In deze Ivf-Site.nl "Knowledge Database" staan veel gestelde vragen en antwoorden welke
betrekking hebben op vruchtbaarheidsbehandelingen. Vraag en antwoord zijn afkomstig van forumgebruikers.
De informatie op deze pagina is dan ook puur informatief en niet gebaseerd op medische feiten.
Vraag en antwoord zijn rechtstreeks overgenomen uit het topic "Vragen" van het forum. Dit betekent dat
de inhoud niet is gecontroleerd op schrijf-, spel-, en andere schoonheidsfouten.
In het bovenste gedeelte van de pagina staan de vragen vermeld met een "link" naar de antwoorden.
Onze ouders, zusjes en hun vriendjes, hele goede vrienden, leidinggevende op het werk en de bedrijfsarts
zijn op de hoogte. Ondertussen hebben we al 1 afgebroken hormoonstimulatie en 2 ICSI-pogingen achter de
rug. We hebben er nog vier stuks cryo´s en hopelijk ontdooit er in ieder geval eentje goed en blijft
ie lekker zitten!. Maar goed, mocht ook de cryo-poging niets worden, dan gaan we weer verder met
een "verse poging". En dat is wel even weer wat anders dan een cryo, er komt dan weer meer bij
kijken (spuiten en punctie...) We zitten er over na te denken, als het zover mocht komen, dat we dan het ook
aan anderen willen vertellen. Maar wat ons er nog wat van weerhoudt is dat we denken dat je dan toch wel
een beetje vreemd wordt aangekeken. Misschien heb ik het wel helemaal mis hoor, maar ik zie nu al een aantal
collega´s (die erg kortzichtig zijn) met z´n allen staan te kletsen over mij. Of vage bekenden
die er voor gaan zorgen dat het hele icsi-gebeuren ons nog jaren of misschien wel ons levenlang zal blijven
achtervolgen. Of dat er jaren later nog wordt gezegd: Kijk, dat kindje is een ICSI-kindje! Ik ben blij
dat deze manier van behandelen bestaat, als dat niet het geval was, zouden wij geen kinderen kunnen krijgen.
* * *
Wij hebben het wel verteld aan iedereen. Komt ook omdat ik al vier keer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap
heb gehad die twee keer operatief beeindigd moest worden. En door zo'n operatie ben je twee weken thuis.
Dat gaan mensen toch merken. Dan kan je er voor kiezen om een leugentje te vertellen, maar wij hebben
besloten om daar heel open een eerlijk over te zijn. Ik heb niemand in mijn omgeving die hier vervelend op
reageert en iedereen is hierdoor ook heel begripsvol als ik zeg dat ik niet op hun kraamvisites kom. Op mijn
werk proberen ze me op alle mogelijke manieren te helpen en kan ik wegblijven als ik weer eens een echo of
iets dergelijk heb. Nadeel van dat iedereen het weet, is dat het wel telkens naar gevraagd wordt
terwijl ik daar niet altijd zin in heb. Maar ik vind er ook wel steun aan. Niet dat mijn omgeving weet hoe
het is om IVF te doen en wat daar voor mentale stress daar bij komt kijken, maar ik merk wel dat er over
praten mij helpt. Maar als ik bij jou lees dat je verwacht dat mensen daar vervelde opmerkingen
over gaan maken, dan zou ik het niet eens willen vertellen aan die mensen. Waarom zou je die moeite doen.
Die mensen zijn het niet waard om energie in te gaan steken. Blijft lastig he??
* * *
Wij zijn met iui bezig, wij hebben het maar aan een paar mensen verteld onze ouders weten van niks en daar
heb ik grondige redenen voor daarintegen weet mijn zusje het en drie vrienden van ons, op mijn werk weet nog
niemand het en dat probeer ik zolang mogelijk zo te houden. Het voelt goed zo en toch is het prettig als je
er even met iemand over kunt praten dan alleen je partner. Het werk zal uiteindelijk onvermijdelijk worden
want je moet wel eens weg voor een echo of wat maar bij de behandeling hoort. Wij vinden het prettig dat
niet de hele omgeving het weet want er wordt wat afgekletst hoe ze ook met je meeleven. Maar er zijn
veel meiden hier op het forum die het wel aan hun omgeving hebben verteld en dat heel prettig vinden. Het is
denk ik ook een persoonlijke gevoelskwestie en je moet dat doen waar jullie je prettig bij voelen.
* * *
Een aantal goede vrienden en mijn directe collega weten ervan. OOk de oudste 2 (stief) kinderen zijn op de
hoogte, verder niemand. Mijn werkgever is nog niet op de hoogte omdat ik mijn nieuwe baan niet op het spel
wil zetten. Zolang ik niet ziekverzuim hoef ik hem ook niet in te lichten. In mijn omgeving zijn al een
aantal ivf en icsi kindjes geboren (zelfs een van de eerste icsi tweelingen) er is echt helemaal niets
bijzonders aan deze kinderen.
* * *
Wij hebben bij de 1e poging het alleen verteld aan de direkte familie, zijn nu ondertussen met de 2e poging
ivf bezig en gaandeweg weten steeds meer mensen het. Ik ervaar het op zich niet als zo erg want als je eens
niet lekker of moe bent snappen ze het wel. Inderdaad weten ze niet helemaal wat het met je
doet(er zijn geen andere ivf koppels bij) maar de belangstelling is goed.
* * *
Wij hebben het echt maar aan een klein groepje verteld. Alleen mijn ouders, mijn oma en een heel goede
vriendin weten ervan. De moeder van mijn man een beetje niet alles tot in detail. De reden hiervan is dat dit
voor ons genoeg steun bied en dat hun er ook zijn wanneer het mis gaat anders moet je dat weer tegen iedereen
zeggen en dat zag ik niet zo zitten. Wel heb ik momenteel geen werk dus dat is wel makkelijk anders had ik het
daar denk ik wel moeten zeggen omdat je dan zoveel weg moet. Mijn man is in een positieve positie dat hij ten
alle tijde even weg kan bij zijn werk maar daar weten ze ook niets alhoewel ik af en toe wel het idee heb dat
ze iets vermoeden maar goed.
* * *
Wij hebben het ook gewoon verteld aan goede vrienden en aan familie en sommige collega´s weten het.
Er is bij ons nog nooit raar op gereageerd, misschien hebben mensen er wel zo hun ideeen over en zeggen ze dat
niet, dat kan, maar intereseert ons niet zo, dit hoort nu eenmaal bij ons. Maar de meesten begrijpen heel goed
dat je graag kinderen zou krijgen en dat je daar alles voor doet, ook al zeggen sommigen dat ze het zelf niet
zouden doen. Ik heb het wel nodig mijn hart af en toe te luchten en mensen begrijpen het als je eens niet zo
vrolijk bent, dat is gemakkelijk. Maar inderdaad, zoals ik al eerder las, soms vragen mensen ernaar terwijl
je er geen zin in hebt, maar ik heb ook geleerd dat ook gewoon te zeggen. Maar de meesten voelen wel het wel
goed aan moet ik zeggen. Maar ik denk dat het voor iedereen weer anders is inderdaad.
* * *
wij zijn daar altijd heel open ingeweest. De meeste bekende wisten dat we bezig waren zwanger te worden.
Wij hebben het nooit als vervelend gezien. wij kregen van iedereen begrip en als ik het even moeilijk had was er
altijd wel iemand die daar begrip voor had. Er wordt bij ons ernorm meegeleefd en ik vind dit erg prettig.
Op mijn werk (ik werk in de zorg) weten ze het ook. Dat vond ik makkelijkker als ik eens een rot bui had. Of
als ik moest ruilen ofzo dat begrijpen ze je beter. Maar dit is voor iedereen weer anders. Als jij er geen
goed gevoel aan heb moet je het zeker niet gaan vertellen.
* * *
Wij hebben het al onze vrienden en directe familie gewoon verteld. Niet allemaal tegelijk, maar wel toen we
gingen beginnen met de behandeling. Ik moet mijn verhaal gewoon aan mijn vriendinnen kwijt, het is een
uitlaatklep die ik gewoon nodig heb. Ik geef zelf aan of ik er wel of niet over wil praten en dat weet ook
iedereen. Dat werkt het makkelijkste. Tevens weet iedereen gelijk dat het kan voorkomen dat we een afspraak
moeten afzeggen, of als ik last heb van mijn hormonen! Maar ik kan me zeker voorstellen dat het voor iedereen
anders is. Onze omgeving reageert heel positief en leeft ontzettend met ons mee en dat voelt wel heel erg goed
moet ik zeggen. We moeten het alleen nog mijn schoonouders vertellen. Die zitten echt met smart op hun eerste
kleinkind te wachten, dus ben heel benieuwd hoe ze zullen reageren.
