Print deze pagina

De Ivf-site.nl Gedichten en Spreukenbundel


Door onze forumgebruikers

Omdat er in de loop der tijd veel leuke, mooie en gevoelige gedichten, spreuken en uitspraken zijn gepost op ons forum hebben we deze items samengevoegd in 1 bundel. Op deze wijze gaan ze in ieder geval niet verloren en staan ze allemaal bij elkaar. Waar de gedichten en uitspraken vandaan komen en of er een copyright op zit is bij ons niet bekend, maar mocht je van mening zijn dat er een bepaald gedicht om deze reden niet geplaatst zou mogen worden, stuur dan even een berichtje aan de webmaster, zodat we er een bronvermelding bij kunnen zetten of het gehele gedicht kunnen verwijderen.
 
INDEX

Het is het allemaal waard geweest   Ons geluk bekroond
Je leek zo dichtbij   Pijn en verdriet
Soms   Het moedergevoel
Moed houden   Voor Erik en Simone
Wondertje, wondertje   Lieve hummeltjes
Lief klein kindje   Een bedankje
Het verlangen   Mooie dromen
Kinderloosheid....dat doet pijn!   Stil verlangen
Krijg ik jouw ooit?   Mijn stil verlangen
Verlangen naar jou   Groot verdriet
Ik vraag me af   Moed
Afscheidsgedichtje (Dag lief klein ukkie)   Dankbaar
Buiten is het vrijdag   Als je de mijne zou zijn
Voor lief S-meisje   Hoop
De achtbaan   Pakjesavond
Mijn allerliefste   Ooit in je leven maak je een keuze
Mijn kleine wondertje   Gevoelens van onmacht en verdriet verwoord
Afscheid nemen van een (B)engeltje   Afscheid nemen
Xenne    

 



Het is het allemaal waard geweest
We hebben lang naar je uitgekeken. Na veel tranen vieren wij nu feest.
En als we je zien liggen in je bedje, weten we dit is het allemaal waard geweest.
Gepost door Lola


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Ons geluk bekroond
Soms worden kindjes zomaar geboren, soms komen kindjes precies gepland,
wij mochten hier niet bijhoren, hebben tegenslag en verdriet gekend,
nu zijn we stil van ontroering, al ´t wachten beloond, met jouw nieuwe leven, ons geluk bekroond.
Gepost door Lola


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Je leek zo dichtbij
Kind, je leek zo dichtbij, voor mijn gevoel hield ik je al vast. Niks is minder waar, we werden niet verast.
Ik droom van je bijna elke nacht. Je moet weten dat ik altijd op je wacht.

Je bent nog zover weg, maar soms dichtbij. Zal je echt eens komen maak je ons echt blij?
Ik weet we moeten nog lang wachten wist ik maar dat je ooit kwam.
Dan zou ik niet zo bang zijn........ al duurt het nog zo lang!
Gepost door Rozemarijn(Roos)


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Pijn en verdriet
Pijn en verdriet. Wie kent die momenten niet.
Soms zit alles tegen en moet je dingen tegen elkaar afwegen.
Wil je het wel of wil je het niet. Niemand die je angsten ziet
Gaan we er nog een keer tegenaan? Willen we wel weer op een wachtlijst staan?
Maar dan zijn er toch weer mensen die luisteren, en je bemoedigende woorden toefluisteren.
Dan kun je er weer tegenaan, de hele wereld kun je aan.
Dan weet je wat we allemaal weten...
Lotgenoten zullen je nooit vergeten.
Gepost door Amanda (gevonden op Freya.nl)


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Soms
Soms denk ik wat is er toch mis met mij, waarom wordt ik niet zo snel zwanger als zij!
Soms wil ik mijn gevoelens uiten, met de mensen van hier buiten!!
Soms lopen de tranen spontaan over mijn wangen, van een kindje waar wij zo erg naar verlangen!!
Soms moet je jezelf iets beloven, en dat is: BLIJF ERIN GELOVEN.
Gepost door Mariska Duijs


* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ga naar boven.

Het moedergevoel
Het moedergevoel pakt je beet, als je kinderen wilt krijgen.
Maar er is zoveel dat je nog niet weet, onverwachte dingen waar ze altijd over zwijgen.
Je begint aan de 1e passen op het pad, bent nog naïef en zorgeloos.
Er is weinig wat je ooit tegenzat, je werd daarom ook zelden boos.
Als je dan ontdekken moet, dat het niet zo makkelijk gaat als je wilt.
Denk je nog onschuldig het komt wel goed, terwijl van nervositeit je lip toch wat trilt.

Het moedergevoel heeft je te pakken, dus ga je de medische molen in.
Je laat de moed niet zakken, ook al gaat het met wat tegenzin.
Je gene moet je overwinnen, letterlijk met de billen bloot.
Aan een behandeling beginnen, ook al is je angst nu groot.
Je begint aan een tijd van onzekerheid, maar voor je heb je maar 1 doel.
En dat raak je niet zomaar kwijt, dat kloppende moedergevoel.

Het moedergevoel houd je op de been, tijdens het verlangen en het wensen.
Ook al voel je je soms alleen, in die grote wereld vol met mensen.
Mensen zijn vaak leken, IUI,IVF,ICSI, je krijgt het niet kado.
Je kunt beter een been breken, want dat zien ze tenminste zo.
Je gaat er 100% voor, ook al valt het je wel tegen.
Toch zet je door, en moet je vaak je tranen wegvegen.

Het moedergevoel begint te knagen, je gaat er haast aan stuk.
Loopt je constant af te vragen, treft mij nog dat geluk?
De een die zal het treffen, de ander grijpt ernaast.
Dan is het knap je hoofd nog op te heffen, en te kunnen zeggen, ik was er haast.
We zijn sterker door wat we beleven, en door alles wat men op ons pad legt.
Als ze ons de kans maar geven, dat blijft ons moedergevoel wat dat zegt.

Het moedergevoel je krijgt het erbij, het moeder worden niet.
Sommige worden blij gemaakt, anderen helaas niet.
Ook al zal het misschien zo blijven duren, vergeet niet te genieten van de wereld om je heen.
Laat je leven niet verzuren, Je bent met zijn tweeën en niet alleen.
En mocht je het toch treffen met die ooievaar, stuur dat maffe beest dan door.
Naar de meiden hier onder elkaar, want daar doen we het nog steeds voor...

Het moedergevoel.
Gepost door xyz (Geschreven door Lenny en gevonden op Freya.nl)


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Moed houden
Lief klein wondertje,
Zolang jij hier nog niet bent.

Zal het aan de wolken zijn die gaan fluisteren,
Zal de wind, jouw mee laten waaien,
Zal de maan, een gezichtje geven,
Zal de regen, elke traan weer wegnemen van mijn gezicht,
Zal de zon, voor jouw wondertje elke dag stralen.

En daar zullen wij, jouw toekomstige papa en mama weer moed uithalen.
Gepost door Mariska Duijs


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Voor Erik en Simone
Lieve Erik en Simone,

Door jullie verhalen met ons te delen en door ons deze site te geven,
Helpen jullie ons enorm in dit belangrijke stukje van ons leven,
We weten nu dat we er niet alleen voor staan,
Dat er veel meer mensen hetzelfde ondergaan,
Dat er zoveel meer mensen zijn,
Met hetzelfde verdriet en dezelfde pijn,
Maar ook zoveel vreugde te lezen,
Het komt vaak goed, dat wordt hier wel bewezen,
Dat geeft ons weer hoop en moed,
En zijn we klaar voor voor- en tegenspoed,
Lief en leed wordt hier gedeeld,
Het wachtbankje wordt warm gehouden en de plekjes eerlijk verdeeld,
Mooie buiken worden getoond, echo´s zijn te zien,
Eieren worden geteld, de ene keer drie, de andere keer tien,
En dat allemaal aan jullie te danken vinden de mensen van hier,
Het is moeilijk te bedanken op de juiste manier,
Met woorden valt dat bijna niet te zeggen,
Want soms is een gevoel moeilijk uit te leggen,
Toch hopen wij dat het genoeg zegt, dit gedicht,
Uit onze harten aan jullie gericht,
Nog even iets over jullie kleine meid,
Zij is geweldig, onze trots en grote voorbeeld van deze site!!!

Lieve mensen bedankt!
Gepost door Belinda


* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ga naar boven.

Wondertje, wondertje
Wondertje, wondertje, waarom duurt het zo lang. Waarom zo veel doorstaan voordat je komen kan. Hoe lang nog wachten tot we je welkom mogen heten.

Is het uberhaupt wel voor ons weggelegd? Het is moordend niet weten wat je verwachten kan wat nog doorstaan voordat ik je aanraken kan?

Ik weet het allemaal niet meer, m'n geduld wordt zo vreselijk op de proef gesteld. Komt er dan uiteindelijk wel wat voor terug?

Waarom is het zo oneerlijk verdeeld? We willen zo graag en we krijgen het maar niet, terwijl een ander die het niet pland zomaar in 1 keer raak schiet.

Ik wil geen twijfel meer, geen verdriet. Ik wil alleen weten kom je ooit wel of kom je niet.....
Gepost door Nathali (Naat1982)


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Lieve hummeltjes
Jullie hebben geen kans gekregen, en al na 6 weken scheiden onze wegen.
Jullie zijn keihard bij me weg genomen en zullen helaas nooit meer terug komen.
Niets of niemand kan jullie ooit vervangen. Ik zal altijd naar jullie blijven verlangen. Jullie lieten mij achter, leeg en verward maar jullie hebben voor eeuwig een plekje in mijn hart.
Ooit en ergens zie ik jullie weer.

Lieve hummeltjes, tot de volgende keer.
Gepost door Tinkerbel


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Lief klein kindje
lief klein kindje wat heb je me aangedaan?
lief klein kindje uit het niets ben je weggegaan en liet je me achter geschokt machteloos en ontdaan...

lief klein kindje was je ziek of te zwak om te overleven...
en heb je daarom besloten je leven weg te geven?

lief klein kindje ik zal het me altijd blijven afvragen maar...
lief klein kindje je zal me nooit horen klagen want...

lief klein kindje die paar veels te kleine weken dat je bij me was
was ik zielsgelukkig en volledig in mijn sas

lief klein kindje ik schrijf dit met een traan
maar besef dat ik je nu echt moet laten gaan

lief klein kindje ik neem nu voorgoed afscheid van jou met heel veel pijn en verdriet
maar lief klein kindje je zit in mijn hart en vergeten doe ik je niet!

lief klein kindje dit schrijf ik met mijn laatste kracht
nog 1 ding wil ik je meegeven en dat is : mijn liefste kleinste kindje rust zacht!!!
Gepost door maurilla


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Een bedankje
Een kindje verliezen, het is moeilijker als dat ik had gedacht
Dat ik er nu pas na bijna een week moeite mee krijg dat had ik niet verwacht.

Ik dacht het ergste heb ik nu wel gehad, maar nee hoor nu begint het pas.
Want wat ik ook denk of doe, de pijn en het verdriet komt steeds terug op mijn pad.

Ze kunnen heel makkelijk zeggen zet het van je af en laat het gaan, het kindje was niet ok, er was iets aan.

Maar de pijn , de vragen en vooral het verdriet die moet ik verwerken en dat kan ik nog niet.

Je krijgt weinig steun en begrip en zakt daardoor steeds verder weg in een dip.

Daarom ben ik zo blij dat dit forum bestaat, want lieve meiden we delen lief en leed waardoor ik erover praat en dankzij jullie het ook weer iets beter met me gaat!

Lieve meiden ik wil jullie erg bedanken al is het met een traan en begin ik zo weer te janken.
Gepost door maurilla


* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ga naar boven.

Het verlangen
Het verlangen word een wens.
Een wens die maar niet in vervulling gaat.

En alleen een leegte achter laat.

Het verdriet word je soms te veel.

Een gevoel dat je niet leeft voor een deel.
Gepost door Scrappy


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Mooie dromen
Als je denkt dat een kindje nooit zal komen,
worden dat vaak mooie dromen.
Maar van tijd tot tijd
worden dromen werkelijkheid.
Gepost door Gouwtje


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Kinderloosheid....dat doet pijn!
Je bent een beetje dom
door hoogmoed overmand
Je gedachten gang wat krom
Waar zit toch je verstand

Hoe kan je voor me spreken
Hoe kan je voor me denken
Had beter uitgekeken
Om niet mijn ziel te krenken

Je weet niet hoe ik me voel
En hoe ik denk en hoe ik lijd
Je weet niets van mijn levensdoel
Niets van mijn stille strijd

Je weet niets van mijn gevoelens af
Noch van mijn incomplete bestaan
Niet hoeveel energie ik gaf
Om toch maar door te gaan

Ik lijk wel vrolijk en gevat
Ik lijk "gewoon een vrouw"
Maar in mijn bloedend moederhart
Heerst eenzaamheid en rouw

Hou af en toe je mond,vul niets meer in
Probeer geen betweter te zijn
En leer een les uit deze zin
Kinderloosheid....dat doet pijn!
Gepost door Liek


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Stil verlangen
Kinderen willen, het leek 5 jaar geleden heel gewoon,
Nu weten we beter en is het onze droom,
Een stil verlangen, een grote wens,
Met ups en downs, want we zijn ook maar mens,
Namen reeds bedacht, een jongen of meisje, het maakt niets uit,
Wat zal ik voelen als ik ons kindje in onze armen sluit,
Maar zal dat ooit gebeuren is de steeds groter wordende vraag,
Doen we iets fout of willen we misschien te graag,
We moeten hoop houden en rechtop blijven staan,
En gewoon weer vol vertrouwen deze poging in gaan,
We hebben ons reeds moedige en optimistische mensen getoond,
En heel heel heel misschien wordt dat nu eens beloond!
Gepost door Belinda


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Krijg ik jouw ooit?
Krijg ik jou ooit te zien?
Mijn hoop, mijn verlangen, mijn levensdrijfveer.

Krijg ik ooit de kans je te koesteren, te omhelzen, te troosten, te voeden.
Mijn droom, mijn doel, mijn kracht.

Krijg ik jou ooit?
Gepost door Joceline


* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ga naar boven.

Mijn stil verlangen
In mijn armen ontmoet ik je steeds weer.
Droom na droom, keer op keer.
Dan kijk je me aan met wijze ogen
en een lach op je gezicht
Vragen schieten dan door mijn hoofd
tranen rollen over mijn wangen
Ik moet blijven lachen, heb ik mezelf beloofd
maar van binnen knaagt mijn stil verlangen
Om datgene vast te houden waar ik al om geef
Plots zie ik jou voor me in mijn gedachten
Nog onwetend maar sterk
heel klein en teer
Een prachtig klein mens
Mijn stil verlangen, mijn stille wens
Gepost door Wiepie


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Verlangen naar jou
Wachten op mijn grootste verlangen duurt erg lang
En na iedere teleurstelling word ik steeds een beetje meer bang.

Om te krijgen wat ik wil heb ik veel tegenslagen moeten doorstaan.
Als ik maar zeker wist dat je ooit zou komen, dan kan ik het wel aan.

Ik ben zo bang dat het nooit meer zou lukken.
Die onzekerheid zaagt mijn hele hart in stukken.

Toch probeer ik de moed niet op te geven.
En blijf ik wachten voor dat ene nieuwe leven.
Gepost door Jytte


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Groot verdriet
In mij schuilt een groot verdriet
Een kindje krijgen, het vormen van een gezin
Tot nu toe lukt het niet

Overal om me heen zie je kindjes komen
En ik mag er helaas alleen nog maar van dromen

Heel makkelijk word er gezegd : het komt wel goed
Nog even oefenen
Maar niemand beseft hoeveel pijn zo´n uitspraak doet

Dromen, wensen, hopen
Weer een teleurstelling
Weer dat verdriet
Mijn hoop begint steeds verder weg te lopen

Een kindje van ons samen is het enige wat ik vraag
Zal het ons ooit lukken, we willen het zo graag

De tijd zal het ons leren, we doen ons best
Zal het ooit lukken? Net zoals bij de rest?

Positief blijven proberen we te zijn
Maar steeds die teleurstellingen zijn niet echt fijn

Maar we houden goede moed
Want
Op een goeie dag komt het allemaal toch goed!!!
Gepost door Maurilla


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Ik vraag me af
Ik vraag me af
Waarom het ons niet is gegeven
Ik vraag me af
Wat wij fout doen in ons leven
Ik vraag me af
Wat de zin is van dit wachten?
Ik vraag me af
Kan iets het verdriet verzachten?
Ik vraag me af
Waar de tranen goed voor zijn
Ik vraag me af
Zal ik zonder kindje ooit echt gelukkig zijn?

Gelukkig weet ik
Dat onze liefde door blijft gaan
Gelukkig weet ik
dat wij samen sterk staan
Gelukkig weet ik
dat wij hier samen doorheen gaan komen
Gelukkig weet ik
dat we nog steeds mogen dromen.

Maar waarom lijkt het nu dan nu zo ver weg?
Waarom hebben wij hierin zoveel pech?
Ik weet het, ik moet blijven hopen,
Maar van hoop kun je helaas geen kindjes kopen...
Gepost door Senna


* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ga naar boven.

Moed
Kijk naar voren kijk niet om,
vecht, wees sterk je weet waarom!

Het leven is niet zonder zorgen, het leven is niet zonder pijn
maar denk dan aan morgen, dat die dag wel heel mooi zou kunnen zijn

Nooit de moed opgeven, ook al is het soms zwaar
de kracht om verder te leven, zeker met en voor elkaar!

Waarom zijn er zoveel vragen, waarom is er zoveel pijn
waarom zijn er zoveel dingen, die niet te begrijpen zijn

Soms is er zoveel wat we voelen maar zo weinig wat we kunnen zeggen.

In deze donkere dagen vol pijn en verdiet
wil ik je even zeggen, ik vergeet je niet

Soms is het leven zwaar, Misschien helpt dan dit kleine gebaar!
Gepost door Roos en Dennis


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Afscheidsgedichtje (Dag lief klein ukkie)
Dag lief klein ukkie
Je was onze grootste wens
We hadden je naam al gekozen
Onze liefde werd een klein mens
Maar helaas onze droom spatte uiteen
Je hartje wilde niet meer kloppen, je hartje was al moe
Ga maar lief klein ukkie
Naar de andere wereld toe

Speel maar met de wolken
Geniet van de liefde om je heen
Wij blijven aan je denken
Het troost ons de gedachten, je bent daar niet alleen

Dag lief klein ukkie
Gepost door Connie


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Dankbaar
Ik ben dankbaar voor alles wat me wél is gelukt...
Dankbaar voor mijn gezondheid
Dankbaar voor mijn dierbaren
Dankbaar voor mijn partner, de zon, mijn werk

Helaas lukt mij, één wens niet
Maar eigenlijk zijn al mijn andere wensen toch uitgekomen
Daar mag ik dankbaar voor zijn,en dat ben ik ook.

Ik ben mijn vruchtbaarheid kwijt
Mijn wens naar mijn kindje van mij en mijn liefste zal niet zijn.

Maar ik heb er een wijze levensles voor teruggekregen,
en ben dankbaar voor de nieuwe mensen ook in mijn leven
Daar horen veel meiden van dit forum bij.

Ik ben een rijk mens.
Gepost door Liselotte


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Buiten is het vrijdag
Het volgende gedicht heeft niets met een vruchtbaarheidsbehandeling te maken, maar ik heb het destijds opgedragen
aan mijn overleden vader (06-09-2007). Dit is de reden waarom ik dit gedicht hier heb geplaatst.
De auteur van het gedicht is Rian Krijger.


Hier, in dit kamertje maakt het niet uit welke dag het is, want alle dagen zijn hetzelfde.
Zachtjes aai ik over zijn wang, zeg goeiemorgen en fluister zijn naam.
De zinnen die hem niets meer zeggen en de woorden die hij niet meer kent.
Hij kijkt naar me en ik vraag me af wat hij ziet en hoe ik hem kan bereiken. De omgekeerde wereld.
Hoe de tijd voor hem in plaats van vooruit steeds meer achteruit is gegaan.
Echt leven doet hij niet meer, niet zoals vroeger. Waar hij eens de kapitein was op een schip,
waar hij de lakens uitdeelde, waar hij een man was voor zijn vrouw en een vader voor zijn kinderen.
Alzheimer heeft hem gevonden, een paar jaar geleden.
Eerst was hij slechts sluimerend aanwezig, maar al snel trad hij op de voorgrond.
Steeds vaker raakte hij de weg kwijt, verloren en verdwaald. Een weg die leidt tot vrijwel niets.
In de lange gangen vroeg hij me eens of ik vader had gezien en of het al tijd was om naar huis te gaan misschien.
Zelfs die flarden van vroeger lijken nu helemaal weg te zijn.
Ik praat tegen hem. hij luistert naar me, maar verstaat niet wat ik zeg.
Zijn troebele ogen staan dof en verdrietig en hij maakt geen enkel geluid.
Het hoopje mens in mijn armen weegt geen veertig kilo meer.

Ik moet denken aan woorden van Toon Hermans: " Dit zijn mijn handen. Hou ze vast en blijf een beetje..."
Ik pak zijn handen, houd ze vast en blijf nog nog wat.

Buiten is het vrijdag
Gepost door Erik


* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ga naar boven.

Als je de mijne zou zijn
Daar lig je dan na je fles, rustig en voldaan
Met opgetrokken knietjes tegen mij aan.
Zo op mijn borst voel jij je geborgen
Laat mij maar voor je zorgen.
Oppassen op jou is echt geen straf
Alleen vraag ik me het volgende af
Zo vertederend, zo lief en zo klein.
Hoe zou het voelen, als je de mijne zou zijn?
Gepost door Snoetje


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Voor lief S-meisje
Al jaren dat ene kamertje in gedachten ingericht,
Eerst was het een droom, nu komt de werkelijk in zicht,
Na jaren ongewenst aan de kant vd "kinderlozen" te hebben gestaan,
Is dan eindelijk jouw grootste wens in vervulling gegaan,
Toch mocht je nog niet genieten, ziek zijn had de overhand,
Terwijl je het zo verdient bovenop de roze wolk te zitten ipv te bungelen aan de rand,
Dat je die vervelende periode achter je kan laten, ver bij je vandaan,
En nu verder een onbezorgde zwangerschap in kunt gaan,
Kerst komt in zicht, de laatste als gezin.. jullie samen,
De laatste keer een kaart schrijven met daarop maar twee namen,
Volgend jaar vieren jullie met z'n drietjes dit feest,
En dan vergeet je gelukkig heel even hoe anders dit is geweest,
Meisje, ik kijk echt uit naar jullie wonder,
Het is zo gegund, je bent een mooi mens, heel bijzonder,
Staat hier altijd klaar met goede raad of een lief bericht,
En daarom heb ik dit stukje speciaal aan jou gericht!
Gepost door Belinda


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Hoop
Tijdens de tegenslagen in je leven, doorkruist hoop steeds je pad. Vaak als je het al had opgegeven,
vooral als je het niet meer zag zitten en de hoop alweer was vergeten. Dan staat het ineens weer voor je deur.

Door een lief woord, het juiste gebaar. Een vriendschap uit onverwachte hoek. Een knuffel, een kus.
Hoop komt weer naar boven als je beste vriend. Grijp het met beide handen, je zult het wel hebben verdiend.
Gepost door Damon


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


De achtbaan
Daar gaan we dan op volle kracht vooruit
Alles hebben we over voor die kleine spruit
De start is gemaakt, we moeten ons volledig overgeven
Het is soms best eng, om dit in het echt te beleven
De eerste looping is gemaakt, dat hebben we gered
Een lach op ons gezicht, we hebben echt al voorpret
Al snel veranderd dat in spanning voor het volgende traject
Hopelijk geeft deze looping hetzelfde effect.
Soms loopt de spanning hoog op, het valt echt niet mee
Tranen van vreugde of verdriet, het is soms een cliché.
Het lijkt maar een kort ritje, maar heus het duurt een eeuwigheid
Maar we blijven doorgaan en krijgen echt geen spijt.
Wil je weten waar ik ben, in welke achtbaan ik reed?
Welkom in de achtbaan, die Medische Malle Molen heet.
Gepost door Snoetje


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Pakjesavond
Pakjes avond is elk jaar weer dolle pret
Al die vrolijke gezichtjes van kindjes die hun schoen hebben gezet
Vol spanning wachten ze tot de Sint zal komen
En of ze datgene krijgen, waar ze al dagen van dromen
Op pakjesavond zou je denken, dat niemand wordt vergeten
Maar helaas is dat wel zo, zoals velen van ons weten
Al jaren vragen wij om dat ene kostbare cadeau
Het hoeft niet ingepakt te worden, geef het maar zo
Maar ook dit jaar zijn wij weer overgeslagen
En is Sint met zijn pieten niet op komen dagen
Er was maar één ding wat hij wel voor ons achterliet
Het was geen cadeau, maar weer een jaar zonder kindje en een avond vol verdriet
Gepost door Hope


* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ga naar boven.

Mijn allerliefste
In gedachte zie ik je steeds voor me,
Met je handjes en je vingertjes,
Met je voetjes en je teentjes,
Jij, allerliefste
Degene die mij mama maakt.

Telkens weer de overtuiging;
Deze keer lukt het
Twee weken wachten, hopen, wachten
En dan toch weer niet...

Steeds breekt mijn hart,
Wanneer jij weer niet komt,
Mijn lieve kleine schat.
Mijn verlangen naar jou
Zo onbeschrijflijk groot.

Nooit heb ik kunnen vermoeden,
De lange weg die we moeten gaan
Het leek zo vanzelfsprekend,
Maar nu na zoveel tijd
Raak ik soms de moed een beetje kwijt.

Overal om me heen,
Het mooiste woord ter wereld,
Maar misschien nooit door jou gezegd.
Het allergrootste wonder,
Mijn grootste wens:

De dag dat jij voor het eerst mama tegen me zegt.
Gepost door Patries12


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Ooit in je leven maak je een keuze
Ooit in je leven maak je een keuze
Waarvan je achteraf denkt had ik dit maar nooit gedaan
Mensen praten zo gemakkelijk en weten het goed te vertellen
Maar die hebben dan ook nooit in mijn schoenen gestaan.


Hard heb ik moeten knokken voor het zijn wie ik nu ben
Met mijn 4 kinderen een heel nieuwe weg ingeslagen
Dus geef me geen trap na nu ik eindelijk het geluk weer ken
Op het moment dat ik die keuze maakte leek het de juiste weg


Nu jaren later denk ik er heel anders over
Maar helaas terug te draaien is het niet meer
En dan doen de zogenaamde leuke gevatte opmerkingen
Zoals "jeetje nog een kind erbij" toch wel erg zeer


Want ik heb dan al wel het geluk gehad
Om vier prachtige mensjes het leven te mogen schenken
Mijn huidige man heeft dit nog niet mee kunnen meemaken
En daar zouden ze ook wel eens aan kunnen denken


En dat sommige denken dat ze over ons een oordeel mogen vellen
Ze doen maar ik zet mijn masker met lach op en doe of ik niks hoor
Maar kom niet bij me uithuilen als iets in jou leven niet gaat zoals je zou willen
Want dan ben je aan het verkeerde adres ook ik heb mijn grenzen hoor.


Samen met mijn huidige man gaan we onze droomwens achterna
Of hij vervult gaat worden dat weet niemand we kunnen alleen hopen
Dat dit kindje met liefde ontvangen gaat worden is iets wat zeker is
En wat ik al mijn hele leven al weet "geluk, je kan het niet kopen".
Gepost door Connie


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Mijn kleine wondertje
Waarom weet ik niet.
Wat ik moet voelen weet ik niet.
Wat ik voel weet ik niet.
Dubbel, alles is dubbel.
Kans of geen kans? Accepteren of doorgaan?
Eén ding weet ik wel wat ik voel,
Leegte, enorme leegte,
In mijn hoofd, buik, hart, gevoel, eigenlijk overal.
En pijn, alles doet zo´n pijn, zelfs de pijn doet pijn.
Ik mis je ook al ben je er nog nooit geweest.
Wel in mijn hoofd, wel in mijn gevoel, wel met mijn liefde,
Maar aards heb ik je nog nooit mogen vasthouden,
Ik hoop dat die kans er wel komt,
Ik blijf hopen op jou,
Mijn kleine wondertje, wat voor mij een Groot wonder zal zijn.
Gepost door Tina


* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ga naar boven.

Gevoelens van onmacht en verdriet verwoord
Ons toekomstbeeld werd weg gevaagd door een enkele zin,
Dit blijkt later nog maar het begin.
We konden niet voorspellen wat er allemaal zou gaan gebeuren,
En hoelang dit allemaal zou gaan duren.


Samen weten we wat we willen en samen gaan we ervoor,
Het lijkt stil te staan, maar het ´gewone´ leven gaat ook door.
Ziekenhuis in en uit, een baan, vrienden, familie, die combinatie is soms erg zwaar,
Dit wordt niet altijd erkent, ook niet met een gebaar.


Soms is het me teveel en kan ik het niet aan,
Dan laat ik mijn verdriet even gaan.
Gedreven door mijn stille verlangen en oerdrift ga ik door,
Hopelijk krijgen onze gebeden gehoor.


Vroeger was ik vrolijk, een ´spring in het veld´
De harde realiteit voelt aan als geweld.
Mijn buitenkant is een masker met van binnen pijn en verdriet,
Toch trek ik voor de buitenwereld mijn glimlach, mijn echte gevoelens zien ze niet.


Ik voel me een moeder, maar ook incompleet,
Een gevoel van leegte, wat niemand weet.
Maar ik voel het met vlagen en soms constant,
Dan wordt ik door wanhoop overmand.


Er is niemand schuldig aan dit gemis en incompleet bestaan,
Want mijn man is degene die er ook voor is gegaan.
Ik voel me een moeder, dus waarom is dit ons overkomen,
Zal ik er alleen maar over kunnen dromen?


Even waren we er en wat waren we voorzichtig blij,
Maar toch werden ze weggenomen van mij!
Ik zit met veel vragen, maar de antwoorden komen maar niet,
Is er dan niemand die mijn onmacht ziet?


Ik sta anders in het leven en herken mezelf niet,
Wat ik voel is onzekerheid, maar bovenal verdriet.
Had ik vroeger ´waarheden´ en wist ik wat ik wat ik wou,
Maar ook dat ik voor een baby´tje alles overhebben zou.


Soms vragen mensen naar onze kinderwens, of eerder aan het gemis,
Dit gaat soms erg direct, of via onbeschoft ´gevis´.
Dan trek ik mijn glimlach, zoals ik altijd begin,
En zeg dat het alleen mijn man is die ik bemin.


Dan voel ik me een leugenaar en hoop dat god het niet heeft gehoord,
En hoop ik dat die opmerkingen onze gebeden niet heeft verstoord.
Dan hoop ik maar dat we krijgen wat we het liefste willen in dit leven,
Een baby´tje om al onze liefde aan te geven.
Gepost door Lief


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Afscheid nemen van een (B) engeltje (voor Cammie)
Ik las na een hele tijd je verhaal en ook je overweldigende verdriet,
Dit is zo onwerkelijk, helemaal bevatten kan je het nog niet.
Eerst zo zielsgelukkig, maar het mocht niet zo zijn,
Eerst gevoelens van overweldigende liefde en nu overweldigende pijn.
Je liefde was zo groot, het bewijs leefde in je buik en gaf je een warm gevoel,
Buiten dat, gaf dit engeltje jullie ook een doel.

Je bent van een droom in een nachtmerrie beland,
Gevoelens van verdriet en leegte hebben nu de overhand.
Samen met je man heb je dit meegemaakt en jullie zitten er midden in,
Het rouwproces komt in fases, jullie zitten nog maar in het begin.
Gevoelens van ongeloof, boosheid, machteloosheid wisselen elkaar af,
Je weet dat jullie dit niet verdiend hebben, waarom voelt dit dan als een "straf".

Daarna komen de gevoelens van leegte en verdriet,
Hier moet je samen doorheen, eraan ontkomen kan helaas niet.
Als denk je dat die tijd nooit zal komen, begint na een lange tijd de acceptatie,
Dan denk je met vlagen terug aan deze verdrietige situatie.
Afscheid nemen van je zoontje, dat kan je niet zomaar,
Dat gaat met veel verdriet, en met een mooi gebaar.
Het "loslaten" dat is nog een lange weg te gaan,
Voordat je het een plek hebt kunnen geven en weer in het leven kan staan.

Laat jullie zoontje jullie bescherm Engeltje zijn en over jullie waken,
In jullie strijd om een gezinnetje te maken.
Jullie kijken naar jullie zoontje ,hij is al een klein mens,
Veel liefde, mooie herinneringen veel steun aan elkaar is wat ik je wens.
Gepost door Lief


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Afscheid nemen
Voor sommige is het een lange weg te gaan,
Maar voor anderen zijn alle mogelijkheden direct van de baan.
Dan verschuift het ´stil verlangen´ van actief naar heel passief,
Je wilt dan nog zoveel proberen, maar ook je relatie is je lief.
Je probeert te zoeken naar oplossingen voor je verdriet,
En vraagt je af, wat ligt er in het verschiet?
Verstandelijk weet je, dit boek moet dicht.
Dat is makkelijk gezegt, vandaar dit gedicht.
In het verleden had je zoveel wensen en dromen,
Waarvan je nu weet dat er eentje nooit uit zal komen.
De waarheid dringt niet door, je voelt je verdoofd,
Je voelt je van al je levensgeluk beroofd.
Het is als verlamming, door kou overspoeld,
Is dit nu wat met het einde wordt bedoeld?
Je kan nu even niks meer, alleen voel je de pijn,
Je vraagt je af of het ooit nog anders zou zijn.
De toekomst is een vraagteken, een grote blinde vlek,
En in alle goede adviezen heb je ook geen trek.
Toch ga je door, met je ziel onder je arm.
Hopelijk heb je het snel weer warm.
Doe al je verdriet in een kisje en berg het op,
Je kan het nog niet aan, wat je denkt is Stop!
Je draagt het als een litteken op je ziel,
Littekens van het kindje waar je nooit van beviel...
Gepost door Lief


* * * * * * * * * * * * * * * * * *


Xenne
Dit moet je weten,
Nog nooit hebben wij liefde zo ervaren, toen jij geboren werd.
Zo´n intens geluk om je eindelijk te mogen knuffelen,
je dicht bij ons te houden, je volop te bewonderen, je reeds een troetelnaampje te geven.
Pas toen beseften we hoe dankbaar we zijn dat je van God mag leven.
Dat we samen met God je de kracht mogen geven om je eigen leven te leiden.
Leef Xenne, leef zonder vrees, leef onder de mensen, speel en leer, geniet van God´s geschenk dat liefde heet.
Wat het leven worden zal weet niemand, maar wij verplichten ons ertoe om je te begeleiden op een lange weg,
en om te zorgen voor een warme thuis waar je steeds terecht kan, zodat jij ook later bereikbaar bent, voor wie liefde nodig heeft.

Je mams en paps
Gepost door Stefanie


* * * * * * * * * * * * * * * * * *



Ga naar boven.



728x90 banner

ivf-site.nl logo

© Copyright 2004-2017 - Ivf-site.nl
This site is powered by CMS Made Simple version 1.10.3