In deze Ivf-Site.nl "Knowledge Database" staan veel gestelde vragen en antwoorden welke
betrekking hebben op vruchtbaarheidsbehandelingen. Vraag en antwoord zijn afkomstig van forumgebruikers.
De informatie op deze pagina is dan ook puur informatief en niet gebaseerd op medische feiten.
Vraag en antwoord zijn rechtstreeks overgenomen uit het topic "Vragen" van het forum. Dit betekent dat
de inhoud niet is gecontroleerd op schrijf-, spel-, en andere schoonheidsfouten.
In het bovenste gedeelte van de pagina staan de vragen vermeld met een "link" naar de antwoorden.
Vraag:
Ik ben geschrokken dat je bij ICSI per keer maar 20% kans heb op een zwangerschap en dat je met
de natuurlijke selectie overslaat, wil dat dan zeggen dat je een grotere kans heb op genetische
afwijkingen? Mijn vriend heeft een aangeboren hartafwijking! Heel veel informatie en vragen, maar hoe
bepaal je nu wat je wel en niet gaat doen? Mijn gevoel vliegt ook alle kanten op. Soms denk ik barst
maar als het zo moet, en soms heb je weer hoop en ben je bereid om er voor te gaan. Soms denken we aan
adoptie, maar de gedachte dat je nooit een dikke buik zal hebben kan ik dan niet verdragen. En hoe
ga je om met het schuldgevoel? Mijn vriend heeft een slechte kwaliteit sperma, bij mij is niets bijzonders
gevonden. Ik heb echt bewondering voor degene die de behandeling aangaan en ook aankunnen.
Ben zo bang dat mij dat niet lukt. Kan iemand mij wat meer info geven?
Antwoord vraag 1:
Jullie hebben hetzelfde probleem als dat wij hebben. Ook slecht zaad, en bij mij is niks gevonden.
Meer kans op afwijkingen heb je niet hoor bij icsi. En 20 % kans op een zwangerschap is weinig ,
maar dat heb je ook op de natuurlijke manier.
* * *
Die 20% kans op een zwangerschap bij ICSI lijkt inderdaad erg weinig, maar dit staat ongeveer gelijk
aan de kans op een zwangerschap op de natuurlijke manier. Volgens mij is er bij ICSI ook geen verhoogde kans op een
aangeboren afwijking.
* * *
Over die natuurlijke selectie, die is er zeker niet nee, en met ivf wèl. Maar over het algemeen,
zijn het de vreemd uitziende en slecht bewegende zaadjes die van nature NIET worden geselecteerd. En de
laborant laat die natuurlijk òòk liggen. Als er wel zoeits gebeurt, dat het wel slecht schijnt
te zijn, krijg je meestal een miskraam, als je op de natuurlijke manier zwanger geraakt of met icsi dat
maakt niet uit. Alleen weet je nooit of je daarom een miskraam hebt gehad. Het kan ook zijn dat het niet
goed wou nestelen, en dat het al heel erg snel mis gaat. Maar ons is in ieder geval verteld, dat die
natuurlijke selectie niet zo erg is. Praat erover met je gyn.
* * *
Ik ben bezig met IUI en kan dus niet veel informatie geven over ICSI, maar ik snap je verhaal heel goed.
Vooralleer wij begonnen zijn, had ik al mijn vragen in een boekje geschreven. Ik had er veel. Zoals je er
één hebt wat belangrijk is? Je wil eigenlijk weten wat het percentage genetische afwijkingen
zijn van ICSI babies t.o.v. natuurlijk verwekte babies. Schrijf dat op en vraag het aan die dokters.
Zij kunnen dingen ook opzoeken. Wat je wel of niet doet hangt af van je gevoel, van wat je weet.
Als het gevoel erover nog niet goed zit, dan vraag je je gewoon af waarom het nog niet goed zit en werk
je daaraan. Even een zijweg om dan terug op de hoofdweg te komen. Het kan. Wat je niet mag doen is denken
over schuldgevoelens. Zo kom je in een donker straatje en blijf daarmaar uit.
Zo´n behandeling is niet niets, iedereen weet dat van ons, maar liefde en steun kunnen wonderen verrichten.
* * *
Ik kan me voorstellen dat je zo het onbekende ingaat, dat dat heel eng is. En zoals voorgaande meiden al
schreven, schrijf je vragen op en stel ze aan de gynaecoloog. Vooral de risico´s op een genetische
afwijking. Als je bang bent voor een hartafwijking, dan heb je die kans ook bij een natuurlijke zwangerschap.
Praat er in ieder geval over. En bedenk je ook dat iedereen de IVF/ICSI behandeling anders ervaart.
Ik had er alles voor over om een kind te krijgen en ben zo ook de behandeling ingegaan. Hoeveel pijn of
moeite het ook kost, ik zal een kind krijgen. En achteraf vond ik het best meevallen. Ik vond het vooral
psychisch zwaar. De twee weken na de terugplaatsing wachten. Gelukkig reageerde ik goed op de medicijnen en had
ik weinig bijwerkingen. Ik raad je aan om in ieder geval een keer een poging te doen en dan te
bekijken of je deze weg verder wilt bewandelen. Want als ik je verhaal zo lees, dan denk ik dat je later
spijt zal krijgen als je het niet doet. Maar het allerbelangrijkste is dat je het samen doet.
Want geloof me, je hebt elkaar wel nodig!
* * *
Tsja, het valt allemaal niet mee, alle info die je moet verwerken, de eerste behandeling en eventuele
tegenslagen MAAR met het gewenste eindresultaat kun je dan wel weer erg blij zijn! Over die afwijkingen
het volgende: wij hebben een nekplooimeting laten doen omdat ik had gelezen dat de kans op een
afwijking hoger ligt; de exacte aantallen weet ik niet precies meer, maar heel veel verschil zat er niet in.
Tegenwoordig is ICSI geen directe indicatie meer voor prenatale onderzoeken omdat dat verschil zo nihil is.
Je hebt eigenlijk net zoveel kans als ieder ander, en als je onder de 36 bent minder kans dan iemand die
"natuurlijk zwanger" wordt na 36. Daar zou ik me dus niet zo druk over maken. Bedenk ook dat het
allemaal ook positief kan verlopen en misschien zelfs mee kan vallen. Ik ben altijd uitgegaan van het
"worst case scenario" en dus viel alles me enorm mee, uiteindelijk was ik zo´n succesgeval
dat gelijk na 1 poging zwanger was (en dat met maar 2 eitjes waarvan 1 bevrucht en dus 1 teruggeplaatst en
de combinatie met TESE omdat mijn man helemaal geen sperma in zn ejaculaat had!!). Het kan dus best
meevallen. Ook de punctie en het spuiten van de hormonen vielen me mee. Ik wil je met mijn verhaal geen
valse hoop geven maar wel een hart onder de riem steken! Ga uit van het ergste en het valt gegarandeerd
mee... Lees ook vooral de onderwerpen over spermakwaliteit want daar is zeker wat aan te
doen (bij mijn man bijv: geen koffie, alcohol, en slikken van Zink en foliumzuur gedurende minimaal 3
maanden, we hebben nu ineens 7 miljoen zaadjes in de vriezer door die TESE).
Probeer elkaar te steunen, want dat hebben jullie beiden nodig, je man zal zich ook niet echt fijn voelen
bij het idee dat hij "de oorzaak" is van dit geheel. Jij kan moodswings krijgen van de
hormonen en onzekerheid enzenz. Laat je goed voorlichten en lees veel op deze site, doe je eigen onderzoek
naar het hoe, wat en waarom en vraag altijd alles wat je wilt weten of waar je over twijfelt.
* * *
Ik zie dat je al veel reacties hebt gehad, maar wil je ook nog wat schrijven. Ook ik ben zwanger
(nu ruim 17 weken) na de tweede icsi poging. Mijn vriend heeft ook zeer weinig bruikbare zaadcellen en ons was
gezegd dat we icsi "mochten proberen" maar dat de kans voor ons nihil zou zijn omdat hij praktisch
steriel is. Maar.....de wonderen zijn de wereld nog niet uit en bij de tweede poging ging het goed,
wij hebben bewust maar één embryo laten terugplaatsen (we hadden er twee van goede kwaliteit)
en tot nu toe gaat de zwangerschap prima, de echo´s tot nu toe waren goed en ik kan niet anders
zeggen dan dat ik elke dag wakker word met een gevoel van ongeloof...ik ben zwanger van de man waar ik
zoveel van hou dankzij deze geweldige technologie.
Ook de behandelingen zijn me 100% meegevallen, bereid je inderdaad voor op het ergste, op worst case
scenario´s, en weet je 20% lijkt weinig maar je zal maar net zoals ik, en velen anderen wel die een
op de vijf zijn bij wie het lukt!! En genetische afwijkingen...weet je, daar wordt zo goed op onderzocht
en het voordeel van IVF/ICSI is dat je veel echo´s en onderzoeken krijgt die je normaal niet zou
krijgen, je kunt dus op tijd actie ondernemen mocht dat nodig zijn en mocht je dat willen.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik elke dag volop geniet van mijn zwangerschap en ik hoop dat ook jij
positief de behandeling in kan gaan met een mooi resultaat...een kindje van jullie samen, want ik kan me
niet voorstellen dat er iets mooiers bestaat!
