoeding geven nog steeds prima, en ik twijfel nu niet meer zo snel. Ik hoop zowiezo de 6 maanden te kunnen halen en dan zien we wel weer verder.

Het is weer tijd om Nika eten te geven, jullie horen volgende maand weer van me.

Allemaal hele gezellige feestdagen, en een super gezellige jaarwisseling toegewenst!!

ALLEMAAL EEN HEEL GEZOND, GELUKKIG EN VOORAL VRUCHTBAAR 2005 TOEGEWENST!!
Ik hoop dat jullie fijne feestdagen hebben gehad.

Wij zijn de feestdagen prima en rustig doorgekomen. Helaas was Nika verkouden en durfde we niet met haar te gaan wandelen dus zijn we maar binnen gebleven en hebben lekker lui gedaan, ook niet verkeerd natuurlijk. Op dit moment is Nika niet meer zo verkouden, maar moet nog wel veel hoesten. Wel zielig soms hoor, maar ondanks alles blijft ze nog steeds vrolijk.

Vandaag is ze precies 5 maanden oud en we zijn ook weer met haar naar het bureau geweest. Alles was prima, volgende maand mogen we met een fruithapje beginnen, lijkt me leuk. Rechtop zitten vind ze heerlijk, ze kan haar hoofdje dan ook al goed overeind houden.

Inmiddels is de therapie voor Nika gestopt, het gaat al een stuk beter, dus het is niet meer nodig. Op haar buik liggen vind ze nu ook heel erg leuk, maar echt lang kan ze dat nog niet volhouden, dan wordt haar hoofdje te zwaar. De vorige keer had ik verteld dat Nika het op het krijssen had gezet bij de oppas, dit gaat nu hartstikke goed gelukkig. Ze is nu helemaal aan d'r gewend en ik kan haar zonder problemen achterlaten. Daar ben ik heel erg blij mee, zo ga ik een stuk geruster naar mijn werk.

Tja, verder heb eigenlijk weinig nieuws te melden, alles verloopt prima en rustig hier. Dus zeg ik bij deze maar weer, tot de volgende keer.

Nika een half jaar oud, waar blijft de tijd.
Bij haar geboorte kreeg ik kleertjes waarvan ik dacht, "daar kan ze nog lang niet in". En nu is die tijd aangebroken dat ze er wel in past en dat ik met heimwee terugkijk naar haar eerste kleertjes maatje 50.

Het gaat hartstikke goed met ons kleine (nou ja, kleine) meisje. Ze is lief en altijd vrolijk.

De laatste weken is het gelukkig niet meer voorgekomen dat ze 's nachts wakker is geworden. Heel af en toe wil ze om ongeveer 01:00 uur nog wel eens komen voor een voeding, maar dat komt ook niet meer zo vaak voor. Bij de oppas gaat het gelukkig ook prima, ik kan haar daar met een gerust hart achter laten. Erik geniet ook nog steeds van zijn ouderschapsverlof, hij is druk bezig haar te leren om zelf haar fles vast te houden. Ik heb er een foto van gemaakt, ik zal Erik vragen hem op de site te zetten.

Afgelopen zaterdag ben ik voor het eerst met haar naar babyzwemmen geweest. Zo'n lief klein bloot meisje met alleen een mooie zwemluier in je armen. Ze vond het leuk, behalve het onder water zijn, éénmaal weer boven water gekomen, zette ze het op het krijssen. Na een poosje was het toch wel erg vermoeiend voor haar en zaten we lekker wang aan wang in het water, Nika met haar duim in haar mond en ik heerlijk genietend van dit tedere moment!!
Dit ga ik zéér zeker vaker doen.

Met de 6 maanden mogen we met het fruithapje beginnen, maar ik twijfel eigenlijk of ik dit wel moet doen. Op het consultatiebureau zeggen ze dat ik mag beginnen, maar ik hoor ook van anderen om me heen, dat zij het advies hebben gekregen om alleen maar borstvoeding te geven en niets erbij. Dit is soms wel eens moeilijk hoor, de een zegt dit de ander dat, maar eens kijken wat we doen.

Alhoewel het me soms iets te snel gaat, kan ik me ook enorm verheugen op het voorjaar en de zomer. Tegen die tijd kan ze in de buggy en misschien mee op de fiets, dit lijkt me ook hartstikke leuk. Het is nu wel lekker dat ze (met dit Hollandse rotweer) nog in de kinderwagen past, al is er niet veel ruimte meer over.

Tot Volgende maand.
Groetjes!